[cytat=Mariusz Agnosiewicz: Czas Zuzu]Zuzu to nastoletni malarz z Oels (płeć żeńska autora, który jednak nie lubi określenia "malarka"). Poza cudownie surrealistycznymi obrazami, które pochodzą ze snów, Zuzu to racjonalistka. Jej obrazy wywarły na mnie duże wrażenie, lecz kiedy do nich powracałem, utwierdziłem się w przekonaniu, że to coś więcej niż tylko wrażenie...

Pastelowy obraz powyżej przedstawia Czas, Lawę i Teatr, choć dla Autorki to "Zielony autoportret". Namalowany styczeń-marzec 2007, pastele olejne na papierze, wymiary 100x70 cm.

Elementem centralnym i dominującym zarazem jest Czas, który jest czynnikiem anihilacji i zniszczenia - i to zarówno ten odmierzany (klepsydra), jak i odmierzający (zegar-słońce). Pęknięta klepsydra wyrzyguje krwisto-żrące okowy. Na pierwszy rzut oka to po prostu Kielich Życia.

A czas odmierzający plumka i plumka. Im bliżej jego słonecznej tarczy, tym jaśniej, ale i mniej wyraźnie. Zanika przejmująca sensytywność.

Lawa Życia bulgocze z Czasem. Niepewnie utrzymuje na powierzchni. I to tych tylko, którzy mają punkt zaczepienia, choćby była nim "brzytwa" Zielonego, który robi dobrą minę do jaskrawo złej gry. Większość utrzymuje na powierzchni Kurtyna Teatru Życia, a każdy jest przyczepiony i rozrywany swoim kawałkiem Sztuki. Kiedy Kurtyna opada - sztuka się kończy.

Opozycją stapiającego Słońca Czasu jest krwisty Księżyc..

Kilka dni temu (24.02.2010, g.10:45)oglądałem w TVN rozmowę z Joanną Szczepkowską.
Jolanta Pieńkowska i Wojciech Jagielski pytali ją o jej "występek" podczas spektaklu w reżyserii Krystiana Lupy. Otóż wyżej wzmiankowana Szczepkowska, z sobie tylko znanych powodów zdecydowała się odstąpić od scenariusza i publicznie pokazać pośladki. Z rozmowy wynikało, że był to protest przeciwko - no właśnie - przeciwko czemu? Odniosłem niejasne wrażenie, że w tle były pieniądze.
Prowadzący, z niepokojem i troską pochylali się nad Szczepkowską - bo jak to być może, że twarz Solidarności, osoba, która dwadzieścia lat temu poinformowała społeczeństwo, że komunizm się skończył(jakby kiedykolwiek się zaczynał), teraz psuje swój wizerunek poprzez nieodpowiedzialne zachowanie.
Patrząc na Jagielskiego, widziałem na jego twarzy niesmak i zażenowanie(być może udawane na użytek widzów i w ramach poprawności politycznej?). Tak bulwersować widownię!
Szczepkowska odpowiedziała, że dla widzów nie powinno to być żadne zaskoczenie/widzowie nawet nie zorientowali się w sytuacji gdyż podczas spektaklu po scenie przechadzali się nadzy mężczyźni i jej pośladki nie odbiegały od normy/klimatu.

W efekcie zwolniono ja z pracy a list z wyrazami oburzenia napisali artyści.

Szczepkowska wspomniała także o tych artystach, którzy wielokrotnie krytykowali i wynosili się ponad wszelkie nagrody, mając je za nic/deprecjonując ich znaczenie dla prawdziwego artysty a później, kiedy im samym je przyznawano, karnie stawiali się..

Tak się niezwykle złożyło, że zaraz po "Ewolucja jest faktem" Coyna sięgnąłem po najnowszą książkę mojego ulubionego pisarza (postanowiłem już tak o nim mówić, a co). Ów pisarz, niejaki pan Dawkins jest też naukowcem, a ściślej rzecz biorąc biologiem. Ciężko doprawdy orzec, który z tych talentów skrzy się jaśniej. Dzieło przełożył w błyskawicznym tempie Piotr J. Szwajcer i okrasił przypisami. Choć Dawkins stwierdza, iż ewolucja jest tak samo faktem, jak prawdziwość heliocentryzmu w obrębie Układu Słonecznego, zaś kreacjonizm tak samo bzdurą, jak mit o będącej w środku Układu Słonecznego Ziemi (najlepiej jeszcze płaskiej), to w dwudziestym pierwszym wieku nie brakuje ludzi, którzy są kreacjonistami i "nie wierzą" w ewolucję. Oczywiście autor również nie wierzy w ewolucję, gdyż - jak stwierdził w tytule swojej książki Coyne (który zyskał ogromną przychylność Dawkinsa i zainspirował go do dzieła o podobnej tematyce), ewolucja jest faktem. A w fakty oczywiście nie trzeba wierzyć, czy też nie wierzyć. One po prostu są. Taka już ich natura. Absurdalność ignorancji wielu przedstawicieli naszego gatunku (a zaliczają się do nich "profesorowie" jak choćby "dendrolog" Giertych) ilustruje Dawkins licznymi metaforami, odnoszącymi się do dziedzin bardziej humanistycznych, takich jak choćby historia Rzymu, czy też filologia klasyczna. Jedną z cenniejszych obserwacji wielkiego Oksfordczyka jest obalenie manii szukania "ogniw pośrednich". Jak zauważa Dawkins, każdy organizm stanowi ogniwo pośrednie..

