Szczególna teoria względności została wyprowadzona przy założeniu, że obserwatorzy poruszający się względem siebie ze stałą prędkością doświadczają identycznych praw przyrody – w szczególności dotyczy to również równań Maxwella, w których prędkość światła jest stała. Zatem nie mógł Ci wyjść inny wynik (chyba, że byś coś namieszał); wprowadzając dylatację czasu (która jest przecież rezultatem teorii względności), niejawnie zakładasz stałość prędkości światła.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>Wprowadzając dylatację czasu (która jest przecież rezultatem teorii względności), niejawnie zakładasz stałość prędkości światła.
Dylatacja czasu wynika z geometrii trójkąta prostokątnego, która ma charakter uniwersalny, więc nie można powiedzieć, że wynika tylko z Teorii Względności.

smelig.republika.pl/5D/WSTEP.htm

Może ona występować równie dobrze przy ruchu bezwzględnym potwierdzając stałość prędkości światła w eterze jak również nieprzekraczalność prędkości światła w eterze przez obiekty materialne.

pozdrawiam

>Założenie: trójwymiarowa przestrzeń Wszechświata porusza się w czwartym kierunku przestrzennym ze stała prędkością światła. Ruch ten odczuwamy jako upływ czasu.
   To jest równoważne stałości interwału czasowego (długość wektora w czterowymiarowej czasoprzestrzeni).
   Wprowadza się czas urojony ict jako zerową składową wektora położenia w przestrzeni Minkowskiego [ict, x, y, z]. Taki punkt położenie + czas to tzw. zdarzenie. Czterowymiarowa „odległość” między zdarzeniami to tzw. interwał:Interwał jest niezmiennikiem transformacji Lorentza, co oznacza, że nie ma znaczenia w jakim układzie odniesienia mierzymy czas i odległość, interwał będzie taki sam. Dzieląc obustronnie przez dt mamy:Jeśli teraz -ids/dt oznaczymy przez u (u jest rzeczywiste, interwał urojony), to dostajemy Twój wynik.
   Warto zauważyć, że -ids/dt, choć ma wymiar prędkości, to jednak prędkością nie jest. To po prostu interwał między zdarzeniami (w którym dt też siedzi) podzielony przez różnicę czasów.
   Chciałbym też zwrócić uwagę na pewną niekonsystencję. Ruch to zmiana drogi w czasie; zatem co oznacza, że zmiana drogi w czasie w jakimś dodatkowym wymiarze jest postrzegany, jako upływ tegoż czasu?

   Pozdrawiam.

EDIT: Namieszałem trochę; poprawiłem i chyba teraz jest dobrze.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

Dobrze sobie przyswoiłeś fizykę przyjacielu, którą ci wpojono. Tylko czy ta fizyka ma coś wspólnego z rzeczywistością?
>Czterowymiarowa „odległość” między zdarzeniami to tzw. interwał:

ds = sqrt(dr²-c²dt²)

Według wzoru Minkowskiego między dwoma zdarzeniami odległymi w czasie lecz nieodległymi w przestrzeni (dr=0) upływa czas urojony podczas gdy wszyscy widzą że jest on rzeczywisty. Ten minus przy dt wynika z zasady względności. Przy nieruchomym eterze nie ma takiego dziwactwa ponieważ wszystkie interwały są rzeczywiste.
smelig.republika.pl/5D/ODLEG.htm

pozdrawiam

>Według wzoru Minkowskiego między dwoma zdarzeniami odległymi w czasie lecz nieodległymi w przestrzeni (dr=0) upływa czas urojony podczas gdy wszyscy widzą że jest on rzeczywisty.
   Czas urojony jest wymiarem przestrzennym, więc nie płynie i jest urojony, ponieważ tak sobie, dla wygody, zdefiniowano. Odległość Minkowskiego między zdarzeniami tylko czasowymi jest urojona, bo tak zdefiniowaliśmy interwał i czasoprzestrzeń. Gdyby czasoprzestrzeń wprowadzić jako [ct, ix, iy, iz] to interwał byłby rzeczywisty i nadal byłby niezmiennikiem (a czas byłby rzeczywisty).
   Urojony interwał świadczy o tym, że zdarzenia mogą był przyczynowo połączone (światło „zdąży” dotrzeć od jednego do drugiego).

   Muszę powiedzieć jedną rzecz. Wydaje mi się, że rozumiem podstawową koncepcję z pewnymi zastrzeżeniami. Nie dalej, jak pół roku temu zastanawiałem się nad podobnym problemem. Skoro „szybkość upływu czasu” zmniejsza się, gdy zwiększa się „szybkość upływu przestrzeni” (prędkość) to może po prostu każde ciało porusza się ze stałą „szybkością” przez czterowymiarową czasoprzestrzeń, tylko wektor tej „szybkości” może być różnie zorientowany w czasoprzestrzeni. Będąc w przestrzennym spoczynku, ciało porusza się z prędkością światła wzdłuż osi czasu, a poruszając się z prędkością światła w przestrzeni jego ruch zamiera w czasie. Jakoś trzeba sparametryzować ten ruch w czasoprzestrzeni (co to jest ta „szybkość upływu czasu”?); oczywistym było dla mnie wprowadzenie dodatkowego wymiaru czasowego (jakież było moje zdziwienie, kiedy parę miesięcy później przeczytałem o dwuwymiarowym „hiperczasie” w NewScientist, 13.08.07).
   Jednakże takie postawienie sprawy powoduje mnóstwo problemów. Nowy wymiar jest niemierzalny – nijak nie da się go zaobserwować. Jego wprowadzenie niczego nie upraszcza, ani nie czyni niczego bardziej zrozumiałym, wręcz komplikuje sprawę. W dodatku przekształcenie Lorentza nie jest tak naprawdę obrotem, choć zachowuje długość. Teoria jest totalnie równoważna z STW, tylko zamiast ds = inv mówi ds/dq = const (gdzie q to ten dodatkowy wymiar). Nie mówi nic nowego.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>   Czas urojony jest wymiarem przestrzennym, więc nie płynie i jest urojony, ponieważ tak sobie, dla wygody, zdefiniowano. Odległość Minkowskiego między zdarzeniami tylko czasowymi jest urojona, bo tak zdefiniowaliśmy interwał i czasoprzestrzeń.
Czas urojony nie jest żadnym wymiarem przestrzennym tylko definicją i niczym więcej urojoną sobie przez fizyków dla wygody bo im tak pasowało akurat do STW. Chyba nikt nie wie czym on naprawdę jest.
>Gdyby czasoprzestrzeń wprowadzić jako [ct, ix, iy, iz] to interwał byłby rzeczywisty i nadal byłby niezmiennikiem (a czas byłby rzeczywisty).
Wówczas przy zdarzeniach odległych w przestrzeni a nieodległych w czasie mamy nowy kłopot - przestrzeń urojoną.
>   Jednakże takie postawienie sprawy powoduje mnóstwo problemów. Nowy wymiar jest niemierzalny – nijak nie da się go zaobserwować. Jego wprowadzenie niczego nie upraszcza, ani nie czyni niczego bardziej zrozumiałym, wręcz komplikuje sprawę. W dodatku przekształcenie Lorentza nie jest tak naprawdę obrotem, choć zachowuje długość. Teoria jest totalnie równoważna z STW, tylko zamiast ds = inv mówi ds/dq = const (gdzie q to ten dodatkowy wymiar). Nie mówi nic nowego.
Wiele gorsze rzeczy można powiedzieć o TW.

pozdrawiam

>Czas urojony nie jest żadnym wymiarem przestrzennym
   W tym sensie przestrzennym, że ma wymiar metra, jak każdy inny porządny wymiar przestrzenny.

