Jaka jest amerykańska statua wolności - każdy wie. Jak wygląda pomnik włoskiego rzeźbiarza Pio Fedi - każdy może się naocznie przekonać, zapoznając się z podlinkowanym materiałem.
Dzieło Włocha to alegoria poezji zrywającej pęta tyranii. Jest to pomnik nagrobny włoskiego, patriotycznego poety i dramaturga doby Risorgimento: Giovanni Batisti Nicolliniego, autora, między innymi, antypapieskiej sztuki teatralnej o Arnoldzie z Brescii - znajdujący się we florenckim kościele Santa Croce. Fryderyk August Bartholdi, twórca statuy wolności był we Florencji, gdy Podi opracował model swojego pomnika, który był wystawiony do wglądu publicznie. Pomnik Włocha został odsłonięty w 1883r.,statuta wolności trzy lata później. Czy Bartholdii popełnił plagiat??? Gdzie przebiega granica między inspiracją a plagiatem i czy w tym przypadku nie doszło do jej przekroczenia???

"Frédéric Auguste Bartholdi, creator of the Statue of Liberty in New York, lived in Florence in 1870. It was in that year that the artist Pio Fedi was creating the sample in plaster of the funerary monument of Niccolini. The statue done in marble was placed in the church of Santa Croce in the year 1883.
The statue created by Bartholdi was placed in the bay of New York in 1887.
It leads you to think that the idea inspired by Bartholdi came from the sample in plaster that he saw during his trip to Florence."

www.krafthotel.it/en/statue-liberty-florence.html

Zwał się Theo Matejko. Miał genialną kreskę do obrazowania scen batalistycznych. Urodził się w Wiedniu, rodzina wywodziła się z Czech. W czasie II wojny stał się czołowym ilustratorem niemieckich gazet oraz materiałów propagandowych - w tym plakatu "Anglia Twoje dzieło" oraz "Katyń - podziemny raj". Dzisiaj jego prace cieszą się wśród koneserów kolekcjonerskim wzięciem. W czasie II wojny Zdzisław Beksiński naśladując Theo Matejkę - ćwiczył w Sanoku swoją kreskę, w związku z czym miał zaraz po wojnie kłopoty z władzami sowieckimi. O artyście jak wyżej niewiele wiadomo - a intryguje on wielce ze względu na zbieżność nazwiska z mistrzem Janem.

Pytanie pierwsze: Czy Theo Matejko był w jakimś stopniu spokrewniony z Janem Matejko???

Pytanie drugie: Czy w jakimś stopniu utożsamiał się z jego osobą i jego spuścizną??? W tym kontekście warto dodać, iż w 1907 r. zmienił nazwisko z "Matejka" na
Matejko"

Pytanie trzecie: Dlaczego pod niektórymi plakatami katyńskimi znajduje się podpis w języku francuskim??? Czyżby propaganda antybolszewicka eksploatowała motyw Katynia także na terenie okupowanej Francji i państwa Vichy???


Ktokolwiek cokolwiek wie na tematy poruszone jak wyżej - proszony jest o podzielenie się swoją wiedza na forum.

www.google(*)&bih=963#imgrc=t3v71gFwSQIF3M:



www.google(*)s&tbm=isch&source=univ&hl=pl..

www.youtube.com/watch?v=ZIMQg7Ue05k

Ten film opowiada o człowieku który był uważany za kogoś bardzo niezwykłego przez wielu ludzi niezależnie od tego jakiego byli wyznania.

Chciałem poznać wasze opinie na jego temat. Mnie osobiście najbardziej podoba się ta scena youtu.be/ZIMQg7Ue05k?t=6666

Słowo "flet" kojarzy się Europejczykowi z aerofonem wargowym, którego użycie polega na wdmuchiwaniu ustami powietrza do wnętrza instrumentu poprzez ustnik umiejscawiany pomiędzy wargami. Tymczasem w basenie Oceanu Spokojnego niezmiernie popularny jest inny typ aerofonu - mianowicie flet nosowy, którego używanie stanowiło bardzo istotny element wielu aborygeńskich kultur tego rejonu. Autochtoni tajwańscy wykształcili w sobie wirtuozerię grania na dwóch połączonych fletach nosowych, zrobionych z łodygi bambusa - co jest już nosową "protofeltnią" Pana. Zainteresowanych fletem nosowym - odsyłam do podlinkowanych materiałów.

