Jako że to mój pierwszy post na forum, kłaniam się nisko wszystkim Racjonalistom i witam. Ale do rzeczy. Otóż pojawiła się wreszcie w języku polskim w przekładzie Artura Włodyki, książka Edwarda O'Toole - Sophia Bestiae, Mądrość Bestii, Co każdy chrześcijanin powinien wiedzieć o Bogu. Na razie jest to wersja pre-release, dostępna z tego co mi wiadomo jedynie za pośrednictwem Allegro. Notka od wydawcy: "Sophia Bestiae ukazuje Boga takim, jakim dokładnie jest w świetle starotestamentowego przekazu biblijnego. Edward O'Toole wyjaśnia dlaczego Człowiek powinien szukać boga jedynie w sobie, swojej własnej jaźni. Autor wzywa do opamiętania tych, którzy widzą wcielenie doskonałości w kimś, kto z psychopatycznym upodobaniem udręczył i podporządkował sobie plemię Izraela."
Książka opiera się na analizie fragmentów Starego Testamentu, a moim zdaniem wnioski wyciągnietę z owej analizy przez autora są niezwykle ciekawe i warte uwagi. Autora książki, jeśli się zgodzi poproszę o wstawienie kilku fragmentów. Zachęcam do dyskusji i zapoznania się z tą niewątpliwie interesującą pozycją.

W naszej tradycji wigilia świąt Bożego Narodzenia jest dniem szczególnym.
I to nie tylko ze względów religijnych. Raczej kulturowych - w sensie bardzo ogólnym.
Obyczaj nakazuje, aby na wigilijnej wieczerzy znalazło się jedno wolne nakrycie dla nieprzewidzianego gościa. Ale obyczaj ten mówi również o tym (co już jest mniej znane, popularne), by do stołu zapraszać wszystkich tych, którzy własnego stołu z różnych przyczyn nie mają.
Chciałem zapytać:
- jak to wygląda w Waszych domach?
- czy zaprosicie do stołu np. "znajomych" bezdomnych z "waszego" śmietnika? Ludzi, których codziennie widzicie, którzy, być może, codziennie Wam się kłaniają (to też znamienne, że nie odwrotnie).
Jak już powiedziałem, abstrahuję od kontekstów religijnych. Ale nie ukrywam, że interesują mnie w sposób szczególny opinie osób wierzących (bez względu na wyznanie); wszak to oni głoszą "jedynie słuszne prawdy etyczne".
Pozdrawiam wszystkich serdecznie.

Jest tak teoria piękna, która wywodzi się ze średniowiecznej scholastyki - piękne jest wszystko to co istnieje, tylko dlatego że istnieje. Znakiem rozpoznania piękna, jest fakt, że coś budzi w nas upodobanie. Jest jednak tak, że nie wszystko co nas otacza budzi owo upodobanie. Przyczyna tkwi w tym, że aby coś spostrzec (chodzi o użycie adekwatnych środków poznania - zmysły, umysł) w jego właściwym pięknie, musimy to zobaczyć. Tymczasem człowiek ma tendecję aby widzieć to co chce, lub aby zniekształcać owo widzenie. Dopiero więc otwarcie na pełne poznanie pozwala na dostrzeżenie piękna o którym tutaj mowa.
Teria ta przypomniała mi się w związku ze specyfiką prowadzenia debat z co niektórymi forumowiczami. Jeśli zastosujemy powyższą teorię piękna do jakiejś teorii lub do systemu myślowego, możemy uznać, że o ile ktoś nie dostrzega jego piękna, to go nie rozumie. Trzeba byłoby najpierw odrzucić nadmierne przywiązanie do swojego poglądu (tak na chwilę) i zupełnie świeżym okiem obejrzeć proponowane rozwiązanie intelektualne. Jeśli zostanie ono poznane w pełni, tj. chyba trzeba powiedzieć zrozumiane, będzie mogłobyć wzbudzić upodobanie.
Sądzę, że coś w tym jest. Oczywiście przez upodobanie czy piękno nie rozumiem przyjęcia za prawdę, czy też własną opinię. Jedynie spostrzeżenie wartości, może piękna w sensie - ot jaki ten świat różnorodny, tak też przecież można myśleć.
Co o tym sądzicie?
Pozdrawiam
(Moderatorzy - wybaczcie, nie mam jak sprawdzić pisowni, ale się starałam)

Nowa ksiązka dla myślących samodzielnie: "Klucz Hirama" - wznowiona ostatnio i bedąca już w sprzedaży w Empikach i innych. O masonach, Jezusie (a w zasadzie dwóch Jezusach!) templariuszach i cudach (zamiana wody w wino, ozywianie zmarłych) inaczej,nie mniej przekonująco. Kolejna równie wiarygodna jak oficjalna wersja tej samej historii. Warto poczytać.