>tylko definicją i niczym więcej urojoną sobie przez fizyków dla wygody bo im tak pasowało akurat do STW.
   Jak wszystko inne.

>Wówczas przy zdarzeniach odległych w przestrzeni a nieodległych w czasie mamy nowy kłopot - przestrzeń urojoną.
   Tak zdefiniowaliśmy. Nie rozumiem tego uprzedzenia w stosunku do liczb urojonych. Jak chcesz mieć rzeczywisty interwał to musisz mieć plus pod pierwiastkiem, a wtedy interwał nie jest już niezmiennikiem i nic nie mówi o możliwości przyczynowego połączenia zdarzeń.
   Czas i przestrzeń są wyraźnie różne choćby dlatego, że podróżowanie w wymiarze czasowym jest dozwolone tylko w jednym kierunku. Być może ta antysymetria istnieje właśnie dlatego, że czas jest istotnie urojony. Może się kiedyś dowiemy; warto wziąć to pod uwagę.

>Wiele gorsze rzeczy można powiedzieć o TW.
   Najwyżej tyle, że Ci się nie podoba. Jest zgodna z doświadczeniem. To, jak działa Wszechświat jest na szczęście niezależne od naszych preferencji. To najprostszy opis elektrodynamiki ciał w ruchu; wprowadzanie równoważnej teorii do niczego nie prowadzi.
   Niemniej jednak, trafiłem? Dobrze rozumiem koncepcję?

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

Wiesz Marianie, chyba skupiając się na fizyce, zbyt głęboko wchodzisz w matematykę i przez to zbyt daleko Twoje interpretacje FAKTÓW (także naukowych) odbiegają od rzeczywistości. To, co istnieje, istnieje zupełnie niezależnie od matematyki, chociaż ona niezwykle ułatwia nam interpretację, a nawet przewidywanie zdarzeń. Wyjdź z tych urojeń, bo nie przydasz się do niczego nawet kolegom po fachu. Nie potrzeba znać matematyki (ani żadnego opisanego wzorem prawa), żeby wiedzieć, że wszystkie one są urojone, bo wszystko co istnieje, to ewolucja materii i energii w czasie. Opierając się na tym ogólnym prawie, wszystkie inne wzory można wyprowadzić i wszystko co zechcesz policzyć (zarówno to co rzeczywiście istnieje, jak to, co istnieje jedynie w naszej wyobraźni i z rzeczywistością nie ma żadnego związku)

>Wiesz Marianie, chyba skupiając się na fizyce, zbyt głęboko wchodzisz w matematykę i przez to zbyt daleko Twoje interpretacje FAKTÓW (także naukowych) odbiegają od rzeczywistości.
   Fizyka to dla mnie przede wszystkim filozofia natury; matematyka jest tylko narzędziem – bardzo użytecznym zresztą.

>To, co istnieje, istnieje zupełnie niezależnie od matematyki, chociaż ona niezwykle ułatwia nam interpretację, a nawet przewidywanie zdarzeń.
   Zwracam uwagę, że nie mamy dostępu do tego co istnieje, a jedynie do wyników naszych eksperymentów.

>Wyjdź z tych urojeń, bo nie przydasz się do niczego nawet kolegom po fachu.
   Możesz być pewien, że zależy mi na porzuceniu swoich urojeń; nie lubię być w błędzie. Jednak najpierw muszę się przekonać, że rzeczywiście mam jakieś urojenia. Może tkwię w poznawczym dysonansie, a może nie; jednak krytyczne podejście do cudzych poglądów to też dobra rzecz.

>Nie potrzeba znać matematyki (ani żadnego opisanego wzorem prawa), żeby wiedzieć, że wszystkie one są urojone, bo wszystko co istnieje, to ewolucja materii i energii w czasie.
   Nie wiesz tego. Może istnieje coś więcej? A może coś mniej, a energia i materia są przejawem jakichś topologicznych stopni swobody na przykład? A może coś jeszcze innego? W nauce nie ma absolutnych pewników.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>   Fizyka to dla mnie przede wszystkim filozofia natury; matematyka jest tylko narzędziem – bardzo użytecznym zresztą.
Właśnie odnoszę wrażenie, że nie za bardzo, bo jedyna filozofia natury, to upływający czas oraz ewolucja energii i materii w czasie. To to wszystko, co obowiązuje zarówno w mikro jak makro świeci, a do poznania tego (zrozumienia) nie potrzeba żadnych matematycznych wzorów. Wystarczą oczy, uszy, głowa oraz wspomagające badacza przyrządy. Matematyka służy do opisywania wyników doświadczeń, a nie doświadczania. To narzędzie bardzo użyteczne, ale bardzo zależy do czego się go używa. To jak z każdym narzędziem. Noża można użyć zarówno do krojenia chleba jak zarżnięcia sąsiada lub skaleczenia się w rękę. Z matematyką jest dokładnie tak samo.
>   Zwracam uwagę, że nie mamy dostępu do tego co istnieje, a jedynie do wyników naszych eksperymentów.
Zadaniem naukowców jest prowadzenie badań, a nie eksperymentów. MACIE dostęp do tego co istnieje, a jeśli nie macie, to od tego są wspomagający Was inżynierowie, żebyście ten dostęp uzyskali. Nie prześcigaj inżynierów w ich robocie, tylko składaj zamówienia. Tylko nie na mierzenie czegoś co da się obliczyć, ale nie da zmierzyć (np. dylatację czasu).
>   Możesz być pewien, że zależy mi na porzuceniu swoich urojeń;
I jestem, bo nie mam zwyczaju robić NICZEGO bez celu, a gadanie z kimś kto upiera się przy urojeniach jest nie tylko bezcelowe, ale także bezsensowne.
>Jednak najpierw muszę się przekonać, że rzeczywiście mam jakieś urojenia.
No pewnie. Jeszcze by tego brakowało, żebyś był czyimkolwiek narzędziem.
>jednak krytyczne podejście do cudzych poglądów to też dobra rzecz.
To jedyna słuszna postawa naukowca. Krytycyzm zarówno wobec własnych jak cudzych poglądów, bo nie poglądy w nauce się liczą, ale prawda.
>   Nie wiesz tego. Może istnieje coś więcej?
No to szukaj tego czegoś, byle w fizyce, a nie matematyce, która jak wiadomo jest nauką abstrakcyjną, a podobnie jak technika, wspomaga każdy rodzaj ludzkiej działalności (matematyka wspomagać może naukowy bełkot, a technika zbrodnie). Zastanów sie najpierw nad "nieskończoną" prędkością światła w odniesieniu do średnich odległości (jest naprawdę nieskończona), potem nad jego żółwim tempem w odniesieniu do historii Wszechświata (czyli czasoprzestrzni). Pomyśl też co w tej historii istniało, a co nie. I co znaliśmy, a czego nie znaliśmy. Gdy pojmiesz filozofię systemów (zawsze była taka sama w odniesieniu do wszystkiego) możesz spokojnie wracać do świata mikro i obowiązujących w nim matematycznych wzorów.
> W nauce nie ma absolutnych pewników.
Upewnij się czy to prawda, bo moim zdaniem zawsze były takie same. Tyle że zawsze je nadinterpretowywano (skoro naukowcy zajmują się geometrią płaską, znaczy Ziemia jest płaska, skoro robią model ruchu ciał niebieskich wokół Ziemi, znaczy Ziemia jest centrum Wszechświata itd.)
>

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper
Nie tylko "rationalist", także naukowiec i filozof. Każdy z nich to ktoś, kto woli uczyć SIĘ, niż uczyć i pouczać innych.
Pozdrawiam.