Małpy (pamięci Darwina)

Razem dzikie małpy tworzą powieść Ziemi,
w szumnej fali liści krzyczą swe imiona,
przyszłość w nich dojrzewa z miękkich, wonnych cieni,
słodkie są owoce w zdobytych ogrodach.

Sierść szarpana światłem lśni w deszczowych szponach,
gdzie tygrysy ryczą, strach dojrzewa w pełni,
stado łączy szyki, ciężar ściska w dłoniach,
aby los pokonać i przebyć mur śmierci.

Miłość jest strategią, która łączy krewnych
w zdania stu zapachów, w linie różnic twarzy.
W miot przygoda niesie zmienność od przyjezdnych.

Oto miast początek, ich historii wartkich,
rakiet co z planety wzlecą wśród smug gęstych.
Kłąb krzyczących zwierząt skacze dziś z drzew starych.

30 stycznia 2010

Co kryje się za nagością?

wiadomosci.onet.pl/142415,21,0,0,1,pokaz.html

Czy tego chcemy czy nie w tym roku minęła 200. rocznica urodzin Fryderyka Chopina.
W związku z tym zarówno tych, którzy Chopina kochają, jak tych co go po prostu nie cierpią lub mają do jego twórczości stosunek całkiem letni zapraszam do zamieszczania wypowiedzi w tym wątku.

Zainteresowanych, wtajemniczonych i innych takich odchyleńców informuję, że rzecz jest wreszcie osiągalna:
agronauta2(*)an-czasu-Bohdan-Korewicki.html

Umarł jeden z ostatnich wielkich pisarzy amerykańskich:Jerome David Salinger.
Jego książki przez ponad pół wieku żyły wśród czytających. Czytano je jako rodzaj
religijnego wtajemniczenia. Były na swój sposób , poprzez bohaterów powieści
,próba pokazania jak można żyć według ewangelii, lub pod jej wpływem załamać się
nerwowo, a nawet znienawidzić świat.C
Czytający próbowali odnaleźć w postaciach książek, za ich przykładem, tęsknotę
za przemianą, za prawdziwym życiem , tak samo pól wieku temu , jak i dziś.
Z książek Salingera można wyciągnąć wniosek ,że ewangelia nie daje pełnię szczęścia,
bo co ułudne, czyni i życie złudzeniem .
Salinger w ostatnich nowelach przekonuje ,że pisarz jest przede wszystkim
czytelnikiem
Zella

Filmweb:
Akcja "Agory" rozgrywa się w Egipcie w IV wieku naszej ery. Głównym bohaterem jest Davus (Max Minghella), niewolnik zakochany w swej pięknej pani, adeptce filozofii i astrologii z Aleksandrii - Hypatii (Rachel Weisz). Jest to czas wielkich przemian - rozwija się chrześcijaństwo. Podczas gdy Hypatia ze wszystkich sił stara się uratować od zapomnienia wiedzę starożytnego świata przed nową religią, Davus jest rozdarty pomiędzy miłością do swej pięknej pani a pragnieniem wolności, którą mogłoby mu zapewnić przejście na chrześcijaństwo.

Moim zdaniem film jest fabularnie całkiem znośny. Dlaczego poruszam dyskusję o nim na tym forum? Bo dla przeciętnego ateisty film jest prawdopodobnie bardzo interesujący pod względem historycznym, zdecydowanie bardziej niż fabularnym ; ).
Dyskusja wywiązała się już na forum filmwebu - TU oraz TU. Oskarżenia, które tam padają mają wątpliwe poparcie w źródłach, a właściwie to żadne! : ) Pozwoliłem sobie "chociaż" zajrzeć do W i k i p e d i i W obliczu tych informacji część argumentów wojujących chrześcijan blednie. Ważne jest, by z ateizmu nie robić religii,..

Sonet psychologiczno – ewolucyjny I

Nagle wiatr zaszumiał. Zapach jasnych kwiatów
dniem rozświetlił przestrzeń. Gładkie kształty światła,
jak kobiecy dotyk, skradły dłonie czasu,
który w cieple dolin uwił nowe gniazda.

Cisza chmur kwitnących błysła bielą skóry,
w ciepłych wód rozkoszy pogrążyła rzeki,
w białej, płodnej pianie wiła zielne sznury,
pachnąc burz szafranem, rześką ścianą deszczy.

Nagie stopy w ziemi odcisnęły ślady,
młode krople tańca wzorem skryły drogi
senne od wzrastania, pełne linii gładkich.

Lekkich chwil obecność pełna swej urody
w tobie wnet zastygła. Rytmem jednostajnym
w środku się rozrosła szczęścia nurtem nowym.

19 stycznia 2010

Ps.: Wiersz jest jedną z moich pierwszych prób osiągnięcia konkretnego nastroju w oparciu o dynamikę obrazów związaną z teoriami psychologii ewolucyjnej. W tym projekcie staram się odwoływać do doznań i obrazów, które rosły razem z naszym gatunkiem z biegiem ewolucyjnego czasu. Nie rodzimy się jako tabula rasa. Nasz mózg niesie w sobie pewien tożsamy dla każdego człowieka alfabet odczuć i związanych z nimi działań. Staram się w tego typu poezji dotrzeć do czystej postaci tego prajęzyka.