Jestem ochrzczonym, przyjętym do komunii, bierzmowanym, posiadającym maturę z religii i po ślubie kościelnym (wynika z tego wszystkiego ???) katolikiem. Te wszystkie zdarzenia w moim życiu powinny świadczyć o mojej wierze. Jednak... pierwsze wątpiliwości pojawiły się przed ślubem kościelnym... Ale od początku... Do matury z religii namówił nas - całą klasę - ksiądz stwierdzeniem, że posiadając maturę z religii będziemy zwolnieni z nauk przedślubnych. Przed ślubem okazało się że to kłamstwo w żywe oczy. Przy ślubie kolejny zonk - miałem przyjaciela, którego chciałem mieć jako świadka - niestety był innego wyznania i długo musiałem sie upierać, ale postawiłem na swoim, mimo nalegań księdza. Potem chrzest dzieci, oczywiście problem z chrzestnymi - nie mam rodzeństwa, więc byli nimi obcy... potem rozwód. Teraz jestem po ślubie cywilnym, mam dziecko, i prawdopodobnie nie ochrzcimy go. Dlaczego? Obecna żona deklaruje się że nie wierzy, ja powiem szczerze wątpie w sens chrztu... Kościół katolicki tak głośno krzyczy o ochronie życia poczętego, ale wystarczy chwilę się zastanowić to okazuje się to hipokryzją. Niby płód jest człowiekiem, ale wystarczy że płód obumrze - pogrzeb? czego? płodu?? W KK nie ma szans!!! Noworodek - umrze przed chrztem - pogrzeb niemożliwy, msza za duszę dziecka - absolutnie nie, chrzest nic nie zmienia, komunia również... te czary co odprawia ksiądz nad trumną dziecka to tzw "pokropek" a nie pogrzeb, dziecku prawdziwy pogrzeb i msza za duszę się nie należy.. nie doczytałem się nigdzie, od jakiego wieku czy też odprawionych nad dzieckiem czarów-marów przysługuje pełny katolicki obrządek... Skoro chrzest nic nie zmienia w podejściu KK do dziecka, to ja sie pytam po co mi te czary? Dla tradycji? Bo tak? Do niedawna straszono, że nieochrzczone dzieci idą do "otchłani", teraz nagle już nie bo coś się zmieniło...??? Jeśli się mylę to niech mnie ktoś poprawi, ale według mnie dzieci w KK liczą się na sztuki, bez żadnych praw przysługujących ochrzczonym, mimo krzyku o prawach płodu do życia. Ja to uważam za wielką hipokryzję. Do tego dochodzi przymus katolicki w przedszkolach i szkołach. Coraz więcej młodzieży a nawet już dzieci czuje niechęć a nawet wrogość do KK za lekcje katolicyzmu w szkołach. Przyniesie to odwrotny skutek od zamierzonego przez kler - coraz więcej dorosłych będzie odchodzić od KK. Coraz więcej znajomych rodziców widząc przymus szkolny, wspólne obowiązkowe klepanie paciorków na lekcjach i przymusowe obrządki pozalekcyjne w kościołach, przestaje nalegać aby ich dzieci uczestniczyły w tych obrządkach, dzieci chodzą "z rozpędu", żeby nie mieć problemów itd. Ale niechęć w tych dzieciach pozostaje, a nawet potęguje się przez przymus - efekt buntu przed przymusem. Wiele do życzenia daje też poziom katechetów prowadzących lekcje, oprócz przymusu klepania paciorków i stronniczego przedstawiania zalet jednej jedynej i słusznej wiary niewiele mają do zaoferowania. Moje dziecko pójdzie do szkoły za 6 lat, mam nadzieje, że katolicki przymus w szkołach skończy się do tego czasu. Jakie jest Wasze zdanie?