Podlinkowany tekst traktuje o Jerzym Kosińskim (Lewinkopf) autorze niesławnego "Malowanego Ptaka", w którym zieje nienawiścią do Polski i w ogóle wszelkich Słowian. Książka ta do tej pory uchodzi w USA...za literaturę faktu i bywa traktowana jako lektura merytoryczna z zakresu holokaustu - co skutkuje potem takimi kalumniami jak te, które ostatnio padły pod adresem Polski i Polaków podczas "konferencji bliskowschodniej" w Warszawie.
Sam Kosiński spokojnie przeżył wojnę w Sandomierskiem - chroniony i wspomagany przez tamtejszych chłopów. Podobnie spędził wojnę jego ojciec, który pod koniec wojny, gdy w okolicy pojawiła się sowiecka partyzantka, wstąpił do PPR i zaczął ostro traktować swoich wybawców. Zainteresowanych problemem odsyłam do podlinkowanego, bardzo ciekawego artykułu. Zamieszczony fragment traktuje o oportunistycznej postawie ojca Jerzego Kosińskiego - Lewinkopfa. Autor stawia w nim pytanie czy Mojżesz Lewinkopf był bohaterem czy łotrem??? Odpowiedz na to pytanie jest dosyć jednoznaczna. Jawi się jednak w takiej sytuacji pytanie - jakim epitetem w takim razie obdarzyć jego syna???

"Wraz z postępem działań wojennych i kruszeniem się niemieckiej potęgi, w okolicznych lasach pojawiły się oddziały partyzanckie oddane różnym rywalizującym ze sobą frakcjom politycznym. Kilka sąsiednich wiosek, w tym Lasoki, Rzeczyca Długa i Kochany, zostało doszczętnie spalonych, a ich mieszkańcy rozstrzelani w odwecie za pomoc partyzantom. Mieszkańcy Dąbrowy Rzeczyckiej mieli doskonałą świadomość ryzyka związanego z ukrywaniem rodziny Kosińskich. Gdyby naziści odkryli ich obecność, cała wioska mogłaby zostać wymordowana. Chłopi pomagali także Karolowi Libeskindowi, miejscowemu młodemu Żydowi opuszczonemu przez rodziców. Przed końcem wojny Libeskind został rozstrzelany przez nazistów. "Profesor" Kosiński nawiązał potajemne kontakty z działającymi na tym terenie oddziałami partyzanckimi; podejrzewany był także o przekupienie kilku okolicznych urzędników niemieckich. Pod koniec wojny został członkiem Polskiej Partii Robotniczej - frakcji politycznej wspieranej przez Związek Radziecki i Stalina. W miarę jak nadciągały wojska sowieckie a w okolicznych lasach pojawiało się coraz więcej radzieckich spadochroniarzy, sąsiedzi zaczęli dostrzegać zmiany w zachowaniu starego Kosińskiego. Przestał płacić czynsz Warchołowi, co mogło być skutkiem wyczerpania się ukrywanych zasobów finansowych. Pewnego razu Warchoł wypomniał Kosińskiemu użycie sztachet z płotu ogradzającego posesję jako drewna na rozpałkę. Kosiński zareagował wówczas ze złością krzycząc, że płot już nie należy do Warchoła i może stać się własnością wspólną, gdyż do wsi zbliżają się sowieckie wojska37. Pewnej nocy uzbrojona grupa partyzantów wraz z Rosjanami wtargnęła do domu Warchoła, pobiła go do nieprzytomności i wypaliła do niego z broni. Warchoł udał, że nie żyje i napastnicy odeszli. Warchoł powziął przekonanie, że "Profesor" odpowiedzialny był za ten atak.
W dniu 28 lipca 1944 roku Armia Czerwona dotarła do Dąbrowy Rzeczyckiej. Większość mieszkańców uciekła do lasu i pozostali jedynie miejscowi komuniści i sympatycy Sowietów. "Profesor" i inni członkowie PPR powitali żołnierzy kwiatami i czerwonymi flagami udekorowanymi wizerunkami sierpa i młota. Młody Henio Kosiński został wtedy przebrany w prowizoryczny mundur Armii Czerwonej i ku uciesze żołnierzy radzieckich nosił go w trakcie ich pobytu we wsi38. Wraz z Kosińskimi kwaterowało dwóch oficerów NKWD. Po otrzymaniu rozkazu ugoszczenia żołnierzy radzieckich, jedna z sąsiadek, której mąż walczył z nazistami w Powstaniu Warszawskim, gorzko wspomina powitanie zgotowane Sowietom przez Kosińskich, wystawne obiady i dobiegające z mieszkania entuzjastyczne śpiewanie rosyjskich pieśni ludowych39. Wraz ze wzrostem swego prestiżu wśród mieszkańców lokalnej społeczności, Kosiński przynajmniej raz wstawił się u Rosjan za chłopem, który nie oddał broni nie wypełniając tym samym polecenia przekazanego całej wsi. W październiku 1944 roku zaczęły rozchodzić się pogłoski o sowieckich deportacjach na Syberię. Wkrótce potem Warchoł został aresztowany za współpracę z nazistami. Wśród aresztowanych z Dąbrowy Rzeczyckiej i sąsiednich wsi znajdowali się Polacy współpracujący z Armią Krajową, natomiast resztę stanowili przedstawiciele miejscowej inteligencji. Nie wszyscy zesłani na Sybir wrócili do domów. Warchoł szczęśliwie uniknął zesłania na Syberię, lecz został skazany na półtora roku więzienia w Rzeszowie. W czasie trwania procesu, Warchoł otrzymał pozwolenie na wgląd w pisemne zarzuty przeciwko sobie; po zapoznaniu się z nimi stwierdził, iż rozpoznał na dokumencie pismo "Profesora" Kosińskiego40. Jednak wielu chłopów było przekonanych, że to właśnie jego wstawiennictwo uratowało Warchoła przed zesłaniem. Sloan twierdzi, iż "istnieją poszlaki" wskazujące, iż Mieczysław Kosiński "odegrał istotną rolę w sprawie Warchoła, choć nie ma żadnej pewności"41. Po dogłębnym i rzetelnym śledztwie, co w tamtych czasach należało do rzadkości, Warchoł został uniewinniony; wszyscy świadkowie jednogłośnie zeznali, iż "ryzykował swoje życie i rodziny ratując obywatela Mieczysława Kosińskiego, pochodzenia żydowskiego, który wraz z partyzantami pracował dla Związku Radzieckiego"42. W kwietniu 1945 roku, gdy "Profesor" przebywał tymczasowo w Łodzi, uzbrojona grupa wdarła się do jego mieszkania. Napastnicy odeszli nie robiąc nikomu krzywdy. Po powrocie do wsi następnego dnia "Profesor" natychmiast spakował rodzinny dobytek i wywiózł rodzinę. Tak oto, po dwóch i pół latach rodzina Kosińskich opuściła Dąbrowę Rzeczycką bez słowa pożegnania43. Nigdy ich tam później nie widziano. Czy "Profesor" był bohaterem czy łotrem?"

bazhum.muzhp.pl/media//files/ER(R)GO_Teoria_Literatura_Kultura/ER(R)GO_Teoria_Literatura_Kultura-r2005-t-n2_(11)/ER(R)GO_Teoria_Literatura_Kultura-r2005-t-n2_(11)-s67-84/ER(R)GO_Teoria_Literatura_Kultura-r2005-t-n2_(11)-s67-84.pdf