   Cieszę się, że chociaż trochę się zgadzamy.
   Nie sądzę jednak, żeby możliwe było zajmowanie się poważnie nauką bez matematyki. Nie zawężajmy tutaj pojęcia matematyki; nie chodzi oczywiście tylko o rachunek symboliczny, ale o pewien sposób myślenia – ścisły i logiczny łańcuch implikacji od obserwacji do pewnych sformalizowanych wniosków.
   Wydaje mi się również, że zostałem niezrozumiany. Kiedy mówię, że nie mamy dostępu do tego, co istnieje, mam na myśli pewną obiektywną rzeczywistość. Samo pojęcie istnienia jest dość mgliste: jeśli mówię, że elektron istnieje, to czy istnieje w taki sam sposób, jak na przykład podzielnik liczby 15? To co możemy zrobić, to zaprojektować eksperyment, w którym zmierzymy jak jakiś układ reaguje na jakiś czynnik. Może to nam dać jakiś wgląd w rzeczywistość, aczkolwiek pewne argumenty wskazują na to, że obiektywna rzeczywistość w ogóle nie istnieje (jakkolwiek dziwacznie i nieintuicyjnie mogłoby to zabrzmieć).
   Powiedzmy tak: chcemy zmierzyć energię cząstki. Budujemy odpowiedni przyrząd, wychodzi nam jakaś wartość, powiedzmy 1eV. Jednakże nie możemy nic powiedzieć na temat energii cząstki przed pomiarem, ani po pomiarze; być może cząstka „zdecydowała się” w momencie pomiaru. Z takimi fundamentalnymi pytaniami trzeba sobie radzić. Fakt, że sam fakt mierzenia zaburza układ jest tu bardzo istotny. Nie możemy powiedzieć, że cząstka kiedykolwiek miała energię 1eV; możemy powiedzieć, że taki był wynik pomiaru. To dwa różne stwierdzenia.
   Być może brzmi to trochę jak jakieś mambo-jumbo, bo ludzie są ogólnie przyzwyczajeni do myśli, że jakaś tam rzeczywistość istnieje. Mamy dostęp tylko do wyników eksperymentów i jeśli ktoś mówi, że wyniki pomiaru są rzeczywistymi własnościami obiektów istniejących niezależnie od aktu pomiaru to po prostu twierdzi, że ma dostęp do wiedzy, która nie jest oparta na empirycznych dowodach.

>Nie tylko "rationalist", także naukowiec i filozof. Każdy z nich to ktoś, kto woli uczyć SIĘ, niż uczyć i pouczać innych.
   Bycie naukowcem, czy filozofem nie wyklucza bycia racjonalistą.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>   Cieszę się, że chociaż trochę się zgadzamy.
Zdziwisz się, ale zgadzamy się nie trochę, ale w 100%, chociaż ja mam tylko mgliste pojecie o tym co Ty robisz, a Ty jeszcze bardziej mgliste o tym, co robię ja. Każdy robi swoje, bo na tym polega rozwój (i wszelka ewolucja).
>   Nie sądzę jednak, żeby możliwe było zajmowanie się poważnie nauką bez matematyki.
To w ogóle nie jest możliwe. Chodzi o to, żeby jej nie nadużywać (nie tworzyć z jej użyciem abstrakcyjnych światów).
>   Wydaje mi się również, że zostałem niezrozumiany.
Rozumiem Cię. To co piszę, to tylko obawy i ostrzeżenia, do których mam podstawy. Jeśli są zbędne, to tym lepiej.
> aczkolwiek pewne argumenty wskazują na to, że obiektywna rzeczywistość w ogóle nie istnieje (jakkolwiek dziwacznie i nieintuicyjnie mogłoby to zabrzmieć).
To właśnie te argumenty nie istnieją. Badając świat mikro, nigdy nie badasz tego samego, bo w tym układzie między jednym badaniem a drugim upływają "tysiąclecia" i zupełnie inne zakłócenia wpływają na wszystkie pomiary.
> Nie możemy powiedzieć, że cząstka kiedykolwiek miała energię 1eV; możemy powiedzieć, że taki był wynik pomiaru. To dwa różne stwierdzenia.
A ona przed pomiarem miała energię jaką miała przed, a pomiar tę energię zmienił w taką, jaką miała po. Bez wprowadzania w układ nadmiernych zakłóceń możemy sobie badać układy planetarne, ale nie mikrocząstki.
>   Być może brzmi to trochę jak jakieś mambo-jumbo, bo ludzie są ogólnie przyzwyczajeni do myśli, że jakaś tam rzeczywistość istnieje.
Gdyby nie istniała, nie miałbyś czego badać. A masz do zbadania nieskończenie wiele w kierunku zarówno największego (kosmosu) jak najmniejszego (mikrokosmosu).
>Mamy dostęp tylko do wyników eksperymentów i jeśli ktoś mówi, że wyniki pomiaru są rzeczywistymi własnościami obiektów istniejących niezależnie od aktu pomiaru to po prostu twierdzi, że ma dostęp do wiedzy, która nie jest oparta na empirycznych dowodach.
Bo mamy taki dostęp (i Ty i ja). Ten dostęp, to rozumienie, że jedyne co nie istnieje to bezruch (brak zmian czyli ewolucji).
>   Bycie naukowcem, czy filozofem nie wyklucza bycia racjonalistą.
Jeszcze by tego brakowało. Nie wyklucza także bycia człowiekiem, ssakiem, organizmem żywym i materią. Wyklucza tylko modlenie się do naukowców i odprawianie ceremonii ku ich czci.
Pozdrawiam.

Naukowcom lepiej nie ufać. Szczególnie takim, którzy mają dużo cierpliwości.

>Naukowcom lepiej nie ufać. Szczególnie takim, którzy mają dużo cierpliwości.
Sobie, też lepiej nie do końca. W czym jak w czym, ale w sprawdzaniu samego siebie dobrze mieć cierpliwość niemal nieskończoną.

>Nie rozumiem tego uprzedzenia w stosunku do liczb urojonych.
Ponieważ są brzydkie i niezrozumiałe. W Naturze nigdzie nie spotyka się przyprostokątnej jako sumy geometrycznej z dwóch pozostałych boków trójkąta prostokątnego.

>Jak chcesz mieć rzeczywisty interwał to musisz mieć plus pod pierwiastkiem, a wtedy interwał nie jest już niezmiennikiem i nic nie mówi o możliwości przyczynowego połączenia zdarzeń.
Interwał powinien być tym, co się za niego uważa czyli rzeczywistą odległością między zdarzeniami. Możliwość przyczynowego połączenia zdarzeń policzy wtedy nawet pierszoklasista.

>   Czas i przestrzeń są wyraźnie różne choćby dlatego, że podróżowanie w wymiarze czasowym jest dozwolone tylko w jednym kierunku. Być może ta antysymetria istnieje właśnie dlatego, że czas jest istotnie urojony. Może się kiedyś dowiemy; warto wziąć to pod uwagę.
Na poziomie kwantowym Natura nie wyróżnia kierunku upływu czasu. Podobnie antycząstki tworzą się równie często jak cząstki. Jak myślisz, gdzie może być antymateria a czas płynąć w drugą stronę. Są piękniejsze i prostsze wytłumaczenia niż jakiś czas urojony.
smelig.republika.pl/kto.htm

>>Wiele gorsze rzeczy można powiedzieć o TW.

