Osoby transpłciowe doświadczają transfobii i dyskryminacji z powodu tożsamości płciowej, a nie koniecznie z powodu orientacji seksualnej. Osoby te mogą być heteroseksualne, homoseksualne lub biseksualne.
Nie ma nic bardziej podłego niż uderzanie w najsłabszych. Nienawiść do osób trans to uderzanie w najsłabszych. To uderzanie w ludzi, którym trudno jest unieść nawet to, że są transami, a co dopiero znieść beznadzieję życia w państwie, które uchwałą organu samorządu terytorialnego tworzy homofobiczne strefy.

Z FB (fragment)

"Nic mi i tak nie wróci mojego dzieciństwa, nic nie wróci czasu na studiach, kiedy totalnie wyłączyłem się z życia społecznego, bo siedząc w szafie chciałem się przede wszystkim zabić, a konieczność wychodzenia z szafy przy k***a każdym sprawiała, że chciałem się zabić jeszcze bardziej. Ja naprawdę nie rozumiem, co sprawiło, że przeżyłem tak 25 lat. A teraz chciałbym o tych 25 latach zapomnieć. Nie mam żadnych dobrych wspomnień z dzieciństwa, bo wszystkie mają w sobie cierń. Każde jedno ma w sobie ten jadowity cierń i poczucie, że to nie byłem ja. Nikt mi tego nie wróci. Miałem 11 lat, kiedy miałem pewność, że jestem transem. Gdybym wtedy zaczął tranzycję... Nie mam żadnych znajomych z podstawówki, gimnazjum - nawet na fejsie. Bo siedziałem w szafie, a jak już założyłem fejsa, to na wybrane przeze mnie dane. Nie wyoutowałem się przed większością znajomych na studiach, więc nawet nie próbowałem z nimi stworzyć więzi. Kiedy wystąpiłem przeciwko przemocowej matce, straciłem większość rodziny. Nic mi tego nie wróci. Tranzycję trzeba zaczynać jak najwcześniej się da. Bo bez tego można chodzić, oddychać, nawet osiągać sukcesy na studiach - ale to nie ma nic wspólnego z życiem. Ostatni raz byłem na wycieczce szkolnej/ze znajomymi w SP. A później nie byłem w stanie spać czy rozebrać się do podkoszulka przy kimkolwiek. Ominęły mnie szkolne imprezy, ominęło mnie chlanie na Mariackiej, ominęły mnie ogniska i palenie w krzakach przed szkołą. Ominęły mnie wyjazdy szkolne, ominął mnie czas pierwszych związków i miłości. Ominęło mnie całowanie się z dziewczynami, ominął mnie seks będący po prostu seksem, a nie walką z samym sobą i własnym ciałem. Jak słyszę, że bycie trans to wymysł i moda, że Lex Grodzka miało sprawić, żeby korekta płci stała się fanaberią... To mogę się tylko śmiać. Proszę, ubierz na chwilę moje buty. Proszę, przejdź się. Jakbym miał opowiadać o każdym momencie mojego życia, kiedy bycie transem okazywało się być ciężarem ponad moje siły, to nie wystarczyłoby życia. Ale obiecałem sobie kiedyś, że nigdy nie odmówię odpowiedzi, kiedy ktoś pyta. Edukacja seksualna w tym kraju to k***a żart nieśmieszny, więc przez te wszystkie lata mojej szkolnej edukacji nie usłyszałem w ustach żadnego nauczyciela słowa "transpłciowość". Jedyne, co usłyszałem, to słowo "dziwolągi" w kontekście osób trans w ustach mojej wychowawczyni z LO. Więc kiedy już się przed kimś wyoutowałem, to zawsze mówiłem, może pytać o wszystko. Chociaż tak naprawdę to nauczyłem się mówić o byciu transem dzięki internetowi i ludziom młodszym ode mnie. I nadal... Nadal nic mi nie wróci 25 lat życia. Nie wiem, czemu ja przetrwałem, a Milo nie. Nie wiem, co sprawiało, że k***a przetrwałem, chociaż naprawdę trudno nazwać to życiem. "Zmiana płci", panie ministrze Woś, to coś, to Graal, który majaczył przede mną i dawał szansę, że każdy kolejny oddech ma sens. Teraz już prawie mam go w rękach, jest tuż przede mną, a mi nadal strach odbiera głos i chęć życia. Nikt, k***a nikt, nie wybierze z własnej woli bycia transem. Godzina w moich butach i większość z was będzie się chciała zabić."