Głęboka rzeka
Wzburzona rzeka
Zachłanna bestia
Umysł człowieka

Cztery naciągnięte struny
Cztery wysłużone struny
Gra na nich symfonie
Umysł

Nagle pękła pierwsza
Naiwność dziewicza
Podejrzliwość się wkradła
Część złego oblicza

Druga zdążyła odegrać
Z trzecią po jednej nucie
Tak krótko zabrzmiały
Miłość i współczucie

Wtem czwartej jak brzytwy
Cherlawy umysł dopadł
Próbuje odegrać
Z nadziei nie opadł

Kropla potu płynie
Napełnia się rzeka
Fala niesie symfonię
Z ostatniej struny człowieka

Trudna to melodia!
Nuty jakie podłe!

i pękła ostatnia...
Obłęd! obłęd...

Jutro minie siedemdziesiąt lat od śmierci tego, wg mnie wybitnego poety. Jest to świetna okazja żeby podzielić się opiniami na temat jego twórczości, czy przypomnieć sobie jego wiersze.

Na początek chciałbym przytoczyć jeden z moich ulubionych wierszy Leśmiana - "Dziewczyna".

Dwunastu braci, wierząc w sny, zbadało mur od marzeń strony,
A poza murem płakał głos, dziewczęcy głos zaprzepaszczony.

I pokochali głosu dźwięk i chętny domysł o Dziewczynie,
I zgadywali kształty ust po tym, jak śpiew od żalu ginie...

Mówili o niej: "Łka, więc jest!" - I nic innego nie mówili,
I przeżegnali cały świat - i świat zadumał się w tej chwili...

Porwali młoty w twardą dłoń i jęli w mury tłuc z łoskotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto jest człowiekiem, a kto młotem?

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -
Tak, waląc w mur, dwunasty brat do jedenastu innych rzecze.

Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił!
Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!

Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną...
I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną!

Lecz cienie zmarłych - Boże mój! - nie wypuściły młotów z dłoni!
I tylko inny płynie czas - i tylko młot inaczej dzwoni...

I dzwoni w przód! I dzwoni wspak! I wzwyż za każdym grzmi nawrotem!
I nie wiedziała ślepa noc, kto tu jest cieniem, a kto młotem?

"O, prędzej skruszmy zimny głaz, nim śmierć Dziewczynę rdzą powlecze!" -
Tak, waląc w mur, dwunasty cień..

Kolega pożyczył mi wydane do tej pory na DVD odcinki jakiś czas temu, jednak dopiero wczoraj znalazłem chwilę by zapoznać się z tym nowym projektem sygnowanym nazwiskiem Agnieszki Holland i o jego wysokim (zwłaszcza jak na polską produkcję TV) poziomie niech świadczy fakt, że w ciągu jednego wieczora obejrzałem pięć odcinków, przerywając późną nocą jedynie z powodu zmęczenia, które uniemożliwiało dalszy świadomy odbiór. Dziś mam zamiar obejrzeć pozostałe dwa.

Moje wrażenia:

- No cóż, sytuacja dosyć niecodzienna jak na warunki polskiego życia politycznego. Jako trudno mi sobie wyobrazić premiera, który ustępuje ze stanowiska ze względu na interes państwa i co więcej - wraz ze swoim otoczeniem doprowadza do powołania na stanowisko odpowiedniego, bezpartyjnego specjalisty z poczuciem misji, a nie kogoś, ze swojego najbliższego otoczenia...
- Nowy premier - ja wiem, że tacy ludzie są, chociażby na uczelni często się ich spotyka: młody, sympatyczny wykładowca, który o mechanizmach zarządzania państwem wie więcej, niż niejeden z ministrów, a w dodatku na władzy mu nie zależy, przyjmuje propozycje bo chce się sprawdzić - zobaczyć, czy może coś zmienić. No właśnie, tacy ludzie istnieją, ale NIE W POLITYCE.
- Pojawiające się okazje i wykorzystane szanse - to coś zupełnie nowego. Może się wydawać, że scenariusz serialu bazuje na cudach - a to nagle pojawia się zagraniczny inwersor chcący zbudować fabrykę biopaliw, co ratuje okoliczną zubożałą ludność od bezrobocia, a to na dnie..

czasem mysle ze mam wszystko
czasem placze ze nie mam nic
duzo mowie o milosci
ale nie wiem o niej nic
jestem tak bardzo samotna
i czasem brakuje mi sil
pragne kogos kto nie istnieje
kto nie ucaluje mnie do snu
kogoś, kogo bicia serca nie uslysze
kto nie rozjasni mych oczu ogniem milosci
nie bedzie mnie kochal, pozadal
mowil ze jestem dla niego calym swiatem
bo ja... jestem skazana na samotnosc
na ciemnosc posrodku dnia
krzyczac po pomoc
każąc sie przed mężczyzną
żebrząc o odrobine czulosci
trwam
bezladnie w gluchej ciszy...
trawam
jestem silna!!
dam rade
a jak nie
mą przyjaciolką zostanie tylko ....
śmierc.