>   Najwyżej tyle, że Ci się nie podoba. Jest zgodna z doświadczeniem. To, jak działa Wszechświat jest na szczęście niezależne od naszych preferencji. To najprostszy opis elektrodynamiki ciał w ruchu; wprowadzanie równoważnej teorii do niczego nie prowadzi.
Przecież już trzeci wątek wprowadziłem aby wykazać, że STW jest niespójna i sprzeczna wewnętrznie. Jeśli tej niespójności nie widzisz to trudno. Może nie chcesz zobaczyć, bo tak Ci wygodnie? W STW potwierdzona doświadczalnie jest tylko dylatacja czasu i nic więcej ale ona nie wynika tylko z STW. Poza tym w przestrzeni bezwzględnej znikają wszystkie paradoksy z STW.

pozdrawiam

>>Nie rozumiem tego uprzedzenia w stosunku do liczb urojonych.
>Ponieważ są brzydkie i niezrozumiałe.
   Bez przesadyzmów. Są bardzo pomocne i wygodne. Niektórzy przy analizie układów dwuwymiarowych lubią wprowadzić sobie położenie jako liczbę zespoloną z=x+iy. W ten sposób mamy tylko jedną współrzędną położeniową, zamiast dwóch. Ale czy to oznacza, że współrzędna y jest urojona? Ależ skąd. To tylko wygodny zapis.

>W Naturze nigdzie nie spotyka się przyprostokątnej jako sumy geometrycznej z dwóch pozostałych boków trójkąta prostokątnego.
   W naturze nie spotka się nigdy także liczby niewymiernej. Wszystko co można zmierzyć i policzyć, można opisać liczbą całkowitą, najwyżej ułamkiem. Ale arytmetyka liczb wymiernych nie jest taka prosta z uwagi na dużo „dziur”. Dlatego wygodnie jest liczby wymierne „przybliżyć” liczbami rzeczywistymi, których notabene jest znacznie więcej, niż wymiernych. Nieskończenie razy więcej. Między dowolnymi dwoma liczbami wymiernymi istnieje co najmniej jedna liczba niewymierna; liczby wymierne są nieprzeliczalne. Co to za liczby, które nie są przeliczalne? Niemniej jednak używamy ich, bo są wygodne. Używamy liczb zespolonych z tego samego powodu.

>Interwał powinien być tym, co się za niego uważa czyli rzeczywistą odległością między zdarzeniami.
   Interwał czasem jest rzeczywisty, ale nikt go chyba nie uważa za rzeczywistą odległość. De facto to nawet nie za bardzo odległość; nie spełnia nierówności trójkąta (nierówności w ogóle nie są zdefiniowane na liczbach zespolonych) i zerem może być niekoniecznie tylko wtedy, gdy dr=dt=0.

>Możliwość przyczynowego połączenia zdarzeń policzy wtedy nawet pierszoklasista.
   Jak to zrobi? Policzy kwadrat interwału właśnie (nawet pierwiastka nie będzie wyciągał) i zbada znak; pewnie wpadnie na to nawet jak mu nie powiesz nic o interwale. Zresztą nie jest to żadną niespodzianką. Cała STW jest trywialnie prosta. Nie ma przecież żadnej skomplikowanej matematyki. Wyprowadzenia są na poziomie może gimnazjum (jeżeli nic nie będziemy mówili o liczbach zespolonych i równaniach Maxwella).

>Na poziomie kwantowym Natura nie wyróżnia kierunku upływu czasu.
   Nie można być tego pewnym. Warto zauważyć, że jeszcze nikomu nie udało się właściwie wprowadzić czasu do równań mechaniki kwantowej i stąd właśnie wynikają trudności z unifikacją mechaniki kwantowej z teorią względności. W mechanice kwantowej czas jest parametrem i nie ma swojego operatora.
   Co do artykułu (tak przy okazji: lepiej by się to czytało, gdyby było w HTMLu; przezroczysty gif to chyba nie najszczęśliwszy pomysł), najpierw jedna rzecz, która mi się rzuciła w oczy:
Cytat:Oczywiście, jeśli tworzy się para cząstka-antycząstka to zasady zachowania wymagają, aby miały przeciwne spiny, ale nie oznacza to, że np. cząstki mają spin w górę, a antycząstki w dół. Zarówno cząstki, jak i antycząski mogą mieć spin dowolnie zorientowany. Taki szczegół.
   Istnienie większej ilości materii niż antymaterii nie tłumaczy asymetrii biegu czasu. Sądzę, że może być raczej odwrotnie. Powszechność zwykłej materii może być wynikiem asymetrii biegu czasu. Poza tym nie jest do końca jasne, czy rzeczywiście materii jest więcej niż antymaterii. Antymateria posiada identyczne właściwości co zwykła materia. Antyatom wodoru ma identyczne spektrum jak zwykły. We Wszechświecie mogą istnieć całe gwiazdy i galaktyki złożone z antymaterii, które są po prostu nieodróżnialne od zwykłych.

>Przecież już trzeci wątek wprowadziłem aby wykazać, że STW jest niespójna i sprzeczna wewnętrznie.
   Chyba każdy z nich czytałem i wydawało mi się, że rozwiałem wszystkie wątpliwości.

>Jeśli tej niespójności nie widzisz to trudno. Może nie chcesz zobaczyć, bo tak Ci wygodnie?
   STW jest banalnie prosta. Nie ma tu nic do dopowiedzenia po prostu. Jest tak prosta, że nie ma za bardzo nawet jak być niespójna. Kiedy byłem młody, sam powtórzyłem wszystkie rachunki; od tego czasu widziałem ją wyprowadzaną na kilka różnych sposobów. Koleżanka na jednym ze swoich seminariów wykazała nawet niezmienniczość równań Maxwella względem transformacji Lorentza i jej brak w przypadku transformacji Galileusza. Mnie przekonała.

>Poza tym w przestrzeni bezwzględnej znikają wszystkie paradoksy z STW.
   Każdy tzw. paradoks STW, który znam okazuje się tak na prawdę nie być paradoksem. Nazywane są one tak bardziej z historycznych względów, podobnie jak paradoks EPR, który paradoksem także nie jest. Słynny paradoks bliźniąt – tak często przywoływany – okazuje się mieć nie wiele wspólnego z STW. Paradoks jednoczesności okazuje się być po prostu dość niecodziennym faktem, sprzecznym z naszą tendencyjną intuicją. Podobnie inne.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>>Poza tym w przestrzeni bezwzględnej znikają wszystkie paradoksy z STW.
>   Każdy tzw. paradoks STW, który znam okazuje się tak na prawdę nie być paradoksem. Nazywane są one tak bardziej z historycznych względów, podobnie jak paradoks EPR, który paradoksem także nie jest. Słynny paradoks bliźniąt – tak często przywoływany – okazuje się mieć nie wiele wspólnego z STW. Paradoks jednoczesności okazuje się być po prostu dość niecodziennym faktem, sprzecznym z naszą tendencyjną intuicją. Podobnie inne.

Niepotrzebnie się tyle rozpisujesz. Ja to wszystko znam doskonale a przypuszczam, że innych po prostu nudzi. Rozumię, że jesteś bardzo przywiązany do Świętej Teorii i niemożność zauważenia oczywistego fałszu w jakiś sposób Cię usprawiedliwia. Mój osobisty pogląd jest taki, że ten kto naprawdę rozumie Teorię Względności ten widzi jej przekłamania i naciąganie faktów, wręcz mataczenie. I tak dzięki, że nie nazwałeś mnie heretykiem podnoszącym świętokradczą rękę na Jedynie Słuszną Teorię co mi się już zdarzało.
Zyczę powodzenia w karierze naukowej ale kiedyś po zdaniu egzaminów spróbuj tak sam dla siebie zastanowić się czy takie bezkrytyczne podejście do naukowych dogmatów jest godne prawdziwego poszukiwacza prawdy.

