Istnieją trzy bardzo popularne "utwory wokalne", które zostały kompletnie źle zrozumiane przez rzesze słuchaczy.
Pierwszy z nich to pieśń Mury (słowa - Jacek Kaczmarski, do melodii Lluisa Llacha). Powszechnie została ona odebrana jako wezwanie do buntu przeciwko tyranii. Jest tam przecież wezwanie: Wyrwij murom zęby krat, zerwij kajdany, połam bat... Tymczasem pieśń ta mówi o bezsensie takich działań, o tym, że zwycięstwo w walce z tyranią na ogół kończy się jeszcze gorszą tyranią. Poeta mówi wyraźnie: A mury rosły, rosły, rosły, łańcuch kołysał się u nóg. Ale słuchacz na ogół na ten wers nie zwraca uwagi, refren jest tak sugestywny i tak łatwo wpada w ucho...
Drugi utwór to piosenka zespołu 2+1 - Windą do nieba. Stała się ona już standardem, nie ma wesela na którym by jej nie wykonywano. No bo ten refren: Już mi niosą suknię z welonem... A przecież jest to piosenka o nieszczęśliwej miłości i ślubie z rozsądku: Mój piękny panie ja go nie kocham, taka jest prawda, pan główną rolę gra w każdym śnie. Ale dziewczyna przez świat nie może iść całkiem sama, życie jest życiem ... Toteż wykonywanie tej piosenki na weselach wydaje się być grubym nietaktem. Nikt jednak tego tak nie odbiera. Siła sugestii?...
Trzeci to piosenka Niech żyje bal (słowa - Agnieszka Osiecka). Ona również jest standardem, wykonywanym na każdym balu. A przecież jest to utwór o umieraniu, napisany przez poetkę świadomą swej śmiertelnej choroby. I nie bardzo nadaje się na bal, już prędzej na stypę.
No chyba, że byłby to bal na Titanicu...