Daje się ostatnio odczuć pewien niepokój. Jak Polska długa i szeroka, mniej lub bardziej otwarcie, przez megafony mediów czy szeptem, przy kolacji, Polacy mówią o tym, co - przyznajmy to otwarcie - było nieuniknione, ba - do przewidzenia przez każdego, kto uważnie obserwował przemiany, zachodzące w ostatnich miesiącach i komu nieobca jest wiedza o odwiecznym rytmie, w którym świat przechodzi swoje przemiany.

Nikomu do głowy nie przyjdzie, by przeciw temu zaprotestować. Ludzie w tej części Europy zbyt dobrze jeszcze mają w pamięci krzykliwą czerwień sztandarów i urzędową radość transparentów, malowanie trawników na zielono, by podnieść głos w słusznym oburzeniu. Boć przecież nawet na odwilż nie możemy już liczyć. Owszem, po zimach równie łagodnych jak ostatnia coraz częściej - niektórzy przynajmniej spośród nas, ci, którzy dobrze pamiętają czasy panowania Dziadka Mroza - pozwalają sobie na nieśmiałe głosy jakoby żalu jakiegoś, tęsknicy niewypowiedzianej za trzaskającymi mrozami i okutanymi pod oczy, skulonymi babami ciągnącymi przez zaśnieżone, smagane wschodnim wiatrem i zawieją pola.

Tak. To, co zostało przepowiedziane, nadeszło i już tu jest. Gdzieniegdzie, niczym pierwsze jaskółki, kręcą się już amerykańskie czołgi i wesoło furkoczą helikoptery Apache. Nie nacieszyliśmy się zimą - widokiem nagich gałęzi, rysujących abstrakcyjne wzory na siwym niebie, śniącym swój północno-zachodni sen, oj, nie nacieszyliśmy!. Nikt już nie może udawać, że nie widzi zieleniejących po gałęziach..

Być może fanom i nie tylko fanom symfonicznego metalu (tak to nie muzyka symfoniczna, ani nie metal) umknęła piątkowa premiera ostatniego albumu Nightwisha zatytułowanego "Endless Forms Most Beautiful".

Być może wielu się zastanawia po co pchać taką informację na racjonalistyczne forum, ale ten album jest o tyle ciekawy, że otwiera go nikt inny, a sam Richard Dawkins w utworze Shudder Before The Beautiful.

Więcej o samym albumie i o tym skąd inspirację czerpał zespół można poczytać na niezawodnej wikipedii.

Ja słowem zakończenia tylko polecę tytułowy utwór, który mnie osobiście najbardziej urzekł.

Genesis, Yes, Emerson Lake & Palmer (ELP), Jethro Tull - zespoły, które w latach '70-'80-tych XX wieku święciły swoje triumfy, a ich nazwy kojarzy każdy fan muzyki rockowej z tamtych lat.
Działał wówczas zespół, o którym dziś już mało kto pamięta, a i wtedy nie cieszył się popularnością porównywalną z w/w, choć w niczym nie ustępował ówczesnym sławom: Gentle Giant.

To zastanawiające dlaczego GG pozostawał i pozostał na uboczu zainteresowania branży muzycznej, jak i fanów muzyki. Coś podobnego spotkało zespół Budgie.

Warto przypomnieć sobie/poznać tę wyjątkową muzykę...

