Mój znajomy zapytał mnie:
"Czy zyczenie Wesolych Swiat to nietakt w Racjonaliscie? (Ja osobiscie mam spory sentyment do swiat, chociaz oczywiscie zwyczajowo-kulturowy, a nie religijny)."
No to wlasnie jest pewnym dylematem, biorac pod uwage ze czesc moze w ogole nie obchodzic swiat skladam zyczenia na nowy rok, ale mysle, ze wiekszosc z nas jest tak wrosnieta w nasze tradycje, ze jakos tam te swieta obchodzi, a jak przekonuje BM w swym ostatnim tekscie, to 25 grudnia bynajmniej nie dotyczyl tylko swietowania akurat okreslonej religii, lecz wielu poganskich, zwiazanych takze ze Sloncem.
Jesli o mnie chodzi to również nie wiażę swojego swiatopogladu z jakas totalna kontestacja tradycji, takze tej wiazanej z religią.
Osobiście zatem nie uważam, aby życzenie sobie Wesołych Świąt było jakimś "nietaktem" w Racjonaliście.
Życzę zatem wszystkim wesołych świąt. Powiedziałbym, że życzę to zarówno wierzącym, jak i niewierzącym, ale to pewne uproszczenie, gdyż zdaje się wszyscy jesteśmy na swój sposób wierzącymi, że każdy w coś wierzy. Jedni wierzą w Boga, inni w Człowieka, jedni wierzą, że po śmierci czeka ich lepsze życie, inni wierzą, że lepsze życie może nadejdzie nieco wcześniej. Oczywiście wszystkie te wiary mogą okazać się błędne, ale jeśli tylko dają nam siły, chęć do życia, a zarazem nie utrudniają życia innym, to są czymś całkowicie pozytywnym.
Życzę każdemu, aby odnalazł w życiu swoją pasję, jakąś fascynację, która jest ciekawa, twórcza oraz rozwija naszą osobowość. Życzę każdemu, aby skutecznie dążył do pogłębiania własnej "duchowości", do nadczłowieczeństwa. Odwołam się do słów Marii Szyszkowskiej:
"Człowiek powinien rozszerzać zakres własnego "ja", czyli swojej mocy we wszystkich kierunkach. Nie powinien kształtować się jednostronnie. Jest to zadanie trudne, ale rozwój wewnętrzny zachodzi tylko w drodze wewnętrznego zmagania się. Rozpieszczona ludzkość powinna, jak pisał, poczuć radość walki, radość pokonywania tego, co w człowieku słabe i stare. (...) Na każdym z nas spoczywa obowiązek realizowania tkwiących w nas możliwości. Odkrywając nowe wymiary własnej egzystencji, zarazem wkraczamy w nowy, twórczy sposób w świat kultury. (...) Nie ma i nie może być miary doskonałego "ja" wspólnej dla wszystkich. (...) Właśnie nadczłowiek to istota wolna, działająca, mająca poczucie obowiązku wobec innych, twórcza, obdarzona poczuciem odpowiedzialności, biorąca odważnie w swoje ręce własny los. Nadczłowiek staje się ascetą po to, by nie tracić cennej energii życiowej na sprawy błahe, pozbawione znaczenia. Tworzy wartości, aby nadać istnieniu treść. Zobojętnienie wobec trudów dnia codziennego, wobec nędzy i wielorakich przykrości - to skutek budowania w sobie nadczłowieczeństwa. Dążenie do doskonałości, cechujące nadczłowieka, wiąże się z bezinteresownym udziałem w tworzeniu świata kultury. Wiąże się z sublimacją popędów. Jest to droga trudna, wymagająca opanowywania własnych instynktów, a w tym nawet instynktu szczęścia. Nagrodą bywa poczucie słuszności własnej drogi życiowej, ale to poczucie jest często gorzkie, bowiem najczęściej nie związane z akceptacją otoczenia. (...) nie ma nic bardziej żałosnego niż człowiek pogrążony w rozpamiętywaniu własnych cierpień i niepowodzeń, jak również człowiek szukający wokół siebie winnych za niepowodzenia własnego życia."
Serdecznie pozdrawiam