Nie wiemy jaka był reakcja Hitlera na rozgromienie Bolszewii latem 1920 roku przez Piłsudskiego pod Warszawą. Ale znając jego poglądy możemy domniemywać, iż ucieszył się wielce z takiego stanu rzeczy, w przeciwieństwie, nota bene, do większości liderów Republiki Weimarskiej, którzy życzyli Polsce źle i po cichu kolaborowali z Bolszewią. Hitler w przeciwieństwie o nich zdawał sobie sprawę z konsekwencji przegranej Polaków - a przecież Żydokomuny nad Sprewą na pewno sobie nie życzył. Stąd, najpewniej, już bardzo dobrze znany, jego bardzo życzliwy stosunek do Piłsudskiego, który mu po prostu zaimponował. Zaraz po dojściu Hitlera do władzy polsko - niemieckie stosunki zdecydowanie się poprawiły. Bo tak jak Hitler miał ciepły stosunek do Piłsudskiego za rozpirzenie Żydobolszewii w 1920 roku - tak Piłsudski zdecydowanie wolał Hitlera, pragmatycznego Austriaka i zaprzysięgłego wroga Sowietów - od wściekle antypolskich i prosowieckich polityków RW.
Podlinkowany tekst stanowi interesującą próbę podsumowania stosunku Hitlera do Piłsudskiego. Podkreślam, Hitlera, nie Niemców czy nazistów.
Zainteresowanych problemem - odsyłam do podlinkowanego materiału.

historia.w(*)bnej-po-smierci-marszalka.html

"Wolno sądzić, że wiadomość o nagłym zgonie Piłsudskiego 12 maja 1935 roku Hitler przyjął z głębokim ubolewaniem. Podobno „bardzo przeżył” śmierć Marszałka, rozeszły się nawet wówczas pogłoski, że dyktator miał osobiście przybyć do Warszawy na uroczystości pogrzebowe. Wydarzenie to zyskało w Niemczech szczególną oprawę, która wykraczała daleko poza stosowany w takich wypadkach ceremoniał dyplomatyczny czy gesty kurtuazji. Już nazajutrz Hitler skierował telegram kondolencyjny do prezydenta RP Ignacego Mościckiego, w którym napisał, że jest głęboko poruszony śmiercią Piłsudskiego, dodając jednocześnie, iż „Polska traci w zmarłym Marszałku twórcę swego nowego państwa i najwierniejszego syna”. Pisał też:„Wraz z narodem polskim także naród niemiecki nosi żałobę po tym wielkim patriocie, który, poprzez swoją pełną zrozumienia współpracę z Niemcami, nie tylko oddał wielką przysługę naszym dwóm narodom, lecz także, dalej poprzez to, dał najwartościowszy wkład w uspokojenie Europy”.
Tego samego dnia Hitler wysłał depeszę kondolencyjną również do owdowiałej Aleksandry Piłsudskiej, w której podkreślał, że wieść o śmierci Marszałka „poruszyła go najboleśniej” oraz że „zachowa zmarłego na zawsze we wdzięcznej pamięci”. Führer zarządził w całej Rzeszy opuszczenie flag państwowych do połowy masztu 13 maja 1935 roku, a także w dniu pogrzebu.
Ponadto w sobotę 18 maja, a więc w dniu, w którym zwłoki Piłsudskiego spoczęły w wawelskiej krypcie, Hitler wziął udział m.in. wraz z ministrem propagandy Josephem Goebbelsem, ministrem spraw zagranicznych Konstantinem von Neurathem, ministrem wojny Wernerem von Blombergiem oraz Hansem Frankiem (późniejszym generalnym gubernatorem w okupowanej Polsce), w odprawiona dzięki inicjatywie Ambasady RP mszy żałobnej w katolickiej katedrze św. Jadwigi w Berlinie. Nabożeństwo zostało uświetnione występem solistki opery warszawskiej Adeliny Korytko-Czapskiej, która odśpiewała po polsku pieśń „Nie opuszczaj mnie”. Podczas uroczystości żałobnych w Warszawie i Krakowie na polecenie Hitlera III Rzeszę reprezentował Hermann Göring, któremu Führer powierzył w 1935 roku „specjalną pieczę” nad relacjami polsko-niemieckimi."