pozdrawiam

   Nie chcę zabrzmieć niegrzecznie, ale Twoje zarzuty są dla mnie dość zabawne. Jeśli ktoś nie przyjmuje Twojego punktu widzenia, to niekoniecznie dlatego, że ma ciasny umysł. Czy chociaż przez chwilę przez Twój umysł przeszła myśl, że być może po prostu byłeś nieprzekonujący?
   Nie uważam żadnej teorii za „świętą”. Nie wiem skąd wyciągnąłeś tak dziwaczne wnioski. W fizyce nie ma żadnych świętych teorii, nie ma nic absolutnie pewnego. Nauka to proces. Starsze teorie są zastępowane przez nowe, lepsze, ogólniejsze, opisujące większe spektrum zjawisk. Dobra teoria zawsze wypłynie na wierzch, bo dobra teoria to taka, która ma za sobą empiryczne dowody. Twoja po prostu taka nie jest. Jak pokazałem, jest równoważna z STW, więc jest to kwestia interpretacyjna.
   Może się mylę i „coś jest na rzeczy”, ale nic takiego nie pokazałeś. Jeśli dobrze sobie przypominam trzy wątki, które rozpocząłeś, w żadnym nie pokazałeś wewnętrznej sprzeczności STW. Twoje twierdzenie, że
>ten kto naprawdę rozumie Teorię Względności ten widzi jej przekłamania i naciąganie faktów, wręcz mataczenie
jest ogólnikiem, który nie poparłeś żadną argumentacją.
   STW nie jest doskonała i zdaję sobie z tego sprawę. Sądzę, że „doubly special relativity” może być dobrym strzałem. Mam ambicję na coś więcej, niż polerowanie soczewek, więc staram się trzymać otwarty umysł.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

Sama rozkosz czytać polemikę umysłu krytycznego z bezkrytycznym

>Dobra teoria zawsze wypłynie na wierzch, bo dobra teoria to taka, która ma za sobą empiryczne dowody. Twoja po prostu taka nie jest. Jak pokazałem, jest równoważna z STW, więc jest to kwestia interpretacyjna.
Właściwie to ja jeszcze nic nie napisałem o (jak to nazwałeś mojej) teorii więc nie masz żadnych podstaw do oceny.
>   Może się mylę i „coś jest na rzeczy”, ale nic takiego nie pokazałeś. Jeśli dobrze sobie przypominam trzy wątki, które rozpocząłeś, w żadnym nie pokazałeś wewnętrznej sprzeczności STW.
To Ci przypomnę. W wątku 'Szczególna TW. Paradoks czy psudoparadoks?' skończyło się na tym że napisałem:
>>Rozumiem. Bliźniak B po wylądowaniu zmierzy odległość Ziemi od siebie 2,4 roku świetlnego a nie 4 lata świetlne jak ja do tej pory naiwnie myślałem. W ten sposób spójność STW zostanie uratowana.
>>dzięki
A Ty nie zaprotestowałeś. Czy jesteś naprawdę przekonany o tym, że droga od A do B wyniesie 4 l.św. a droga od B do A wyniesie 2,4 l.św.? Przypominam, że obaj mierzą drogę po wylądowaniu bliźniaka B. Możesz to potwierdzić?

pozdrawiam

>A Ty nie zaprotestowałeś. Czy jesteś naprawdę przekonany o tym, że droga od A do B wyniesie 4 l.św. a droga od B do A wyniesie 2,4 l.św.?
Takiego zdania są wyłącznie ci, którzy nie rozumieją teorii względności, w związku z czym mierzą czas na sztuki, a atomy na kilometry. Który z Was to robi?
Pozdrawiam

   Faktycznie, akurat tego nie skomentowałem, jednak kluczową była moja uwaga, że prędkość chwilowa bliźniaka B nigdy nie była większa od prędkości światła, co jest w zgodzie z STW. „Paradoks” wynika z Twojego błędnego rozumienia STW i odrzucenia przez Ciebie skrócenia Lorentza. Jeśli chcesz dowieść niespójności STW jako takiej, musisz ją wziąć pod lupę z całym dobrodziejstwem inwentarza. To oczywiste, że STW bez skrócenia Lorentza jest niespójna, bo jest niekompletna – o tym nie trzeba nikomu przypominać.
   Po wylądowaniu oczywiście, że bliźniak B zmierzy odległość 4lś. Temu nie zaprzeczam.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

Interesuje mnie tu jedna kwestia.
STW zaklada nieistnienie eteru. Jak to sie ma do teori wielkiego wybuchu?
Zakladam moze omylnie ze wybuch nastapil i rozpoczal tworzenie 3 wymiarowej czasoprzestrzeni.
Czy mozna by bylo uznac "miejce wybuchu" eterem. Istnieje przeciez promieniowanie reliktowe tla, ktore jest nastepstwem tego wybuchu. Przestrzen, a w niej materia, energia zwykla i czarna zaczela sie rozchodzic w 3 kierunkach przestrzennych i jednym czasowym.

>Interesuje mnie tu jedna kwestia.
>STW zaklada nieistnienie eteru.
   Właściwie to nie zakłada, ale czyni ideę eteru zbędną.

>Jak to sie ma do teori wielkiego wybuchu?
   To bardzo dobre pytanie. Otóż teoria wielkiego wybuchu mówi, że rozszerza się sama przestrzeń. Nie jest tak, że po prostu w statycznej przestrzeni, w określonym miejscu nastąpił wybuch.
   Mówiąc obrazowo: zredukujmy na chwilę liczbę wymiarów przestrzennych do dwóch i załóżmy, że owy dwuwymiarowy Wszechświat ma kształt sfery (to nie musi być sfera, ale dla ustalenia uwagi – załóżmy); w takiej konfiguracji wielki wybuch i ekspansję Wszechświata można sobie wyobrazić jako zwiększanie promienia tej sfery. Widać zatem, że na powierzchni sfery nie ma żadnego wyróżnionego punktu; nic na kształt epicentrum wybuchu.
   Jest to przy okazji odpowiedź na pytanie dlaczego, mimo że wiek Wszechświata wynosi ok. 13.7 mld lat, to jego promień jest większy niż 13.7 lś (niektóre z szacunków oceniają dolną granicę średnicy Wszechświata na 78 mld lś – gdyby Wszechświat był mniejszy, światło mogłoby obiec go dookoła i obserwowano by podwójne obrazy odległych obiektów).

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>   Mówiąc obrazowo: zredukujmy na chwilę liczbę wymiarów przestrzennych do dwóch
Twój obrazek niezupełnie jest taki, bo rozszerza się nie Wszechświat (nieskończony), ale nasza wiedza o nim i to co w nim dostrzegamy. A dotyczy to nie dwóch lub trzech wymiarów, ale czterech (na Ziemi z najdrobniejszymi szczegółami, czyli nieskończoną liczbą dodatkowych wymiarów)
Pozdrawiam

>„Paradoks” wynika z Twojego błędnego rozumienia STW i odrzucenia przez Ciebie skrócenia Lorentza. Jeśli chcesz dowieść niespójności STW jako takiej, musisz ją wziąć pod lupę z całym dobrodziejstwem inwentarza.
Napisz nam tutaj drogi Marianie jak to jest? Skrócenia Lorentza przecież jeszcze nikt nigdy i nigdzie nie zaobserwował ani tym bardziej Ty, więc skąd u Ciebie takie przywiązanie do niego. Czyżby przyczyną Twej wiary była liczba współwyznawców? Ale to jest tajemnica każdej wiary. Skoro miliony w coś wierzą i do tego tak długo, więc to musi być prawda.
Masz tu rzadką i niepowtarzalną okazję przekonać się, że skrócenie Lorentza jest mitem i sztucznie podtrzymywaną bujdą już nie wspomnę w czyim interesie.
Zastanów się Kolego co jest ważniejsze: z sufitu wzięte założenie czy też zaprzeczające mu realne wskazania przyrządów. A może zaprzeczysz, że odległość podzielona przez czas jej pokonania jest średnią prędkością?
Cała STW opiera się na pewnym tricku: Jeśli A większe od B to B większe od A. Trick polega na tym, że nie wolno A postawić obok B i porównać bo wtedy ujawniła by się cała prawda, że dylatacji czasu nie da się w żaden sposób pogodzić z zasadą względności. W ten sposób fałszywa teoria może przetrwać dziesiątki lat.
STW bez skrócenia Lorentza jest niespójna i to jest nie tyle moje błędne rozumienie STW lecz Twoje jak najbardziej prawidłowe.