"To nie jest film, ale przeżycie metafizyczne" - tak napisała Hildegarda Faraday (orzeshky 15 października 2014 19:22).
I rzeczywiście coś w tym jest. Christophe Honoré, francuski reżyser i scenarzysta, postanowił stworzyć film na podstawie Owidiusza. Obraz pokazano na 30 edycji Warszawskiego Festiwalu Filmowego gdzie nie wzbudził większego zainteresowania publiczności ani krytyki. Podobnie dzieje się w Holandii, gdzie właśnie trwa International Film Festival Rotterdam - publiczność w Niderlandach głosuje na The Dark Horse z Nowej Zelandii.
Dziwi mnie fakt, że tak obrazoburczy obraz nie wzbudził sensacji w prowincjonalnej Polsce. A przecież bogobijny Racjonalista i pruderyjna Fronda dostały dobry materiał do obsmarowania. Przecież to skandal, żeby nasze dzieci oglądały takie rzeczy! Na szczęście dla obu frakcji film jest arcydziełem niedocenionym przez mainstream więc niegodnym uwagi w TVN. A to, czego nie pokażą w TVN nie drażni mas. Media wyciszyły film, ale założę się, że francuskie nastolatki wolą oglądać wyłudzane fantazje erotyczne Europy zamiast czytać piętnaście ksiąg poematu epickiego rzymskiego poety.
Dziwi mnie także brak zainteresowania ze strony krytyków. Dzieło Owidiusza, które opowiada o powstaniu świata, zwierząt, roślin i ciał niebieskich, które miało ogromny wpływ na chrześcijańską recepcję mitologii antycznej, które w pewnym sensie stanowiło najpopularniej..

   Barbaria islamska zaznaczyła swoją obecność na mapie zniszczonych zabytków kolejnym aktem, niszcząc przez wysadzenie w powietrze liczące niemal 3000 lat mury starożytnej Niniwy w Iraku, zabytek pierwszej klasy, porównywalnej z piramidami czy najwspanialszymi dokonaniami cywilizacji Sumerów.

   Wydaje się, że Bliski Wschód już wkrótce może zostać ogołocony z większości wartościowych, godnych obejrzenia atrakcji turystycznych w obszarze kultury. Można mieć nawet wrażenie, że pustynia, która znalazła swoje odzwierciedlenie w ideologii szerzącej się na tych obszarach pochłania ostatnie świadectwa artyzmu i piękna, a kultura, która tam znajduje najlepsze warunki rozwoju, to kultura roju szarańczy.

wiadomosci(*)_w_powietrze.html?lokale=local

Edgar Froese z Tangerine Dream nie żyje
'Nie ma śmierci, to tylko zmiana naszego kosmicznego adresu'

muzyka.int(*)rine-dream-nie-zyje,2083002,45

www.youtube.com/watch?v=IrSiVTk82lo

Dzisiaj o 22.50 TVP2 nada film pod tym tytułem, zmontowany z zachowanych materiałów realizowanych przez najwybitniejszych brytyjskich filmowców (w tym A. Hitchcocka) nakręconych krótko po wyzwoleniu kilku niemieckich obozów zagłady (m.in. KL Lublin i Auschwitz), które nigdy dotąd, ze względu m.in. na drastyczność obrazów, nie były publicznie prezentowane. Realizacja filmu, którego te materiały miały być podstawą, została zastopowana polityczną decyzją Churchilla, któremu zdjęcia jeńców niemieckich zmuszonych do pracy przy usuwaniu zwłok, wygrażających filmowcom i szyderczo naśmiewających się z trupów, bardzo by utrudniły misterną pracę nad włączeniem nowo powstającego państwa niemieckiego do wspólnego frontu walki z komunizmem.

Współczesna sztuka wyrosła z buntu przeciwko akademizmowi, który już na początku poprzedniego stulecia utożsamiany z tym, co jałowe, szablonowe, wtórne - traktowany był na prawach terminu o wyraźnie pejoratywnym zabarwieniu. Znaczącą rolę, sprzyjającą rozpowszechnieniu krytycznej interpretacji akademizmu odegrało także przekonanie, że dzieło sztuki jest tworem jednostkowym, niepowtarzalnym, swoistą manifestacją indywidualności artysty, któremu programowo obce okazuje się wszelkie imitowanie, czy powtarzanie sprawdzonych i uznanych rozwiązań.
Przedstawiciele awangardy schyłku XIX i początków XX wieku uważali, że galerie i muzea, utożsamiane z istnieniem pewnego kanonu ponadczasowego piękna - to cmentarzyska sztuki, miejsca sterylne, zastygłe w bezdusznej pustce i wszechogarniającej nudzie. Nieco wcześniej skandaliści tej miary co Camille Pissarro, jeden z uczestników pamiętnej ekspozycji, która przeszła do historii pod nazwą „Salonu Odrzuconych”, pokazywanej w Palais de L’Industrie w Paryżu – powtarzał by ostatecznie zerwać z kanonem i … spalić Louvre. Dla wielu artystów wolność, pojmowana jako doświadczenie ekstremalne, zawsze skierowane „przeciwko” – okazywała się tożsama z potrzebą burzenia, niszczenia zastanego i oficjalnie (niekoniecznie powszechnie) akceptowanego ładu, kanonu.
Wydaje się, że kolejna fala europejskiej awangardy doszła do głosu, gdy po doświadczeniach brutalnego panowania faszyzmu i komunizmu zaczęto..

