Narkomani w oczach społeczeństwa to ludzie bez ambicji, ludzie nic nie warci, których należy spisać na straty, izolować od społeczeństwa. Dla większości słowo narkoman kojarzy się nieodzownie z patologią, marginesem społecznym, dnem, brakiem godności. W latach 80-tych większość z tych cech moglibyśmy rzeczywiście przypisać narkomanom, ale dziś jest inaczej. Nowoczesny narkoman w przeciwieństwie do "starego" może mieć cel w życiu, który chce osiągnąć i do którego dąży właśnie za pomocą narkotyków. Rodzice często nie zdają sobie sprawy, że ich grzeczne dziecko przynosi do domu piątki zdobyte dzięki amfetaminie, a potem idzie na prywatkę do koleżanki gdzie pali marihuanę. Jak wynika z ostatnich badań przeprowadzonych przez CBOS ponad połowa uzależnionych pochodzi z zamożnych rodzin, niejednokrotnie chodzą do dobrego liceum, studiują na renomowanych uczelniach. Ukochana jedynaczka, wyczekiwany synek, oni także biorą. W wyobrażeniu większości Polaków narkomanami mogą zostać ludzie z rodzin patologicznych, bez perspektywy na lepsze życie, na wyjście z rynsztoka. Dlatego nikt nawet nie przypuszcza, że narkomanem może być ich własne dziecko lub inne dzieci z dobrych domów. Podobnie jest w przypadku szkół. Rodzice nie dopuszczają do siebie myśli że w szkole, do której chodzi ich dziecko mogą być narkotyki. Tak samo jest z nauczycielami czy dyrektorami szkół, którzy mówią " w mojej szkole na pewno taki problem nie istnieje", a jest to totalna bzdura. Narkotyki i problem narkomanii istnieją w każdej szkole, w różnym stopniu, ale w każdej, a dyrektor szkoły, który twierdzi, że jest inaczej nie zdaje sobie z tego sprawy albo kłamie, przy czym częściej jest to kłamstwo niż nie dostrzeganie problemu a wiąże się to z bagatelizowaniem sprawy. Takie podejście pedagogów jest bardzo niebezpieczne i szkodliwe społecznie, ponieważ jednym z zadań szkoły jest wychowywanie, bardzo ważne w procesie uświadamiania uczniom skali problemu i jego likwidacji czy zapobiegania. Takich grup zawodowych jak nauczyciele, czyli związanych z problemem narkotyków i mających wpływ zarówno na skalę zjawiska jak również na jego odbiór przez społeczeństwo jest więcej, przykładem mogą być policjanci. Instytucja policji bezpośrednio związana jest z narkomanią choćby przez akcje prewencyjne mające na celu zapobieganie, a także dlatego, że zadaniem jej jest przeciwdziałać narkomanii przez zwalczanie przestępstw narkotykowych. W tej kwestii skupię się na dealerach, dlatego że z nimi wiąże się kolejny stereotyp. Chodzi tu o osoby handlujące narkotykami i zorganizowane grupy przestępcze przemycające i rozprowadzające "towar". Podejście społeczeństwa do szkolnych dealerów jak i do "bosów narkotykowych" jest co najmniej zatrważające. Większość ludzi bagatelizuje fakt, że to właśnie tacy ludzie są w dużym stopniu odpowiedzialni za tak ogromną skalę zjawiska. Również prawo w Polsce traktuje takie osoby ulgowo. Gdy policja zatrzyma głośnego mordercę, gwałciciela, pedofila etc. etc., społeczeństwo podnosi raban, jest zbulwersowane i "żąda" surowej kary z dożywociem, a nawet karą śmierci włącznie. Z kolei ludzi handlujących narkotykami traktuje się ulgowo, nikogo to nie bulwersuje, a rodzaj popełnianego przez nich przestępstwa jest powszechnie uważany za mało szkodliwy społecznie. Tymczasem ludzie od narkotyków umierają, tracą zdrowie i choć jest tak, że każdy ma wolną wolę i nikt nikogo do brania nie zmusza, to trudno nie zgodzić się z tezą, że dealerzy w znacznym stopniu do tych tragedii się przyczyniają. Pojawiła się, więc tu kwestia etyki, bo czy etyczne jest zbijanie pieniędzy na cudzym nieszczęściu, kosztem czyjegoś zdrowia lub życia? Nie jest, a tak właśnie to wygląda - dealerzy są jednym z głównych kół napędowych w mechanizmie narkobiznesu. Gdyby postawić obok siebie dwoje ludzi: człowieka uzależnionego i człowieka handlującego narkotykami to dużo większe piętno społeczeństwo odciśnie na tym uzależnionym, bo przecież dealer jest normalnym, zdrowym człowiekiem, on tylko sprzedaje, nie bierze a narkoman "jest zły, jest z marginesu". Tymczasem obiektywnie rzecz biorąc to dealer jest zły, żeruje na cudzym nieszczęściu, wpędza ludzi w bagno - jakim niewątpliwie jest uzależnienie od narkotyków. Narkomania to choroba i bez względu na to, z jakiego powodu narkoman zaczął brać narkotyki to on jest ofiarą i na pewno nie zasługuje na potępienie ze strony społeczeństwa. Należy mu raczej współczuć, pomóc, ale w dzisiejszych czasach łatwiej jest kogoś potępić powiedzieć "to nie moja sprawa" niż wyciągnąć pomocną dłoń.
Podobnie jest w przypadku STREETWORKERÓW, ludzi, którzy poświęcają się i pomagają narkomanom wyjść z nałogu, wspierają ich w codziennym życiu starając się by ich podopieczni nie stracili resztek godności. Praca streetworkerów odbierana jest jako brudna robota. Ludzie tacy zasługują na szacunek, a nawet podziw ze strony innych osób, jednak nie są szanowane gdyż sam fakt, że kontaktują się z "brudnymi ćpunami" nie pozwala wielu ludziom spojrzeć na nich pozytywnie. Niewiedz powoduje, że ludzie nie mający zupełnie złych intencji - wręcz przeciwnie - są postrzegani negatywnie. Przykładem może być w tym przypadku choroba. Skoro streetworkerzy kontaktują się bezpośrednio z osobami uzależnionymi to sami też mogą być zarażeni. Bo przecież każdy narkoman jest chory, jeśli nie ma HIV to z pewnością ma inne groźne zarazy. I znowu przyczyna takiego stanu rzeczy jest niewiedza, przecież przez tego typu kontakty pomagającego z chorym, ten pierwszy się nie zarazi, a poza tym nie każdy narkoman jest poważnie chory. Choroba to jeden z głównych stereotypów stereotypów problemie uzależnienia, najczęściej sądzi się że większość narkomanów ma HIV, tymczasem nie od dziś wiadomo że absolutna większość nosicieli wirusa HIV to osoby niedomknięte tego rodzaju patologią i heteroseksualna. Jest to oczywiste, a jednak wciąż w świadomości społeczeństwa pokutuje pogląd, że ktoś zarażony wirusem HIV to na pewno narkoman, homoseksualista czy prostytutka...