Kontynuując temat rozpoczęty w tym wątku www.racjonalista.pl/forum.php/s,937386 chciałbym również zwrócić uwagę na praktykę przyznawania Medali za Długoletnie Pożycie Małżeńskie, które zgodnie z obowiązującymi przepisami otrzymują pary, które pozostają w związku małżeńskim przez co najmniej 50 lat. Choć cel tego odznaczenia wydaje się szlachetny, w rzeczywistości może on prowadzić do niedostrzegalnej formy dyskryminacji wobec tych, którzy – z przyczyn od nich niezależnych – nie mieli możliwości dożyć wspólnie tak długiego czasu. Przykładowo, wiele zgodnych, kochających się par rozdzieliła przedwcześnie choroba lub śmierć jednego z małżonków, mimo że ich relacja opierała się na miłości, szacunku i współpracy. Nie zostają oni w żaden sposób uhonorowani, choć jakość ich związku była równie wysoka, a może nawet wyższa, niż u osób żyjących razem 50 lat, ale „z przyzwyczajenia” lub konieczności.

Dodatkowo, w bardzo podeszłym wieku relacje małżeńskie ulegają znacznej transformacji – często związek opiera się już nie na emocjonalnym zaangażowaniu, a na współzależności wynikającej z potrzeb opiekuńczych, wspólnego zamieszkania czy braku alternatyw. Trwanie w takim związku przez 50 lat nie musi więc być zasługą, lecz raczej wynikiem warunków zewnętrznych, które nie zawsze sprzyjają jego zakończeniu, nawet jeśli relacja uległa degradacji.

Tymczasem odznaczenie małżeństw jedynie za długość trwania formalnego związku bez względu na jego jakość czy okoliczności może być postrzegane jako symboliczna nagroda za przypadek biologiczny, który nie wszystkim jest dany. To faworyzuje długość nad jakość, i czyni z życiowej wytrwałości kryterium uznania społecznego, co kłóci się z zasadami równości i empatii wobec różnorodnych ludzkich losów.