„Bez pracy” – jak twierdzi Eugeniusz Geno Małkowski, organizator ogólnopolskich wystaw, teoretyk sztuki – „każdy czuje się artystą w momencie, gdy zaświta mu w głowie taki koncept… Może okrzyknąć się wielkim artystą, bo przecież sam jest dziełem sztuki. (… Podziw budzi to, co zwróci uwagę, przekorą, dziwactwem, cwaniactwem.”
Wydaje się zatem, że istotna różnica między akademizmem, pojmowanym już nie tylko w konwencjonalny, tradycyjny sposób jako potrzeba stosowania religijnego, czy mitologicznego kamuflażu, a większością nurtów awangardowych - polega nie tyle na doborze tematów, środków ekspresji i stosunku do świata ludzkich emocji, przeżyć, ile na stosunku do pracy. To właśnie akademia uczy warsztatu, zawodu artysty, daje podstawy wiedzy bez której awangardowe akcje i budzące kontrowersje działania okazują się tylko tanim, amatorskim, mimo że efektownym - chwytem.
Należy jednak przypomnieć, że już na przełomie XIX i XX wieku akademia sztuk pięknych przestała być naturalnym siedliskiem „akademizmu”, mimo że termin ten właśnie od niej się wywodzi. Współczesne szkoły wyższe nie tworzą obowiązującego kanonu piękna, ale ich ukończenie staje się gwarancją opanowania pewnej sprawności warsztatowej, która odróżnia pracę profesjonalisty od amatorszczyzny i kiczu. Dlatego dla artystycznej biografii malarza, czy grafika tak wielkie znaczenie ma osobowość profesora, w pracowni którego pobierało się nauki, profesora który..

W sztuce drugiej polowy XX wieku funkcjonowali mistrzowie, wykreowani ostatecznie i nieodwołalnie, wierzono bowiem jeszcze w autorytety, szkoły, w potrzebę tworzenia w opozycji do awangardowych grup artystycznych, mających konkretny program i grono młodych przeważnie, zbuntowanych wobec konwencji - zwolenników. Cichy powrót akademizmu traktowany był wówczas jako przejaw nienowoczesności, jako odrodzenie się rzemiosła artystycznego, w jego najbardziej skostniałej i wtórnej formie i wydaje się, że właśnie on sprowokował zwolenników ekspresji „młodych dzikich” do nonszalanckich, obrazoburczych gestów.
Należy jednak pamiętać, że paradoksalnie to właśnie wtedy, oskarżani o akademizm artyści, posługiwali się niepowtarzalnym, własnym stylem. I tak na przykład nie trzeba było czytać sygnatur na płótnie by rozpoznać wyważone, utrzymane w mrocznych błękitach i głębokiej pompejańskiej czerwieni – kompozycje Kiejstuta Bereźnickiego, gdzie upozowane postacie o ciemnych, niewidzących oczach, w otoczeniu monstrualnych rozmiarów igieł, szpul, zwoi nici i nożyc (pamiętny cykl „Krawcy” znaczyły czas zatrzymany, czas rozpadu i śmierci, czas odchodzenia w niepamięć. Rozpoznawalne, a przecież nie wolne od piętna dialogu z przeszłością, z tradycją sztuki niderlandzkiej i polskiej – okazywały się też prace Dudy-Gracza, wykonane niezwykle rzadką już dzisiaj techniką wcierania farby w podłoże, co w połączeniu z precyzyjnie nanoszonym laserunkiem - dawało efekt..