Nie ma dowodów na istnienie Boga, nie ma również dowodów na jego nieistnienie. O ile dowód na istnienie Boga wydaje się niesłychanie istotny dla miliardów ludzi wierzących w różnych bogów, to dowód na nieistnienie boga niewierzącym nie jest do niczego potrzebny. Ponieważ niewierzący stanowią mniejszość, a nawet można powiedzieć maleńką mniejszość ludzkości, oczekuje się od nas dowodu na nieistnienie boga. Uczciwie musimy przyznać, że nie mamy takiego dowodu, ale opieramy swoją niewiarę na empiryzmie. Od tysiącleci ludzkość gromadzi wiedzę o otaczającej nas rzeczywistości i im głębiej zaglądamy do środka, tym bardziej go tam nie ma. Święte księgi stają się coraz bardziej zabawne, a uczeni teologowie podejmują coraz bardziej dziwaczne próby uratowania ich natchnionej „prawdy”. Uczeni teologowie tracą kontakt z ludem, który jest coraz bardziej oburzony na owe zaglądanie do środka, na rosnące szeregi niewierzącej mniejszość, na bezkarność mówienia, że im bardziej zaglądamy do środka, tym bardziej Go tam nie ma. Urażone uczucia mają dwa źródła – zagrożenie jestestwa opartego na wierze oraz fakt, że twierdzenia te płyną ze strony ludzi dysponujących wiedzą, której urażeni nie posiadają. Miejsca uczonych teologów zajmują samozwańczy przywódcy głęboko urażonych. Muzułmańscy, chrześcijańscy, buddyjscy, hinduscy jeźdźcy apokalipsy dosiadają rumaków głębokiej i bezmyślnej wiary. Coraz głośniej słychać muzykę. Opus D. - skrzyżowanie psalmu z marszem wojskowym.
Wiemy coraz więcej, coraz częściej mamy powody do powtarzania, że im bardziej zaglądamy do środka, tym bardziej go tam nie ma. Wywołują te stwierdzenia pomruki gniewu zmieniające się w ryk wulkanu. Kapłani przewodzący tłumom przekonują je, że ich gniew jest dowodem na istnienie Boga, a oni sami jego mieczem.