Nominacja Romana Giertycha na ministra edukacji była dla wielu ogromnym zaskoczeniem. Człowiek znany głownie ze swoich skrajnie prawicowych poglądów, do którego na trwałe przylgnęła etykietka nacjonalisty, ksenofoba i homofoba, który znany jest z reaktywowania Młodzieży Wszechpolskiej, która to organizacja nie dosyć, że jest znana z nietolerancji i faszyzujących tendencji, to jeszcze sama lektura jej deklaracji ideowej prowokuje do refleksji, czy przypadkiem nie jest zagrożeniem dla demokracji.
Przez większą część swojego urzędowania nowy minister edukacji toczył boje z przeciwnikami, często logiczne argumenty kontrując oskarżeniami o udział w spisku, popieranie "lobby pedofilskiego" (cokolwiek by to nie miało znaczyć) itp. Chociaż kilkakrotnie z jego ust padała deklaracja, że jest gotów rozmawiać, rzeczywistość pokazała, że tak naprawdę jest gotów rozmawiać tylko z ludźmi reprezentującymi takie same jak on poglądy...
Wprowadzenie "Amnestii Maturalnej" było modelowym pokazem władzy nowego ministra, który przy wsparciu prezydenta i premiera przeforsował projekt krytykowany przez wszystkich, łącznie z częścią tegorocznych maturzystów, która egzaminu nie zdała. Pan Giertych udowodnił, że praktycznie każda decyzja jaką podejmie może zostać wprowadzona w życie, a przy okazji z całą pewnością zjednał swojej partii nowych wyborców przed zbliżającymi się wyborami.
Niemniej "amnestia" była tylko swoistym preludium, ponieważ minister szykuje naprawdę rewolucyjne zmiany, niestety kwestią wielce dyskusyjną jest, czy będą one korzystne.
Religia na maturze - kolejny krok w stronę szkolnictwa wyznaniowego.
Jeszcze bardziej przeraża ostatnia wypowiedź wiceministra Orzechowskiego, nazywająca darwinizm kłamstwem, poprzedzona pseudonaukowym wykładem wygłoszonym przez ojca ministra Giertycha. Czyżby nad polskim szkolnictwem zawisło widmo ślepego fanatyzmu, który może usunąć ze szkół naukowy racjonalizm?
Nie trzeba również komentować planów osobnego nauczania historii powszechnej i polskiej oraz wprowadzenia wychowania patriotycznego. Jest to decyzja bez wątpienia podyktowana pobudkami ideologicznymi, nie merytorycznymi... Historię można postrzegać jako nauczycielkę życia, dostrzegać w tragediach przeszłości ostrzeżenia na przyszłość, jednak niczego dobrego nie przynosi prowadzenie badań w świetle współczesnych doktryn i prądów myślowych, a już na pewno katastrofalne efekty przyniesie przenoszenie współczesnego pojęcia patriotyzmu czy wręcz nacjonalizmu w realia chociażby wczesnego średniowiecza.
Najwięcej kontrowersji wzbudziły chyba jednak plany zorganizowania specjalnych placówek dla młodzieży sprawiającej problemy wychowawcze - oddzielenie jej od spokojnych uczniów. Nie mam zamiaru kwestionować konieczności walki z problemem przestępczości w szkołach - sam będąc uczniem wielokrotnie zetknąłem się z tym problemem. Należy jednak moim zdaniem rozdzielić dwa pojęcia: zaprowadzenie porządku w szkołach i wprowadzanie tam własnego porządku.
Wątpliwości może budzić wypowiedź ministra Giertycha, w której stwierdza, że w takich zamkniętych placówkach będą uczyć się nie tylko uczniowie sprawiający problemy wychowawcze, stosujący przemoc wobec kolegów czy mający na koncie jakieś wykroczenia, ale również tacy, którzy mogą działać demoralizująco na otoczenie. Mając w pamięci proces Sokratesa należy zastanowić się, co to tak naprawdę znaczy w tym wypadku. Pojęcie "demoralizacji" jest bowiem niezwykle szerokie i zależy od definiującego. Czy do takich ośrodków mogą trafić uczniowie deklarujący odmienną orientację seksualną? A może nawet wyznający odmienne wartości od tych, które propaguje szkoła według pana Giertycha? Czy do tych ośrodków mogą trafić osoby o poglądach anarchistycznych, antypatriotycznych i kosmopolitycznych?
Pomysł ten wywołał szereg kontrowersji, jednak minister doskonale wykorzystał nastroje społeczne panujące po tragicznych wydarzeniach w gdańskim Gimnazjum numer 2. Nie umniejszając dramatu czternastolatki, która popełniła samobójstwo po tym, jak pięciu "kolegów" z jej klasy molestowało ją seksualnie. Zastanawiający jest jednak ciąg kolejnych doniesień i relacji o podobnych zdarzeniach, jakie pojawiły się w mediach od tego czasu. Temat zapomniany przez dziennikarzy nagle powrócił na pierwsze strony gazet wywołując społeczną dyskusję o przemocy wśród młodzieży. Trudno nie powstrzymać się od komentarza, że LPR wykorzystuje zaistniałą sytuację we własnych celach... W tej atmosferze prace nad przeprowadzeniem wspomnianych reform z całą pewnością napotkają na mniejszy opór, a minister edukacji - przynajmniej części społeczeństwa będzie się jawił jako jedyny sprawiedliwy, który chce uchronić polską młodzież przed podobnymi tragediami.
Osobiście uważam, że problem nie tkwi jednak w systemie szkolnictwa. Problemem jest wymiar sprawiedliwości, który nie potrafi skutecznie radzić sobie z przestępczością wśród coraz młodszych nastolatków czy wręcz dzieci, nie ma dla nich również odpowiednich kar. Szkoła moim zdaniem nie jest odpowiednią instytucją do prowadzenia walki z przestępczością i resocjalizacji młodocianych przestępców - leży to w kompetencji wymiaru sprawiedliwości.
Należy również zastanowić się, czy dobrym pomysłem jest umieszczanie w jednej placówce młodzieży zainteresowanej własnym kształceniem i dalszą edukacją, wraz z osobami, które uczęszczanie do szkoły traktują jako nieprzyjemny obowiązek. Czy jeśli tego typu postawa łączy się z agresywnym zachowaniem wobec otoczenia rzeczywiście powinien obowiązywać te osoby przymus probiernia nauki? Może zwyczajnie potrzebują oni czasu, by dojrzeć i przekonać się, że wykształcenie zapewnia lepszy start w dorosłe życie?