"W kilku miastach Białorusi, a także w Warszawie, Wilnie, Padwie i Pradze 20 stycznia zostaną odprawione msze św. pod przewodnictwem biskupów z okazji przypadającej w tym roku 500 rocznicy ukazania się "Małej Książeczki Podróżnej" Franciszka Skaryny - białoruskiego drukarza i humanisty z przełomu XV i XVI wieku. Wydano ją w 1522 r. w Wilnie jako w istocie pierwszy modlitewnik i w ogóle pierwszy druk w języku białoruskim. Władze Litwy ogłosiły bieżący rok Rokiem Franciszka Skaryny.
www.onet.p(*)ika-f-skaryny/61g3xdk,30bc1058

"W 1504 wyjechał do Krakowa, aby podjąć tam studia. Dwa lata później uzyskał na Akademii w Krakowie stopień bakałarza sztuk wyzwolonych[8]. Nie wiadomo, gdzie przebywał i gdzie pobierał nauki w latach 1506-1512. Pod koniec pierwszej dekady XVI wieku otrzymał stopień magistra medycyny, a na początku 1510 roku - stopień doktora. 5 listopada 1512 roku został dopuszczony przez Radę Dyrektorów kolegium medycznego uniwersytetu w Padwie bez uiszczenia wymaganej opłaty do egzaminów na stopień doktora medycyny. Po ich zdaniu w dniach 6 i 9 listopada 1512 roku otrzymał ten tytuł naukowy.Około 1517 roku Franciszek Skaryna założył w Pradze drukarnię. Dnia 6 sierpnia 1517 roku wydał pierwszą książkę - Psałterz w języku cerkiewnosłowiańskim[10]. Następnie przystąpił do tłumaczenia Biblii na język ruski (białoruski). W sumie przez ponadroczną działalność w Pradze wydał dwadzieścia dwie księgi biblijne. Na..

Nie znajdziemy piękniejszego wizerunku starożytnej pary niż rzymscy małżonkowie, namalowani na ścianie w Pompejach, spoglądający na nas z tajemniczym uśmiechem. Kobieta trzyma w ręku tablet i rysik, co świadczy o tym, że umie czytać, że jest kulturalna, dystyngowana. W tamtych czasach tylko mężatki były wykształcone, konkubiny były analfabetkami. Jest to modelowa para, jaką wyobrażano sobie w świecie starożytnej arystokracji na sto lat przed naszą erą: dwoje ludzi, którzy są razem, aby dać miastu dobrych obywateli, którzy utrwalą porządek społeczny i ród. Nie chodzi tu o miłość, ale o małżeństwo, które jest czymś znacznie poważniejszym. Małżeństwo jest obowiązkiem obywatelskim, a dobrym obyczajem jest, aby małżonkowie się dogadywali. W swoich przedstawieniach na sarkofagach zawsze trzymają się za ręce, jakby sugerując formę równości. Taka jest przynajmniej oficjalna moralność... Ale w rzeczywistości są to subtelne symbole.
Świat rzymski to świat niewolnictwa. Żona jest tylko "małą istotką". Od czasu do czasu jest bita. Jeśli zostaje oszczędzona, to z powodu posagu lub szlachetnego ojca. Żona jest tam po to, by mieć dzieci i powiększać majątek. Jest tylko narzędziem pracy obywatela, częścią gospodarstwa domowego.
Niektórzy wolą związek drugiej kategorii z gorszą kobietą, niewolnicą, która została wyzwolona i która staje się "konkubiną". Jest to opcja całkowicie do przyjęcia. Różnica polega na tym, że powstałe w ten sposób dzieci nie dziedziczą.
Świat rzymski jest głęboko..

Poczytuję sobie do poduchy rzecz pt. "Remont kapitalny" niejakiego Leonida Sobolewa. Kupiłem ją parę tygodni temu na pchlim targu za...złotówkę. Dawno już nie czytałem książki z takimi wypiekami na twarzy! To prawdziwe i zapomniane arcydzieło. Fenomenalna rekonstrukcja życia na rosyjskim pancerniku stacjonującym w Helsinkach (Helsingfors) w 1914 roku. Autor służył w rosyjskiej, a później w sowieckiej marynarce wojennej - więc znał się na wybornie na rzeczy od strony merytorycznej. A do tego jakże wyrafinowane miał pióro! Bo proszę tylko przeczytać następujący fragment, obrazujący strzał z działa okrętowego.:

"Pocisk wyleciał z lufy z niewiarygodną szybkością jednego kilometra na sekundę. Wyprzedzając odgłos wystrzału i rodząc w drodze własny huk, wznosił się po linii niemal prostej wysoko ku wieczornemu niebu. Ale nieugięta siła przyciągania ziemskiego pociągnęła go w dół, zakrzywiając coraz bardziej linię jego lotu. Nachylił spiczastą głowę ku wodzie, rozżarzony, grzmiący, wirujący wściekle przedmiot niewidzialnej walki wielu sił mechanicznych - wybuchu gazów prochowych, przyciągania ziemskiego, oporu powietrza, nachylenia osi działa, bezwładu okrętu w chwili salwy i swego własnego wirowania. Suma wszystkich tych sił obliczona zawczasu przez tablice artyleryjskie skierował pocisk ku tarczy i cisnęła tuż obok niej do wody. W miejscu jego upadku woda trysnęła do góry świetlistym słupem srebrnych kropel.Krople te w rzeczy samej były srebrne. Wspaniała ta fontanna kosztowała 3200..

Weekend miniony spędziłem w Łodzi, włócząc się po mieście bez smartfona, przewodnika, mapy i ściśle wytyczonych celów - must see "do zaliczenia". Najciekawsze okazały się oficyny oraz klatki schodowe łódzkich kamienic - pamiętających czasy "Ziemi Obiecanej". Ostały się w nich okazałe relikty minionego czasu. Często zaniedbane, zrujnowane, pokiereszowane zębem czasu - ale przez to tym bardziej wzruszające i przemawiające do wyobraźni. Kostka brukowa - nadal przedniej jakości, bramy żelazne - solidne, trwałe, estetyczne, secesyjne ornamenta na sufitach czy ścianach, witraże w oknach klatek schodowych, dębowe schody nadal służące mieszkańcom, czy też szykowne ich poręcza, mogące uchodzić w wielu wypadkach za perełki kowalstw artystycznego'
Na Pietrynie zadziwiła mnie szczególnie tablica memorialną następującej treści:

"W tym miejscu znajdował się Teatr i Zajazd Paradyż, w którym nie zagrawszy roli Otella zmarł 7 sierpnia 1867 roku IRA ALDRIGE, urodzony 24 lipca 1807 roku w NY, pierwszy w dziejach Czarnoskóry tragik szekspirowski. Osiągnął sławę międzynarodową. Pochowany na Cmentarzu Ewangelicko - Augsburskim w Łodzi"

Znalazłem później Jego grób na cmentarzu jak wyżej - stosunkowo niedaleko od mauzoleum Grohmanów. Nawet zdjęcie nagrobne aktora się zachowało

Łódź wyśmienicie nadaje się do długich rajdów per pedes. W dwa dni stuknąłem ponad 40 kilometrów.
Ludzi jest mało, ruch samochodowy niewielki, ulice szerokie, ceny niższe niż w innych miastach tej wielkości - a wszędzie pełno..

"Ziemia Obiecana" Reymonta i film Wajdy o tym samym tytule - to arcydzieła. Liberalna lewica jednakże ma z nimi wielki problem. Bowiem Reymont obiektywnie, zgodnie z realiami sportretował w swym dziele TAKŻE Żydów, Wajda zaś - co prawda łagodząc w znacznym stopniu przekaz pisarza - nie zdecydował się ( dla zachowania oryginalności prozy) na całkowite pominięcie wątków żydowskich. W związku z powyższym tak film Wajdy był sekowany w USA ( praktycznie całkowita blokada jego wyświetlania) jak i epopeja Reymonta była i jest oskarżana o antysemityzm. Rzecz ciekawa, iż wyśmienity, obiektywny obraz Żydów zapodany potomności przez Reymonta znajduje swoje potwierdzenie i dopełnienie w innych perłach z epoki, jak chociażby w "Lalce" Prusa czy też "Opowiadaniach Borysławskich" Iwana Franki. Nie jest więc to żaden "eksces" czy wyjątek od reguły.
Zainteresowanych problemem - odsyłam do podlinkowanego materiału.