pozdrawiam

   Nie wiem ile jeszcze razy będę powtarzał, że sam prześledziłem rachunki prowadzące do transformacji Lorentza i nie znalazłem w nich żadnego błędu. Wiem też, że równania Maxwella są inwariantne względem tychże transformacji. Jednocześnie skrócenie Lorentza wynika wprost z transformacji Lorentza w identyczny sposób, jak dylatacja czasu.
   Podważając skrócenie Lorentza, podważasz tym samym transformacje Lorentza. Jeśli wyrzucisz jakoś skrócenie Lorentza (najprostszy sposób to zrezygnowanie z transformowania współrzędnych przestrzennych) to równania Maxwella przestaną być inwariantne względem nich.
   Potrafisz zniszczyć mój głupi przesąd i, jakże bezpodstawną, wiarę? Najprostsze byłoby wyprowadzenie z zasad prostych innych transformacji. Jak się jednak przekonałem, nie istnieją takie, przynajmniej liniowe, ale możesz spróbować. Powodzenia.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>   Nie wiem ile jeszcze razy będę powtarzał, że sam prześledziłem rachunki prowadzące do transformacji Lorentza i nie znalazłem w nich żadnego błędu.
Ja nie neguję Twoich zdolności matematycznych ani matematycznej poprawności samej transformacji
>   Podważając skrócenie Lorentza, podważasz tym samym transformacje Lorentza.
W przestrzeni bezwzględnej transformacje Lorentza są nikomu niepotrzebne. Po co komu przechodzenie z jednego układu do drugiego kiedy istnieje tylko jeden układ uniwersalny w którym właściwie nie trzeba nic liczyć. Wystarczy najprostsza trygonometria, ewentualnie cyrkiel i linijka.
smelig.republika.pl/PREDK.htm
>   Potrafisz zniszczyć mój głupi przesąd i, jakże bezpodstawną, wiarę?
No już dobrze. Jeśli nie będziesz mnie prowokował tym, że TW jest taka piękna, spójna i zgodna z doświadczeniem to nie będę się czepiał.

pozdrawiam

>W przestrzeni bezwzględnej transformacje Lorentza są nikomu niepotrzebne. Po co komu przechodzenie z jednego układu do drugiego kiedy istnieje tylko jeden układ uniwersalny w którym właściwie nie trzeba nic liczyć. Wystarczy najprostsza trygonometria, ewentualnie cyrkiel i linijka.
Jeśli nie będziesz mnie prowokował tym, że TW jest taka piękna, spójna i zgodna z doświadczeniem to nie będę się czepiał.
Przepraszam, że znowu się wtrącę, ale moim zdaniem TW jest równie piękna i spójna tam gdzie cyrkiel i ekierka nie znajdują zastosowania (są zbyt małe lub zbyt duże), jak obydwa te przyrządy tam, gdzie zastosowanie znajdują.

>> A może zaprzeczysz, że odległość podzielona przez czas jej pokonania jest średnią prędkością?
To zależy jak zmierzysz czas i jak zmierzysz odległość. Oczywiście. To zależy z jaką uda Ci sie zrobić to dokładnością.
>Cała STW opiera się na pewnym tricku: Jeśli A większe od B to B większe od A. Trick polega na tym, że nie wolno A postawić obok B
Jak się da to postaw. Stąd właśnie wzięła sie teoria względności (chyba), że nie bardzo udawało się to zrobić?
>i porównać bo wtedy ujawniła by się cała prawda, że dylatacji czasu nie da się w żaden sposób pogodzić z zasadą względności.
Bo teoria względności wyłącznie z tej dylatacji się wzięła. Gdyby Einstein nie zdał sobie z niej sprawy, do dziś nie byłoby jego teorii (chyba?)
> W ten sposób fałszywa teoria może przetrwać dziesiątki lat.
Dopóki kolejny Einstein nie zda sobie sprawy z błędu myślowego lub pomiarowego poprzedniego Einsteina. Potem przy tej błędnej upierają się już nie wszyscy. Tak było zawsze.

>Problem polega na tym, że nie skonstruowano jeszcze zegara,
>który odmierzałby czas wzdłuż kierunku ruchu niezależnie od
>czasu upływającego poprzecznie.
Problem polega na tym, że wielu ludzi nie odróżnia czasu od jego zegara. Czas stworzyła "przyroda". Wszystkie bez wyjątku jego zegary stworzyli ludzie. Czas nie płynie ani poprzecznie, ani podłużnie. Po prostu sobie płynie.
>Czy ktoś ma pomysł na konstrukcję takiego zegara? Np.
>kwarcowy z dwoma kryształkami drgającymi poprzecznie?
Takie pomysły mają wszyscy dyletanci. Niezależnie od dziedziny nauki, za którą się zabiorą.

>Problem polega na tym, że wielu ludzi nie odróżnia czasu od jego zegara. Czas stworzyła "przyroda". Wszystkie bez wyjątku jego zegary stworzyli ludzie. Czas nie płynie ani poprzecznie, ani podłużnie. Po prostu sobie płynie.
A skąd to wiesz?
>Takie pomysły mają wszyscy dyletanci. Niezależnie od dziedziny nauki, za którą się zabiorą.

>>Problem polega na tym, że wielu ludzi nie odróżnia czasu od jego zegara. Czas stworzyła "przyroda". Wszystkie bez wyjątku jego zegary stworzyli ludzie. Czas nie płynie ani poprzecznie, ani podłużnie. Po prostu sobie płynie.
>A skąd to wiesz?

Zapewne z lekcji fizyki. Tobie też radzę kilka wziąć. Dowiesz się wtedy może, że czas nie płynie, bo jest wymiarem. A jeżeli weźmiesz tych lekcji dostatecznie dużo, zapoznasz się także z problemem czasu prostopadłego.

>Zapewne z lekcji fizyki. Tobie też radzę kilka wziąć. Dowiesz się wtedy może, że czas nie płynie, bo jest wymiarem. A jeżeli weźmiesz tych lekcji dostatecznie dużo, zapoznasz się także z problemem czasu prostopadłego.
No coś Ty! Nie odrywaj fizyki od życia. Jednak ma z nim "pewien" związek. Świat nie widział (a z nim cała czasoprzestrzeń), żeby czas nie płynął.

>A skąd to wiesz?
Stąd, skąd płynie wszelka wiedza: z życia. Znasz jakieś inne źródło wiedzy?

>>A skąd to wiesz?
>Stąd, skąd płynie wszelka wiedza: z życia. Znasz jakieś inne źródło wiedzy?

No pewnie. Po co komu nauka?

>No pewnie. Po co komu nauka?
>

Aby być uważanym za nieskazitelnego członka stada baranów, trzeba przede wszystkim samemu być baranem.
> - Albert Einstein

Einstein odkrył to w życiu po życiu, oczywiście. Serdecznie doradzam dowiedzieć się jednak "po co komu nauka". Może się przydać, żeby nie być baranem.

   Zatem argumentujesz, że czas jest wielkością ekstensywną raczej niż intensywną. Problem polega na tym, że nie można tego sprawdzić. W fizyce liczy się to, co można zmierzyć, a jakkolwiek byśmy nie mierzyli, każdy odcinek czasu wydłuża się dokładnie tak, jak przewiduje to teoria względności – nieważne jakiego używasz zegara; to samo dotyczy również procesów fizjologicznych i każdego możliwego sposobu mierzenia odcinków czasu o jakim można pomyśleć. Zatem rozsądnie jest mówić, że czas naprawdę zwalnia, przynajmniej postrzegalnie.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

Odcinek czasu?
Zrobili sztabę czasu długości 1s,
później mierzyli długo i dokładnie aż otrzymali 2s.