Księżycowa burza, nad ziemią wszechświata
Kadzideł chmurnych przebija obłoki
Księżycowa burza gwiezdny miesiąc łata
Nie widzą burzy Wyższego Świata zwłoki

Kompani! Obudźmy Maulbronn martwych synów!
Każdy, niech poznają co im odebrano!
Kompani! Lilije wyrwijmy, nasadźmy jaśminów
Nie dajmy mili by znów miesiąc czekano...

Oglądaliście? A podobał się? A co się w nim podobało lub nie podobało?

Muzyka (pamięci Riemanna i Ramanujy)

Harmonio biegnąca przez lustra wszechświatów
Pijąca nektar zdarzeń jak złota pszczoła
W palcach rezonansów unosząca świt
Stojąca przed początkiem zawsze najmłodsza

Twój głos się rozchodzi w horyzontach planet
Ciężkie słowa gwiazd ubierasz w swe natchnienie
Przenikasz kipiel cząstek mnożysz ich barwy
Jesteś otchłanią migoczącej pełni

Miasta zręcznych stworzeń ozdabiasz myślami
Tańczysz we snach mniejszych od kuli orzecha
Pieczęcią symetrii zamykasz ich wnętrze

Czasem kochasz wiatr a czasem ciszę pustki
Wznosisz i porzucasz wielościenne kształty
Twój spokój wybucha purpurą wulkanów

22 października 2007

Otóż uważam, że nie! Nigdy nie postawiłbym na tej samej półce V symfonii Beethovena i modnego popowego zespołu. Tak samo jest z architekturą - wszakże zwykła kamieniczka nie może się równać z katedrą Notre Dame, albo Pałacem Inwalidów. Gdy zatem jestem w Paryżu, poświęcam kamieniczce kilka spojrzeń, zaś Pałacowi czy Katedrze długie godziny.

Nie mówię zatem, że Kasia Groniec nie ma jakiegoś talentu. Ale każda minuta poświęcona jej powinna owocować kilkoma dniami poświęconymi muzyce klasycznej (również ragom z Indii czy makamom ze świata muzułmańskiego). Dlatego, jako osoba lubiąca uczyć się rzeczywistości i lubiąca ją odkrywać nie mam czasu na Kasię Groniec i inne jej podobne gwiazdy.

Sztuki jednakże trzeba się nauczyć. Mój pogląd jest zapewne kontrowersyjny, gdyż godzi w wolną wolę estetyczną jednostki, lecz przecież nikt nie protestuje przeciwko temu, że trzeba się nauczyć jeździć samochodem. Bez tego transport staje się śmiertelnie niebezpieczny.

Zły kierowca stanowi niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia, brak prawa jazdy sztuki jest niebezpieczny dla umysłu. Dlatego piszę o tym w racjonaliście. Jestem przekonany, że gdy ktoś słucha świadomie (czyli z prawem jazdy) Beethovena, Monteverdiego, czy rago Bhairav z Bhimsenem Joshi ma bardzo niewielką chęć na Kasię Groniec, Kazika, czy Vadera. Garde!

swiat odcina mi skrzydla
juz nie jestem aniolem
juz nim nie bede
anioly umarly
a ja zostalam
zyjac na tym swiecie
bez skrzydel
nie moge sobie poradzic
nie moge ich znalezc
gdzie sa moje skrzydla?
odcieli mi je
skrzywdzili
to juz koniec
nadchodzi zycie
a w zyciu czai sie smierc
zbierajac krwawe zniwa
w zyciu czai sie smierc
juz nigdy nie bede szczesliwa

niemiecki znam ledwo ledwo, niestety. ciekawi mnie jedna kwestia. słowo Reich tłumaczy się jako Rzesza. jednak Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation tłumaczy się jako Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego. to poprawne tłumaczenie? ktoś zna źródłosłów? dlaczego Deutsches Reich nie można przetłumaczyć jako Cesarstwo Niemieckie? i czy właśnie o to chodziło Hitlerowi? o restaurację cesarstwa?

to już schodzi trochę z tematu, ale te rzymskie pozdrowienia, militaryzm (legiony), podbój Europy, podział na ludy cywilizowane i barbarzyńców (rasę panów i podludzi), tysiącletni Rzym (tysiącletnia Rzesza (Cesarstwo)), wykorzystywanie podbitych jako niewolników, zabijanie Żydów itd. itd. to ma sens.

patrząc z tego punktu widzenia Hitler po wygranej wojnie koronowałby się na Cesarza