   Sądzę, że warto zrobić reklamę, bo zapewne wielu czekało na tą książkę. Od dzisiaj można w EMPiK.com kupić najnowszą książkę Richarda Dawkinsa "The God Delusion". Niestety, książka nie jest tania - 82.49 miękka oprawa (wysyłka w 5-7 dni), 89.49 twarda (na zamówienie).

Jak w tytule tegoz watku... czy ktos ma i moglby sie podzielic owymi napisami? Z gory dziękuję!!!

Czym, dla Was, drodzy Racjonaliści jest sztuka? Czy w śodowisku racjonalnym można używać tego określenia?
Co oznacza to pojęcie i gdzie leży granica pomiędzy sztuką, a kiczem?
Czy warsztat czyni artystą?
Oraz, czy można - jeżeli uznamy iz sztuka istnieje - wytłumaczyć ją za pomoca nauki?
Mam tu na myśli sztukę wizualną jak i muzykę czy literaturę.
Wg. mnie współcześnie rola sztuki jest rolą ekspresywną, to znaczy jezeli dobrze tę rolę spełnia - pozwala odczuć w pełni zamierzenie autora vel. Podmiotu, mocno wyraża pewne uczucia, jest sztuką.
Czy warsztat czyni artystą?
J. David, Rembrandt - to niewątpliwie wielcy malarze. Ale i Pollockowi nie odmawia się tego tytułu.
Oczywiście warsztat jest niezbędny, daje środki, którymi można ową ekspresję wyrazić.
Czy można wyjaśnić sztukę przy pomocy nauki? Moim zdaniem można - poczynając od prezkazywania informacji - a kończąc na darwinowskim doborze naturalnym. Ale temat to ogromny.

Czym jest. Bezmyślnym zarabianiem przez telewizję forsy czy może jednak przemyślaną trasakcją pomiędzy sprzedającym dany produkt a widzem? Jak działają reklamy?

Czy w ogóle ktoś się zastanawiał nad tym tematem? Mnie on ostatnio zaintrygował. Szukam odpowiedzi jak działa sugestia na człowieka? Jakie wykorzystuje metody?

Kolejna zbrodnia pt. wspomnienia z dzieciństwa w jednym akcie. Kiedyś byłem miłośnikiem programu "Śmiechu Warte". Bez bólu przyznaję- lubiłem patrzeć na sceny, w których to berbeć tracił zęby wskutek ruchów wahadłowych huśtawki, albo babcia zanurzała głowę w torcie, na który upadła.

Pan Tadeusz D. jest niezwykle utalentowanym prezenterem i prowadzącym program telewizyjny. Znamy go najlepiej z cotygodniowego cyklu krótkometrażowych filmów dokumentalnych pt. "Śmiechu warte". Program zajmuje się tematyką bólu i cierpienia jednostki w dzisiejszym społeczeństwie, a sam pan Tadeusz dodaje od siebie po każdorazowym wyświetleniu fragmentu dokumentu zapisanego na kamerze amatorskiej stosowny komentarz. Na przykład po scenie, w której trzyletnie dziecko spada z huśtawki, łamiąc sobie zapewne kości trzewioczaszki i tracąc zęby (na szczęście jeszcze mleczne), możemy usłyszeć wypowiadane drżącym głosem słowa: "Patrzcie, jak to można nisko upaść", publiczność z kolei, przejęta sytuacją i dramatycznym komentarzem wydaje z siebie dźwięki do bólu przypominające histeryczny śmiech. Można przyjąć, że po prostu nie wytrzymuje psychicznie, a może sardoniczny uśmiech jest reakcją organizmu na szok. Prowadzący tylko stoi z nerwowym grymasem na twarzy i uświadamia sobie zapewne, że to samo mogło przytrafić się jemu.

Pan Tadeusz w swoim programie nie unika jednak możliwości porozmawiania z załamaną po obejrzeniu kolejnego filmu publicznością. Często błyśnie dowcipem, czy opowie anegdotkę. Oczywiście..