A Michelson był trąba, on myślał że jeśli rozdzieli strumień wody, czy czegokolwiek, i skieruje różnymi drogami do jednego punktu, to po drodze zniknie część wody (w przypadku światła fala się wydłuży, czyli znika energia: np. na wejściu jest 10J/s, a na wyjściu 9J/s, a ten 1J/s wyparowuje) i on chciał ten ubytek zmierzyć, Hi hi hi!

>A Michelson był trąba, on myślał że jeśli rozdzieli strumień wody, czy czegokolwiek, i skieruje różnymi drogami do jednego punktu, to po drodze zniknie część wody (w przypadku światła fala się wydłuży, czyli znika energia: np. na wejściu jest 10J/s, a na wyjściu 9J/s, a ten 1J/s wyparowuje) i on chciał ten ubytek zmierzyć, Hi hi hi!
100% humaniści nie wierzą, że wszystko może być tak proste jak samo życie. Muszą coś sobie pokomplikować. Szczególnie gdy zabierają się za nauki ścisłe, nie rozumiejąc po co w ogóle je człowiek stworzył.

>Odcinek czasu?
>Zrobili sztabę czasu długości 1s,
   Ta sztaba nazywa się „sekunda”; jest to czas równy 9192631770 okresów promieniowania odpowiadającego przejściu między dwoma poziomami struktury nadsubtelnej stanu podstawowego atomu cezu ¹³³Cs w spoczynku, w temperaturze 0K. Polecam dowiedzieć się czym zajmuje się dziedzina zwana „metrologią”.

>później mierzyli długo i dokładnie aż otrzymali 2s.
   Mierzyli długo i dokładnie i okazało się, że owe
9192631770 okresów promieniowania może trwać „dłużej”, jeżeli atom cezu porusza się względem obserwatora. W skrócie mówiąc, jeżeli obserwujesz dwa atomy cezu, jeden masz przy sobie, a drugi porusza się względem Ciebie, to w tym poruszającym się przejście nastąpi później (według Twojej obserwacji), niż w tym, który masz przy sobie.
   To dobrze znany fakt eksperymentalny. Miony (lekkie, niestabilne cząstki) gdy są w spoczynku rozpadają się w ok. 2 mikrosekundy. Zawsze. Zmierzono to z dokładnością do szóstej cyfry znaczącej rozwinięcia dziesiętnego (to jakby odległość kilometra mierzyć z dokładnością do 1 mm). Miony tworzą się w górnych warstwach atmosfery, gdy promieniowanie kosmiczne zderza się z atomami powietrza. Jak łatwo policzyć, pędząc z prędkością bliską prędkości światła mion powinien rozpaść się po przebyciu ok. 600 metrów, więc żaden nie powinien dotrzeć do powierzchni Ziemi. Jednak docierają w wielkiej ilości dzięki właśnie dylatacji czasu. To zjawisko można także obserwować w akceleratorach cząstek i jest nieodzownym wzięcie go pod uwagę przy pozycjonowaniu przy pomocy GPS. To powszechny efekt.

>A Michelson był trąba [...]
   Widzę, żę nie bardzo rozumiesz w czym rzecz. Światło nie jest jak woda; raczej jak fale na wodzie (tylko, że w przypadku światła nie ma wody; niemniej matematyka leżąca u podstaw obu zjawisk jest taka sama – równanie falowe). Jeśli okazałoby się, że prędkości fal są różne na różnych drogach, różnicę prędkości można by wyznaczyć nakładając na siebie obie fale i obserwując interferencję. Energia nigdzie nie znika, bo to wciąż są dwie fale płaskie, tylko złożone razem.

   Nie ma tu żadnej magii. Prosta konsekwencja zwyczajnej elektrodynamiki Maxwella w połączeniu z postulatem, że żaden obserwator nie jest wyróżniony (nie istnieje eter: gdyby istniał, wyróżniony byłby obserwator pozostający w spoczynku względem eteru, a wszyscy inni obserwowaliby dziwne zjawiska).

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

Oj, lepiej weź się za pisanie wierszy, bo nauk przyrodniczych to chyba nie rozumiesz. A do pisania wierszy nie używaj matematyki, bo czytelnicy nie zrozumieją. Choćbyś pękł, nie przebijesz matematyków, którzy wykorzystują teorię Einsteina do dowiedzenia, że powstała ona w oparciu o błędne założenia.

>Oj, lepiej weź się za pisanie wierszy, bo nauk przyrodniczych to chyba nie rozumiesz. A do pisania wierszy nie używaj matematyki, bo czytelnicy nie zrozumieją. Choćbyś pękł, nie przebijesz matematyków, którzy wykorzystują teorię Einsteina do dowiedzenia, że powstała ona w oparciu o błędne założenia.
   Całkiem sobie radzę z naukami przyrodniczymi; wystarczająco dobrze, żeby studiować fizykę i zbliżać się do ukończenia tych studiów. STW jest oparta na dwóch założeniach: równoprawność wszystkich układów inercjalnych (te same prawa natury) oraz elektrodynamika maxwellowska (wielokrotnie potwierdzona eksperymentalnie; dzięki niej siedzisz właśnie przed monitorem i czytasz ten post). Użyłeś liczby mnogiej, więc rozumiem, że twierdzisz, że oba założenia są błędne. Mógłbyś pokrótce streścić na jakiej podstawie tak uważasz?
   W przeciwnym wypadku uznam, że jesteś po prostu ignorantem i nie wiesz o czym mówisz.

   BTW: Jeśli pijesz do „doubly special relativity” to muszę Cię poinformować, że oparta jest na dokładnie tych samych założeniach. Wprowadza się dodatkowo postulat, że masa Plancka jest taka sama we wszystkich inercjalnych układach odniesienia, co można podciągnąć pod założenie równoprawnych obserwatorów.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>   Całkiem sobie radzę z naukami przyrodniczymi; wystarczająco dobrze, żeby studiować fizykę i zbliżać się do ukończenia tych studiów.
To jak Ty to zrobiłeś, że to co inni tylko rozumieją (np.dylatację czasu) zdołałeś zaobserwować?
>Użyłeś liczby mnogiej, więc rozumiem, że twierdzisz, że oba założenia są błędne.
Nie. Twierdzę, że jedyne słuszne założenie, to to, że wszystko (także energia) jest funkcją materii i czasu. Twierdzę też, że
wszystko jest wzgledne, bo tak jak ja jeżdżę pociągiem, tak energia światłem.
>Mógłbyś pokrótce streścić na jakiej podstawie tak uważasz?
Na podstawie rozumienia obserwacji.
>   W przeciwnym wypadku uznam, że jesteś po prostu ignorantem i nie wiesz o czym mówisz.
Mówię o współdziałaniu energi z materią oraz ewolucji (zmianach i przemianach) zarówno energii jak materi w czasie.
Żadnych innych ELEMENTARNYCH założeń w żadnej z nauk nie ma i nigdy nie było.
>Nie gniewaj się (dobrze chociaż, że się nie obrażasz), ale za bardzo "uszczegółowiłeś" (ograniczając do fizyki), a jednocześnie uogólniłeś założenia nauk wszelkich (zarówno teoria Einsteina jak czas obowiązują również w innych dziedzinach nauki i życia).
Pozdrawiam.

