Taka śmierć Obydwojga Rodziców w krótkim odstępie czasu - to rzeczywiście coś trudnego do wytrzymania. Moj Ojciec zmarł (raczej młodo) już dość dawno temu - Mama żyje i ma się (z poprawką na wiek) całkiem dobrze. Ani myślę Cie pocieszać, ani coś radzić - bo tu się nic mądrego powiedzieć nie da. Powstaje w naszym życiu jakaś wyrwa, której się niczym nie zapełni. Tyle, że z czasem jakoś uczymy się z tym żyć.

Opowiedzieć Ci chcę natomiast o rozmowie, jaką kiedy odbyłem na ten temat z moją Siostrą. Otóż, parę już lat, po śmierci Ojca - rozmawiając - odkrylismy, że mamy jakieś wspólne odczucie na ten temat, a mianowicie, że nasz Ojciec jakby dalej z nami żyje, tylko... "w jakiś inny sposób" (jakby dyskretniejszy). Żadna mistyka - po prostu żyje w naszej pamięci, naszym sposobie myślenia, przykładzie, jaki dawał, radach, jakich udzielił etc. To chyba jakiś naturalny sposób "zabliźniania" się świadomości po urazach. I to chyba najważniesze. Reszta - to obyczaj, przedmioty; poświęcamy temu tyle, ile trzeba.

Ale na taką zmianę myślenia trzeba, niestety, czasu. Swoje musisz odcierpieć - to, w jakimś sensie, miara Ich wartości.

---

Pozdrowienia,

IQ955. [Marek Czeszek]

   Prośba do moderatorów:

   Jeżeli jakiś kretyn spróbuje wtrącić się w ten wątek - najwyższy wymiar kary: ban z terminem 25 lat.
.

   Zawsze zapominam, że trzeba używać łopaty: nie każdy jest kretynem - i ja też to wiem.
.

Witam.

>Problem jest taki: ilekroć przypominam sobie cokolwiek z
>mojej przeszłości, opanowuje mnie dziwny stan wewnętrzny,
Według mnie w pewnym wieku przychodzi czas na podsumowania i refleksje. Ja też tak mam,chociaż nie płaczę, raczej jest to stan pewnego rozedrgania, tęsknoty i rozczulenia.Myślę o młodości,patrzę na zdjęcia z dzieciństwa, patrzę na swoje dorosłe dzieci - a tak niedawno jeszcze maleńkie...

>JAK pamiętać, jak czcić rodziców? To prawdziwy problem
>ateisty.
Moja mama zmarła na wylew,kiedy miała 54 lata (miałem wtedy 32 lata). Wtedy nie wiedziałem,co to znaczy mieć 54 lata - teraz sam mam 51...
Płakałem na pogrzebie, tak jak i na pogrzebie mojego znajomego z pracy,który zginął podczas wystawy gołębi w Katowicach. Wcześniej miał wypadek samochodowy i zawał serca.
Szkoda faceta,był spokojny,uczynny a podczas pogrzebu okazało się,że ateista.Kiedy w niebo wzleciało stadko gołębi, wypuszczone przez jego kolegów,łzy same cisnęły się do oczu.
Poczułem wielki żal i ucisk w klatce piersiowej.

> Chodzi o to, JAK JA MAM TO ZROBIĆ!?
Po prostu po swojemu, tak, jak czujesz.
Kiedy jestem na cmentarzu(sporadycznie a już na pewno nie pierwszego listopada), ogarnia mnie stan zadumy i refleksji nad przemijaniem. Patrząc na zdjęcia na grobach mam wrażenie, że ci ludzie żyją, że są ciągle w tym samym wieku, tylko my coraz od nich starsi...

>Nie robię NIC, to znaczy: nie robię nic SPECJALNEGO. Po
>prostu pamiętam, siedzę i płaczę...
Ty właśnie w ten sposób czcisz ich pamięć. To jest coś specjalnego, przypisanego Twojej wrażliwości, Twojemu sposobowi przeżywania.
I to jest najwłaściwszy sposób dla Ciebie.
Każdy ma swój i nie można twierdzić,że właśnie ten jest właściwy i wskazany.

...Później nigdy już nie płakałem po mojej mamie a na grobie byłem może kilka razy w ciągu tych prawie dwudziestu lat.
Czy to znaczy,że jej nie kochałem?
Osobiście wszystko mi jedno, jak po mojej śmierci będzie zachowywała się żona i dzieci. Powiedziałem im,że mogą urządzić balangę a prochy rozsypać na ogródku(osobiście zajmuję się rabatą kwiatową).

Pozdrawiam serdecznie

---

Niebo gwiaździste nade mną,prawo moralne we mnie...

Ujęło mnie to co tutaj napisałeś Zbyszek. Bardzo kochałem, kocham mojego ojca, który umarł 5 lat temu. Często myślę o nim. Myślę dość pogodnie. Był świetnym, wesołym facetem. Irytuje mnie leciutko kiedy moja mama (katoliczka, ale bez dewocji...) mityguje mnie do aktywności w dni (zaduszki, 1 listopada) ich guseł i usiłuje wywołać, bądź bezwiednie wywołuje u mnie poczucie winy pod tytułem - CZCIJ PAMIEC OJCA SWEGO !!! Jednak ja, z jasnym obliczem i prawdą moralną w sercu, spokojnie odrzucam te katolickie bzdety i czczę jego pamięć wzruszeniem prawdziwym, swoją nieustającą miłością do niego. Miał na imię Henryk i cholernie fajnie było z nim łowić ryby....ech...

Dzięki,

Piotrek.