"The nose flute has played an important role in the history of many of the Austronesian peoples and their tribes. But however popular this simple instrument is throughout the world, there’s something very special about the nose flute played by the indigenous people of Taiwan. For it is only among Taiwanese aboriginal tribes that you will find the rather unique twin-pipe nose flute.Although the twin-pipe nose flute is an integral part of the culture and history of many of the region’s indigenous people such as the Rukai, Amis, and the Pinuyuman, it is the Paiwan tribe that is most famous for rekindling interest in this historical instrument. In fact, the Paiwan is the one tribe on the island that boasts a large number of teachers and students of the nose flute.Traditionally, tribes did not allow women to play the twin-pipe nose flute, with only the..

W Albanii, w latach 70 - ych i 80 - tychubiegłego wieku zbudowano setki tysięcy bunkrów. Oficjalnie miały one strzec reżimu Anwara Hodży (ogłosił Albanię pierwszym ateistycznym państwem na świecie) przez agresją z zewnątrz. De facto zaś ich budowa była świetnym narzędziem socjotechnicznym do dyscyplinowania społeczeństwa i utrzymywania go w stanie najwyższej "gotowości bojowej". Z upływem kilkudziesięciu lat bunkry jak wyżej stały się nieodłącznym elementem albańskiego krajobrazu kulturowego. Albania bez nich nie była sobą. W chwili obecnej bunkry nie służą już swojemu pierwotnemu celowi. Poprzekształcały się w hotele, kawiarnie, sklepy, wychodki, obory, kaplice.....Zostały zassane przez przemiany społeczno - polityczne zachodzące w Albanii, przetrawione i wyplute w odmienionej nieco treści. Jednakże co do formy - w wielu wypadkach niewiele się zmieniły, za wyjątkiem zauważalnego signum temporis.

Zainteresowanych bunkrami albańskimi - zapraszam do przejrzenia podlinkowanego fotoreportażu

www.bbc.com/news/in-pictures-47157127


"The majority of the Albanians view the bunkers as a hindrance and an obstacle, but rarely ever an eyesore.
"There are just so many that they have become accustomed to their presence, much the same as a Londoner with red telephone boxes or New Yorkers with yellow cabs.
"They have become a part of their lives woven into the fabric of their environment."

Wyszła matka boska drugiego lutego, ze świecą, doglądać, czy aby przypadkiem zasiewu oziminy nie odkryło spod śniegu. I jaka przygoda ją spotkała - wiersz poniższy Wam opowie.

"Szła Najświętsza przez bór Panienka,
miała płaszcz błękitny, białą sukienkę
i szło wilczysko chytre, przyczajone, przemarznięte, za Panną Świętą.
Wilka szukali z kłonicami,
jak go znajdą, kości mu połamią:
zeżarł zeszłej zimy cielę białe, prześliczne
w samą Gromniczną!
Spotykają chłopi świętą podróżną,
zdejmowali czapki, patrzą - na próżno:
„Wybacz nam, pani wspaniała,
czyś wilka nie widziała?
Zjadł o­n sierotce Jasi jagnię chude,
zagryzł wołu w stajni i psy po budach.
Wielka twa łaska, Matko, straszna jego ohyda,
więc nam go wydaj!”
„Anim go szukała, ani go wydam.
Patrzcie lepiej po sercach, to się wam przyda,
bo tam to właśnie, a nie wśród ścieżyn,
wilk leży!”
Poszły rosłe chłopiska milcząc do chałup.
Ogląda się Panienka po śniegu białym,
ogląda się wszędzie, aż spod płaszcza jej milczkiem
wylazł łeb wilczy!„A tuś mi, dławco jagniąt bezbronnych?
Katom cię wydać byłabym skłonna,
tylko że nad twą wilczą niedolą
serce mnie boli.
Skoroś sam znalazł moją opiekę
zostań już przy mnie, bo gdzie uciekniesz!
Będziesz mi za to roztropnie służył
zimą w podróży.”
Odtąd chodzi wilk z Matką Najświętszą wiernie
przez śniegi puste, zawiane ściernie,
pełniąc śród nocy mroźnych i długich
różne posługi.
A kiedy jasną gromnicą świeci
Panna przeczysta pośród zamieci,..

