Surowce naturalne, w tym energetyczne (głównie ropa naftowa) nadal przynoszą spore zyski. Dlatego kraje surowcowe pozostają w polu szczególnego zainteresowania zagranicznych inwestorów, łakomych na cenne zasoby. Próbują oni wywierać różne presje na kraje surowcowe, dzięki czemu zyskują większą swobodę działania i mogą łatwiej wpływać na sytuację społeczno-polityczną, czyli - otoczenie biznesowe. Typowe żądania inwestorów zagranicznych obejmują, między innymi: tzw. rządy prawa, walkę z korupcją, stabilność polityczną i demokrację. Tzw. rządy prawa pozwalają inwestorom zagranicznym ograniczyć koszty związane z ochroną ich nakładów. Walka z korupcją oznacza, że inwestorzy zagraniczni nie muszą się dzielić swoimi zyskami z lokalnymi elitami, a dzięki tzw. rządom prawa chronią się na koszt administracji krajowej przed grabieżą majątku. Stabilność polityczna pozwala inwestorom zagranicznym oszczędzić na ryzyku, wynikającym ze zmiany społecznej. Demokracja pozwala zaś zabezpieczyć sprzyjające inwestorom zagranicznym warunki społeczne i polityczne za pomocą taniej psychomanipulacji i propagandy. Dla skuteczniejszego opanowania kraju surowcowego inwestorzy zagraniczni łączą siły w przedsięwzięcia wielonarodowe i ponadnarodowe. Z tego względu kraje surowcowe mogą celowo degradować swoje zaplecze instytucjonalne lub celowo pozostawiać je w stanie względnego niedorozwoju, by chronić swoje zasoby przed przechwyceniem przez inwestorów zagranicznych. Takie postawienie sprawy pozwala inaczej spojrzeć na położenie krajów surowcowych, które spotykają się z nieustanną krytyką ze strony krajów wysoko rozwiniętych, skąd pochodzą inwestorzy zainteresowani zyskami z surowców (głównie ropy naftowej). Czy jest ono właściwe?