"Chciałbym się podzielić spostrzeżeniami, dotyczącymi odbioru filmu w USA. Otóż były one tam
skrajnie negatywne, wręcz wrogie. Generalnie film jest w USA mało znany (dlaczego - o tym
później), ale przeglądając amerykańskie fora filmowe (gdzie "Ziemia Obiecana" - wśród tych
nielicznych Amerykanów, którzy ją widzeli - kwitowana jest mianem "lewacka", gdyż ukazuje
wyzysk robotników w XIX-wiecznych fabrykach), z zainteresowaniem czytałem opinie
Amerykanów. Twierdzi się m.in., że film został nakręcony za "w bloku wschodnim za sowieckie
pieniądze", dlatego jest taki "lewacki". Inna wypowiedź..

Każda rewolucja stara się ustrzec przed dewiacjami i skodyfikować stosunki międzyludzkie. Nie inaczej jest w rewolucji w wykonaniu pisowskim, w której Kaczyński odgrywa rolę Robespierre'a stopniowo regulującego życie intymne.
Historyczka Mona Ozouf w "Święto Rewolucyjne (1789-1799)" godzi w Robespierre'a z jego wolą pedagogiczną i utopijną ambicją uporządkowania świata. W innej pracy opisuje dzieje rewolucji francuskiej - "Od rewolucji do republiki". Zajmują ją kobiety - "Drugi George - Poznaj George Eliot" (mowa o George Sande i George Eliot, francuskiej celebrytce i angielskiej pisarce należącej do czołowych twórców epoki wiktoriańskiej).
Przyjrzyjmy sie rewolucji francuskiej, która choć mogła wydawać się szansą na miłość i szczęśliwe małżeństwo w jej początkach, to nadzieja ta okazała się krótkotrwała. Efekt był odwrotny. Jak te kwestię wyjaśnia wyjaśnia Mona Ozouf? Postaram się jej opowieść w kilku zdaniach streścić.
Po trzech długich wiekach epoki klasycznej, w której panował porządek seksualny, powiew roku 1789 mógł wyzwolić zarówno ciała, jak i umysły, znieść stary reżim małżeński, który od początku naszej historii tłumił seksualność i uczucia, i sprawić, że będziemy marzyć o świecie, w którym mężczyźni i kobiety będą wchodzić w bardziej czułe, bardziej sprawiedliwe związki. Przez jakiś czas wierzyliśmy w to... Potem przyszedł Terror i Cnota, tajna broń ciemiężycieli. Rewolucja, w istocie wróg życia prywatnego, zwróciła się przeciwko kobietom...

W styczniu 1943 roku podczas Konferencji w Casablance doszło do spotkania De Gaulle z Gen. Giraudem. Stało się tak z inicjatywy Roosevelta, który nie cierpiąc De Gaulle usiłował zastąpić Jego przywództwo Wolnej Francji sui generis duumwiratem, którego drugim filarem, podmywającym ten pierwszy miał być legendarny(uciekinier z najbardziej strzeżonych niemieckich obozów jenieckich)generał Giraud. Kwestie tej rywalizacji są wyjaśnione on line, można też do nich ewentualnie powrócić w trackie debaty pod niniejszym wątkiem. Jednakże jest on zasadniczo poświęcony innemu tematowi - a mianowicie zdjęciu jakie się zachowało z tego spotkania. Widać na nim De Gaulle oraz Girauda którzy podają sobie ręce stojąc, na drugim planie za nimi siedzą Roosevelt oraz Churchill. Fota owa jest niesamowici wymowa. Jednoznacznie ukazuje tak hierarchię jak i role odgrywane przez poszczególne dramatis personae. Patrząc na tę scenę nieodmiennie mam skojarzenie z rzymskimi gladiatorami, którzy toczą bój a w tle, na widowni siedzi rzymski imperator w otoczeniu arystokracji. Nic dziwnego, że De Gaulle organicznie nie znosił tego zdjęcia (upokorzenie pierwiastka frankofońskiego przez pierwiastek anglosaski). Podobno został On dosyć stanowczo przymuszony przez Churchilla do shakehandu z legendarnym generalskim uciekinierem.


ww2images.(*)e-gaulle-shaking-hands-at.html

W Wiedniu otwarto wystawę sztuki nazistowskiej. Małą i skromną, starannie dobraną i.... odpowiednio zaaranżowaną - ale wzbudzającą bardzo duże zainteresowanie. Nie obyło się bez krytyki ( jedna z wiedeńskich gazet podniosła, iż szkoda pieniędzy na ochronę nazistowskiej sztuki) jednakże kuratorzy wystawy w jej obronie podkreślili, iż "rzucanie światła na przeszłość stanowi dobry fundament do podejmowania decyzji o przyszłości" oraz że "kultura pamięci oraz konfrontowania się z własną historią odgrywa ważną rolę w polityce kulturalnej miasta".


