Kilka razy juz pisalismy do autorow, ale nie mamy zadnej odpowiedzi. Sprobujemy zatem na forum.
Szanowny Racjonalisto,
Zachęceni ideami zawartymi w Waszym Prologu, podejmujemy próbę sprostowania fałszywych oraz potwierdzenia i uzupełnienia prawdziwych informacji podanych na nasz temat.
Jesteśmy gronem przyjaciół, które na Waszej stronie określono terminem "Christianie." Sami nie nadaliśmy sobie żadnej NAZWY, ponieważ chrześcijanie nie potrzebują dodatkowych określeń. Uważamy się za ludzi zachowujących naukę głoszoną przez Chrystusa, nie podkreślamy szczególnego znaczenia jakiejś jej części, co zazwyczaj znajduje odzwierciedlenie w nazwie. Jesteśmy po prostu chrześcijanami, bez dodatków takich jak: prawdziwi, wolni, ewangeliczni, stanowczy, rzymsko-katoliccy itp.
Nasze życie i nasza wiara splatają się w jedno. W pracy, w szkole, w codziennym życiu, staramy się postępować zgodnie z prawdą ewangelii, co oczywiście nie zawsze spotyka się z aprobatą środowiska. Odrzucamy kłamstwo, niemoralność, uzależnienia, podążanie za modą i konsumpcyjne, powierzchowne podejście do życia. Nasza "operatywność" wynika z przekonania o głoszonych prawdach, a wyraża się ona w podejmowaniu rozmów o wierze z każdym, kto tego chce. Szanujemy przy tym całkowicie wolną wolę naszego rozmówcy.
Rzeczywiście zachowujemy wspólnotę materialną, co nie znaczy, że posiadamy wspólną kasę i skarbnika. Każdy z nas swobodnie dysponuje tym, co posiada, a gotowość do dzielenia się wypływa z zaufania i podążania za wspólnymi celami. Nikt z nas nie zabierał z domów drogocennych przedmiotów. To, co posiadamy i dzielimy, pochodzi z pracy naszych rąk i wykorzystywane jest dla wzajemnej pomocy. Wielu z nas ucząc się, studiując, szukając pracy z niej korzystało, w przypadkach, gdy niektóre rodziny odmawiały jakiegokolwiek wsparcia.
Nie posiadamy ani jednoosobowego, ani wieloosobowego przywództwa. Wszyscy staramy się nieść odpowiedzialność, wykorzystując dary i uzdolnienia, które Bóg nam dał. Jesteśmy przekonani, że struktura hierarchiczna Kościoła jest sprzeczna z nauką Chrystusa.
O naszym "naczelnym przykazaniu" dowiedzieliśmy się z Waszej strony internetowej. Nie posiadamy takiego przykazania i nie głosimy "zasad wychowania dzieci poza środowiskiem rodzinnym". Każdy z nas jest wdzięczny za rodziców, którzy włożyli wiele trudu w jego wychowanie. Naszą wdzięczność wielokrotnie im wyrażaliśmy. Kiedyś jednak w życiu człowieka przychodzi czas wyboru własnej drogi. My zdecydowaliśmy iść za Chrystusem, nasze rodziny - nie. Ta decyzja wpłynęła na wzajemne stosunki. Niektóre rodziny ją zaakceptowały, inne posuwały się do przemocy, oskarżeń, odrzucenia. Nasi rodzice wiedzą, gdzie mieszkamy, pracujemy, jak żyjemy, często byli pierwszymi osobami, z którymi pragnęliśmy dzielić radość z nawrócenia.
Nigdy nikogo nie uprowadziliśmy. Rzeczywiście wyrok Sądu w Pińczowie brzmiał "uprowadzenie", jednak Sąd II Instancji zmienił go na "zatrzymywanie wbrew woli rodziców", a Sąd w Radomiu oddalił pozew jako dotyczący sprawy o małym stopniu społecznej szkodliwości i żaden wyrok nie zapadł.
Drogi Racjonalisto, prosimy o zamieszczenie naszego sprostowania, aby obudzić rozum, oddemonizować informacje podawane przez katolików, położyć kres przesądom i uprzedzeniom. Prosimy także o usunięcie nazwisk naszych przyjaciół, ponieważ podane oskarżenia ani nie są prawdziwe, ani też nie są oni naszymi liderami.
Rozpowszechnianie oszczerstw pozostaje sprzeczne z racjonalizmem i wyrządza wiele szkody.
Jesteśmy w trakcie przygotowania naszej strony www., o jej adresie powiadomimy Racjonalistę, licząc na umieszczenie naszego linku.
Pozdrawiamy
Robert, Ola, Agnieszka, Beata, Piotr, Marek


Szanowni Państwo,
Piszę ten list w nadziei, że zechcecie Państwo usunąć ze swej strony internetowej nieprawdziwe informacje na temat tak zwanej sekty "Christianie". Mam nadzieję, że jako rzecznicy racjonalizmu nie "tropicie absurdów, kłamstw, uprzedzeń" po to, by je sprzedawać ludziom jako prawdę.
Apeluję wiec do Państwa zdrowego rozsądku, aby Państwo zamieszczali sprawdzone informacje.
Po przeczytaniu szokującego mnie tekstu pt. "Christianie", jako jedna z rzekomo uprowadzonych (1991 r.) czuję się w obowiązku napisania kilku słów sprostowania.
Obecnie mam 28 lat. Od ponad dziesięciu lat nieprzerwanie utrzymuję ścisły kontakt z moimi wierzącymi przyjaciółmi. Rodzice nigdy nie pogodzili się z moją decyzją odstąpienia od katolicyzmu. Gdy miałam szesnaście lat robili wszystko, żeby uniemożliwić mi i mojej o rok młodszej siostrze praktykowanie wiary zgodnie z tym, co nakazywało nam sumienie. Nasi rodzice
uciekali się do drastycznych metod np. zamykali nas w domu, wiązali łańcuchami, bili, poniżali, niszczyli Pismo Święte. Działy się jeszcze gorsze rzeczy. Nie chcę jednak publicznie poruszać tych smutnych wydarzeń. Najbliżsi robili to nadużywając autorytetu polskiego prawa o władzy rodzicielskiej, sądząc, że to oni decydują o wierze swoich nieletnich córek. Wbrew woli rodziców wraz z siostrą uciekałyśmy z domu po to by móc spotkać się z ludźmi o poglądach podobnych do naszych, czytać bez przeszkód Biblię lub po prostu pospacerować i porozmawiać o ważnych dla nas sprawach. Po spotkaniach wracałyśmy do domu wiedząc co nas tam czeka. Wielokrotnie prosiłyśmy o pomoc Sąd, policję a nawet Rzecznika Praw Obywatelskich. Gdy wnosiłyśmy oskarżenia o znęcanie się, sprawy były umarzane z powodu tego, że, jak argumentowano, rodzice w trosce o swoje dzieci chcieli je uchronić przed "niebezpieczeństwem". Nasz głos się nie liczył. Taka sytuacja trwała około 3 lat. Pomimo tak trudnej sytuacji z domu wyprowadziłam się dopiero po
zdaniu matury, aby kontynuować naukę w dużym mieście i móc normalnie żyć. Brakuje mi słów, żeby wyrazić jak wielką niesprawiedliwością był wyrok wydany przez Sąd Rejonowy przeciwko domniemanej "liderce grupy". Moja przyjaciółka została ukarana o przetrzymywanie mnie wbrew woli moich rodziców. Rodzice skierowali przeciwko niej oskarżenie do Sądu, ponieważ odwiedziwszy mnie przedstawiła im się z imienia i