Kolejna zbrodnia pt. wspomnienia z dzieciństwa w jednym akcie. Kiedyś byłem miłośnikiem programu "Śmiechu Warte". Bez bólu przyznaję- lubiłem patrzeć na sceny, w których to berbeć tracił zęby wskutek ruchów wahadłowych huśtawki, albo babcia zanurzała głowę w torcie, na który upadła.

Pan Tadeusz D. jest niezwykle utalentowanym prezenterem i prowadzącym program telewizyjny. Znamy go najlepiej z cotygodniowego cyklu krótkometrażowych filmów dokumentalnych pt. "Śmiechu warte". Program zajmuje się tematyką bólu i cierpienia jednostki w dzisiejszym społeczeństwie, a sam pan Tadeusz dodaje od siebie po każdorazowym wyświetleniu fragmentu dokumentu zapisanego na kamerze amatorskiej stosowny komentarz. Na przykład po scenie, w której trzyletnie dziecko spada z huśtawki, łamiąc sobie zapewne kości trzewioczaszki i tracąc zęby (na szczęście jeszcze mleczne), możemy usłyszeć wypowiadane drżącym głosem słowa: "Patrzcie, jak to można nisko upaść", publiczność z kolei, przejęta sytuacją i dramatycznym komentarzem wydaje z siebie dźwięki do bólu przypominające histeryczny śmiech. Można przyjąć, że po prostu nie wytrzymuje psychicznie, a może sardoniczny uśmiech jest reakcją organizmu na szok. Prowadzący tylko stoi z nerwowym grymasem na twarzy i uświadamia sobie zapewne, że to samo mogło przytrafić się jemu.

Pan Tadeusz w swoim programie nie unika jednak możliwości porozmawiania z załamaną po obejrzeniu kolejnego filmu publicznością. Często błyśnie dowcipem, czy opowie anegdotkę. Oczywiście zdarzają się kawały z brodą, lecz kto zwracałby na to uwagę? Wszak kawał najlepszy, to kawał sprawdzony. Reakcja obecnych w studiu na dowcip, zawsze do złudzenia przypomina ów nerwowy śmiech, występujący podczas wspomnianych mocnych scen. Nie da się nie zauważyć, że intensywność względnie skoordynowanych ruchów obu dłoni, uderzających o siebie nawzajem i odgłosów wydawanych przez publiczność zależna jest od dwóch świecących parę metrów ponad głową pana Tadeusza jarzeniówek, podświetlających napisy: "Śmiech" i "Oklaski". Często jeszcze przed taką reakcją pan Drozda próbuje wprowadzić atmosferę tajemniczości, w magiczny sposób wprowadzając na scenę swoje animowane komputerowo podobizny, w zależności od sytuacji: skaczące, pływające, czy też jadące miniaturowym Bentleyem. Magicznym sposobem wywołuje też z eteru dźwięki rodem z filmu o kosmitach z pierwszej połowy XX wieku. Gestykulując przy tym z zaangażowaniem godnym lepszej sprawy. Tak więc słyszymy coś w stylu "dong! dong! dong!", a T. Drozda trzepie w rytm swoją obrośniętą i wystrzyżoną na wzór sznaucera fryzury wzorcowej głową. Takich przypadków jest dużo więcej.

Ale jeszcze kilka słów o wyglądzie naszego ulubionego prowadzącego. Starannie dobrane garnitury różnorodnością kolorów (jaskraworóżowy, jaskrawofioletowy, jaskrawoturkusowy) i blaskiem porażają obecnych na sali widzów, oraz operatorów kamer, którzy co jakiś czas muszą zmieniać się przy aparaturze. Widoczne gołym okiem fizyczne aspekty budowy zewnętrznej postaci pana Drozdy świadczą o jego poważnym podejściu do sprawy zdrowego odżywiania, przesadnym- rzec by się chciało. Można stwierdzić, że nadmiernie tym przejęty, pałaszuje zdecydowanie zbyt duże ilości komponentów żywnościowych, tak bardzo potrzebnych do prawidłowego przebiegu procesów fizjologicznych. Pan Drozda wykazuje też zamiłowanie do różnych dziedzin sportowych, między innymi do wymyślonej przez siebie gry, polegającej na rzucaniu piłeczkami tenisowymi w ludzi, którzy w odruchu obronnym łapią je, by nie dostać nimi w twarz. Póki co, trafione ofiary zostają mianowane członkami jury i z lizakami w rękach wpuszczane są do sąsiadujących ze sobą boksów. Miejmy nadzieję, że te brutalne praktyki zostaną wkrótce zabronione, bowiem dla przeciętnego widza taki stres w połączeniu z poprzednim (projekcja filmów podczas programu) może okazać się zabójczy

A co Wy sądzicie o tego typu programach i prezenterach?