W głosowaniu zorganizowanym w 2005 roku przez BBC - obraz Williama Turnera, wybitnego angielskiego protoimpresjonisty oraz najwybitniejszego chyba marynisty na świecie - zatytułowany "Ostatnia droga Temeraire'a", został uznany za najwspanialszy obraz Wielkiej Brytanii.
Obraz jest alegorią piękna odchodzącej w niebyt epoki żagli oraz turpistycznej brzydoty nadchodzącej epoki pary i węgla. Ukazuje wielki żaglowiec - onegdaj będący jednym z najważniejszych okrętów eskadry Nelsona - który jest holowany do rozbiórki przez nowoczesny holownik napędzany parą.
Żaglowiec jest piękny, zwiewny, romantyczny, tajemniczy, ma w sobie powab "latającego holendra". Ostatniej drodze weterana hołd oddaje słońce - jaskrawo zachodzące nad horyzontem i tworzące w tym spektaklu feerię tęczowych barw nad holowanym statkiem.
Holownik jest mały, krępy, czarny, niezgrabny, przysadzisty, niekształtny - i do tego, jakby było za mało, bucha obficie ze swego potężnego komina rdzawo - czarnym dymem, który złowieszczo spowija omasztowanie żaglowca. Holownik jawi się nam niczym drapieżny a odrażający insekt, który upolował piękną ofiarę - i teraz taszczy ją do swej nory w celu żarłocznej konsumpcji.

Zainteresowanych doświadczaniem skrajnie biegunowych wrażeń - odsyłam do podlinkowanego zdjęcia obrazu - oraz do słuchania audycji pt. "Jest taki obraz" w programie II PR.

www.bimago(*)ia-droga-temerairea-52875.html

Wśród 19 - wiecznych kompozytorów niemieckich lieder - bezwzgledny prym wiodą trzej "królowie": Schubert, Schumann i Hugo Wolf. Dwaj pierwsi z tej trójcy są powszechnie znani. Tego samego niestety nie można powiedzieć o trzecim z nich. Hugo Wolf urodził się w rodzinie słoweńskiej (jego rodzice używali nazwiska Vouk: wilk) na pograniczu słoweńsko austriackim w w Slovenj Gradcu (Windischgraz) - w obecnej Słowenji. Fakt, iż nie cieszy się sławą powównywalną do Schuberta i Schumanna przypisać - być może - należy temu, iż nie odniósł większych sukcesów w tworzeniu dużych form muzycznych typu opery czy poeamty symfoniczne. Jednakże w dziedzinie lieder - był asem absolutnym. Jego pieśni - to proste w formie i jakże bogate w treści - majstersztyki. Takie muzyczne haiku. Wolf specjalizował się w komponowaniu muzyki do poezji. Jego ulubionym poetą był Edward Morike. Wolf znany był także ze swej "oryginalnej" osobowości. Jej cechą charakterystyczną była skrajność doświadczanych nastrojów i trapiący go ciągle niepokój ducha (weltschmerz). Od stanów głębokiej depręsji potrafił przechodzić szybko do ekstatycznego optymizu. Długoletnie bytowanie w forumule jak wyżej doprowadziło ostatecznie do zapaści nerwowej, pogłebionej degrengoladą umysłową będącą skutkiem syfilizmu. Wolf nie mogąc znieść bólu istnienia tarfnąl się - nieudanie - na swoje życie - po czym został umieszczony w szpitalu dla psychicznie chorych we Wiedniu. Tam zmarł w 1903 r. - ajego smierć w jakiejs mierze przypomina smutny..

Pytanie, jak w tytule wątku: Kim był Kallimach i jakie było jego znaczenie w historii Polski i Europy?

W bieżącym roku mija okrągła rocznica śmierci Grażyny Bacewicz ( 1909 - 1969). Jest więc wyborna okazja do przypomnienia tego - niewątpliwego - fenomenu, jakim Ona była. Bacewicz jest mało znana i pozostaje jakby w cieniu. A przecież zasługuje ona na znacznie większą promocję.
Po pierwsze była wybitną skrzypaczką. Po drugie była jeszcze wybitniejszą kompozytorką - a wśród kompozytorów kobiet jak na lekarstwo. Po trzecie, pochodziła z rodziny rozdartej kulturowo. Jej część - wraz z Nią - opowiedziała się po stronie Polski. Druga część po stronie Litwy. Jednakże u Bacewicz takie zdefiniowanie się po stronie Polski nie przebiegało w ostrej opozycji do kulturowego zaplecza litewskiego. Wręcz przeciwnie. W wielu Jej utworach pobrzmiewa litewska ludowość. Po czwarte wreszcie, Grażyna (jej brat, znany pianista miał na imię Kiejstut) Bacewicz udzielała się także na innej niwie. Pisała kryminały. Podobno wcale dobre.


Posłuchajmy Jej oberka w Jej wykonaniu.


www.youtube.com/watch?v=Y4H-GapUP78