"VIENNA, Austria (AFP) — In a Vienna museum, Nazi-era art crams two small rooms, some still in storage boxes. A painting of Vienna’s opera features Nazi flags, a swastika is woven into a tapestry.

The pieces are part of an exhibit in the Austrian capital aiming to shed light on the politics of art under the Third Reich — one of the latest ways in which Vienna is seeking to address its complicated war-era past.

Austria, the birthplace of Adolf Hitler, long cast itself as a victim after being annexed by Nazi Germany. Only in the past three decades has the country begun to examine seriously its role in the Holocaust."


So far it has stayed clear of controversy except for one biting commentary in Austrian daily Kurier, which criticized money being spent to preserve Nazi art.

But city councilor Veronica Kaup-Hasler says shedding light on the past is “a good basis for decisions about the future.”

“A culture..

Trzej królowie podarowali nam wspaniały prezent w postaci możliwości zorganizowania sobie bardzo długiego weekendu. Skorzystałem więc z okazji i przedsięwziąłem trzy cyklowyrypki – jednodniówki, w tym jedną po Śląsku. Wystartowałem skoro świt z Czechowic- Dziedzic i uderzyłem na Katowice przez Bieruń. Summa summarum wyszło 70 kilometerków. Już prawie na mecie w Giszowcu katowickim natrafiłem na absolutną perełeczkę A mianowicie resztki, ale okazałe, osiedla patronackiego zbudowanego dla pracowników kopalni ( w tym górników) przez właściciela kopalni. Osiedle powstało przed I wojną, zaprojektowane zostało przez wziętych architektów, braci Zilmannów, wzorujących się na koncepcjach miasta - ogrodu anglosaskiego architekta Ebenezora Howarda. Powstało cudeńko, niestety w dużym stopniu wyburzone w latach 60 – tych aby dać pola dla…osiedla turpistycznego z wielkiej płyty. Podobno akcja jednego z filmów Kutza ( ten w którym stary górnik nie chce opuścić starego domu). To co zostało zachwyca pięknem, harmonią, logiką, funkcjonalnością. Na osiedlu jest dużo zieleni, wokół są lasy z multum pomnikowych buków. Domy wzorowano na regionalnych wzorcach śląskich. Były duże, wygodne funkcjonalne, z dużym ogrodem wokół. W każdym mieszkało dwie rodziny górnicze. Na rogach ulic stały większe dla majstrów i urzędników. Bo ordnung musi być. Jeżdząc tak powoli po ulicach starego Giszowca nieodmiennie miałem wrażenie, iż podjęto tutaj próbę wcielenia w życie konceptu socjalutopijnego..

Lewicowa ikona jest oskarżana o "miesiące" napaści na tle seksualnym. Zwabił 12-letnią dziewczynkę do swojego mieszkania na Manhattanie w Nowym Jorku.

Bob Dylan zostaje oskarżony o zgwałcenie 12-letniej dziewczynki w 1965 roku w procesie w sądzie w Nowym Jorku. Sprawa została teraz rozszerzona na kilka miesięcy wykorzystywania seksualnego.
W sierpniu kobieta pozwała 80-letniego Boba Dylana za napaść seksualną. Do incydentu doszło w 1965 roku, kiedy miała zaledwie dwanaście lat.

Wg pozwu ówczesny 25-letni Dylan rzekomo oszukał dziewczynę za pomocą narkotyków i alkoholu, a następnie zgwałcił ją w swoim mieszkaniu na Manhattanie w Nowym Jorku.

68-letnia kobieta twierdzi dziś, że maltretowanie trwało znacznie dłużej niż sześć tygodni, o których mowa w pozwie. Wg Fox News, w zeszłym tygodniu rozszerzyła swój pozew o "kilka miesięcy".

-Po #Metoo stan uchwalił ustawę o nazwie "Ustawa o ofiarach dzieci w Nowym Jorku", która pozwala, by stare przestępstwa seksualne były przedmiotem pozwu w sądzie, nawet jeśli są one przedawnione.
Bob Dylan zaprzecza jakimkolwiek wykroczeniom.