>To jak Ty to zrobiłeś, że to co inni tylko rozumieją (np.dylatację czasu) zdołałeś zaobserwować?
   Nie mówię, że ja osobiście obserwowałem dylatację czasu, a że obserwuje się ją i jest to powszechne zjawisko. Jestem bardziej skłonny do teorii niż eksperymentu; eksperyment mnie nie kręci, choć zdaję sobie sprawę z jego wago; w końcu fizyka jest nauką eksperymentalną.

>>Użyłeś liczby mnogiej, więc rozumiem, że twierdzisz, że oba założenia są błędne.
>Nie.
   Czyli są poprawne? Odwołujesz co napisałeś? Czy może nie są błędne, a tylko nie „jedynie słuszne”?

>Twierdzę, że jedyne słuszne założenie, to to, że wszystko (także energia) jest funkcją materii i czasu. Twierdzę też, że
>wszystko jest wzgledne, bo tak jak ja jeżdżę pociągiem, tak energia światłem.
   Energia jeździ światłem. Fajnie. Energia to zdolność do wykonania pracy. Nie jakiś magiczny byt. Nie wszystko jest względne &ndah; przyspieszenie nie jest.
   Według ciebie zatem np. założenie, że istnieją prawa natury, które są poznawalne nie jest słuszne? Ciężko bez tego uprawiać naukę.

>>Mógłbyś pokrótce streścić na jakiej podstawie tak uważasz?
>Na podstawie rozumienia obserwacji.
   Na tej podstawie wywnioskowałeś, że idąc pieszo obserwujesz inne prawa natury inne niż biegnąc, lub stojąc w bezruchu? Jaka obserwacja zmusiła cię do odrzucenia równań Maxwella? Nie przyznasz, że chociaż trochę działają, skoro opiera się o nie Twój komputer? Ludzie go projektujący mieli po prostu fuksa, że działa i nie mieli żadnego zrozumienia? Trochę nieprawdopodobne.
   Równania Maxwella tak dobrze sprawdzają się z doświadczeniem, że kiedy okazało się, że nie są niezmiennicze względem transformacji Galileusza stwierdzono, że w takim razie musi być coś nie tak z transformacjami Galileusza. Tak powstała STW.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>   Nie mówię, że ja osobiście obserwowałem dylatację czasu, a że obserwuje się ją i jest to powszechne zjawisko. Jestem bardziej skłonny do teorii niż eksperymentu; eksperyment mnie nie kręci, choć zdaję sobie sprawę z jego wago; w końcu fizyka jest nauką eksperymentalną.
Nie ma nic gorszego niż bezmyślni eksperymentatorzy, ale nie ma też nikogo mniej przydatnego niż bezmyślni obserwatorzy. Nauka służy do badania i rozwijania, a nie komplikowania teorii lub ich obalania eksperymentem.
>   Czyli są poprawne?
Fakt, że 3+2=5 nie zmienia faktu, że 1+1=2. A to ostatnie zupełnie mi wystarczy do obliczenia wszystkiego innego.
Niczego co napisane nie odwołam, bo piszę jedynie co myślę, a myśli na zawołanie zmieniać mi się nie chcą.
>   Energia jeździ światłem. Fajnie. Energia to zdolność do wykonania pracy. Nie jakiś magiczny byt. Nie wszystko jest względne &ndah; przyspieszenie nie jest.
Nie żartuj. W jakim układzie poruszającym się względem jakiego?
>   Według ciebie zatem np. założenie, że istnieją prawa natury, które są poznawalne nie jest słuszne? Ciężko bez tego uprawiać naukę.
No dobra. To to jest to elementarne założenie. Możemy zapomnieć o materii, energii, czasie i nie tylko Einsteinie, ale także Newtonie, a nawet Pitagorasie. Zaczynamy?
>   Na tej podstawie wywnioskowałeś, że idąc pieszo obserwujesz inne prawa natury inne niż biegnąc, lub stojąc w bezruchu? Jaka obserwacja zmusiła cię do odrzucenia równań Maxwella?
Kurcze! Żadna. Twierdzę, że nie są one założeniem do niczego. Są SKUTKIEM myślenia.
>Nie przyznasz, że chociaż trochę działają, skoro opiera się o nie Twój komputer?
Nie przyznasz, że drzewa rosną, chociaż Maxwell nie ma z tym nic wspólnego? A Einstein ma, chociaż ciężko "odszukać" wszystkie źródła energii, z których materia każdego z nich się bierze.
>   Równania Maxwella tak dobrze sprawdzają się z doświadczeniem, że kiedy okazało się, że nie są niezmiennicze względem transformacji Galileusza stwierdzono, że w takim razie musi być coś nie tak z transformacjami Galileusza. Tak powstała STW.
Ty najwyraźniej nie rozumiesz, że żaden z matematyków opracowujących geometrię płaską nie twierdził nic na temat płaskości lub okrągłości Ziemi. Mówili wyraźnie, że wiedzą tylko to, co widzą. Płaskość Ziemi to nadinterpretacja. Nie rozumiesz, że prawdziwe teorie rozwijają się, a nie obalają jedna drugą? Kopernik też nie dokonał rewolucji w nauce. To czego dokonał, to rewolucji w głowach wiedzących więcej od naukowców durni. Popatrz sobie w niebo, a zobaczysz, że jak Słońce krążyło wokół Ziemi, tak nadal krąży.
Wydaje mi się (wierzę, a ta moja wiara jest bardzo głęboka), że na Einsteinie zakończył się rozwój wszelkich teorii i pora je zwijać, co nie ma nic wspólnego ani z obalaniem równań Maxwella, ani Pitagorasa. Pora natomiast zwijać matematykę ciągłą (metody obliczania np. całek i różniczek i poszukiwania rozwiązań równań n-tego stopnia, skoro umieją je obliczać komputery). Pora przestać rozwijać teorie dla samego ich rozwijania, bo nie po to powstały.
Pozdrawiam.

>   Zatem argumentujesz, że czas jest wielkością ekstensywną raczej niż intensywną. Problem polega na tym, że nie można tego sprawdzić.
Podobnie nie sprawdzisz, czy istnieje materia i energia. W ogóle nie sprawdzisz, czy sam istniejesz. Przeszkadza nam to w czymkolwiek? Wierzymy, że żyjemy i nie jest to takie złe.

>Podobnie nie sprawdzisz, czy istnieje materia i energia. W ogóle nie sprawdzisz, czy sam istniejesz. Przeszkadza nam to w czymkolwiek? Wierzymy, że żyjemy i nie jest to takie złe.
   Nie rozumiesz. Nauka (fizyka w szczególności) ma za zadanie opisywać zjawiska, które obserwujemy. Obserwujemy dylatację czasu (swoją drogą podobnie, jak obserwujemy materię i energię). Nie obserwujemy czasu, jako wielkości ekstensywnej.

   Pozdrawiam.

---

A rationalist is simply someone for whom it is more important to learn than to be proved right — Karl Popper

>>Podobnie nie sprawdzisz, czy istnieje materia i energia. W ogóle nie sprawdzisz, czy sam istniejesz. Przeszkadza nam to w czymkolwiek? Wierzymy, że żyjemy i nie jest to takie złe.
>   Nie rozumiesz. Nauka (fizyka w szczególności) ma za zadanie opisywać zjawiska, które obserwujemy. Obserwujemy dylatację czasu (swoją drogą podobnie, jak obserwujemy materię i energię). Nie obserwujemy czasu, jako wielkości ekstensywnej.
Może Ty obserwujesz dylatację czasu. Żaden fizyk niczego poza funkcjami materii nigdy nie dostrzegł.

   To jest tak, jak z tym kotem w worku: kotłuje się i miauczy, ale po otwarciu worka okazuje się, że kota w nim nie ma. Sztuka polega na tym, by sprzedać worek razem z kotem.

   Zawsze znajdzie się ktoś, kto kupi.