Mieszkańcy arktycznych rejonów Kanady zwą się Inuitami ("Inuit" znaczy "ludzie", w liczbie pojedynczej - "Inuk" = "osoba"). Eskimosami nazwali ich sąsiedzi z południa, starsi rdzenni Amerykanie, a słowo to znaczy "ludzie, którzy jedzą surowe mięso". Inuici byli ostatnim ludem, który przywędrował do Ameryki Północnej z Syberii. Wszystkie lepsze tereny były już zajęte, więc osiedlili się w Arktyce. Surowe warunki życia zdeterminowały ich wierzenia, obyczaje i kulturę.
Obecnie Inuici kanadyjscy w większości wyznają chrześcijaństwo, lecz w przeszłości byli animistami. Według ich wierzeń każda rzecz i istota miała swojego ducha - ludzie, zwierzęta, rośliny, kamienie, morze, lód, wiatr. Gdy duch (dusza) umierał tu, na Ziemi, przenosił się do innego świata - świata duchów. Jedynym człowiekiem, który potrafił kontrolować duchy, był szaman (angakok). Szamani kontaktowali się z duchami poprzez taniec i zaklęcia. Podczas rytuałów zwykle nosili maski, obdarzone mocą komunikowania się z duchami:


Z duchami trzeba było umieć postępować. Zadowolone duchy pomagały ludziom, niezadowolone - szkodziły. Duchy można było obwinić o wszystko, bo wszystko od nich zależało: dobra lub zła pogoda, zdrowie lub choroba, dobre lub nieudane polowanie, a nawet to, czy dziewczyna przychylnie spojrzy na zalotnika, czy pogoni. Żeby ducha do siebie przekonać, należało oczywiście odprawić odpowiedni rytuał. Szczególnie dotyczyło to duchów zwierząt, na które..

W Rosji - miesiąc temu - grupa parlamentarzystów wystąpiła z inicjatywą uchwalenia prawa zakazującego pod groźba kary negowania ludobójstwa na Ormianach. Kilka dni później w reakcji na ten krok Rosji MSZ Turcji wydał oświadczenie, w którym stwierdzono, iż poparcie dla polityki Azerbejdżanu zmierzającej do odzyskania Nagornego Karabachu - jest jednym z czołowych priorytetów tureckiej polityki zagranicznej. Łatwo zgadnąć, iż tego typu kroki są prostą konsekwencją i przejawem zaostrzenia relacji turecko - rosyjskich po zestrzeleniu przez Turcję rosyjskiego bombowca. Sytuacja która ukształtowała się w wyniku tego kryzysu przypomina wcale udanie dziewiętnastowieczne relacje turecko - rosyjskie, szczególnie te z czasów Wojny Krymskiej. Co więcej - jak widać z opisu faktów zamieszczonego na wstępie - także w dziedzinie propagandy sięga się po te same instrumenty, w przypadku Rosji po odmalowywanie Turcji jako kraju dzikiego barbarzyńskiego, dopuszczającego się rzezi, zbrodni i ludobójczych praktyk. W 19 wieku ów rys był wielce charakterystyczny dla wszelakiego sortu propagandy filhelleńskiej oraz późniejszej, wspierającej emancypowanie się narodów bałkańskich z niewoli tureckiej. W agitacji owej ogromną rolę odegrała sztuka, powiedzielibyśmy dzisiaj - zaangażowana, przedstawiająca w alegoryczny sposób - i wielce zniekształcony z punktu widzenia prawdy historycznej - wizerunek Turcji i Turka. Każdy słyszał o Obrazie Delacroix "Rzeź na Chios" i każdy w związku z tym ma jednoznacznie negatywne..

Cytat:

   Wszystkim łowcom Żydów gorąco polecam zbadanie tej sprawy jeszcze przed premierą Gwiezdnych Wojen. Jak się nieoficjalnie dowiedziałem część filmu została nakręcona kamerami IMAX tak jak "Avatar", którego światowa premiera odbyła się 18 grudnia 2009, a do polskich kin trafił on 25 grudnia 2009. W tej technice nakręcono efektowny pościg na pustynnej planecie Jakku, w którym uczestniczy Sokół Millennium*.

---

* Jego fragment możemy zobaczyć w drugim zwiastunie.

A113 pojawia się notorycznie w każdym filmie Pixara, większości Disneya, kreskówkach takich jak Simpsonowie, South Park, Family Guy, filmach takich jak Doctor Who, The Avengers, czy nawet grach jak Prototype, Fallout 4, Outlast lub Destiny. Lista jest naprawdę ogromna! Co oznacza tajemnicze "A113"?

To taki wewnętrzny żarcik (Easter egg) animatorów. Wszyscy w tej branży się znają. Większość z nich kształciła się w California Institute of the Arts...w pokoju A-113!

W jakich scenach to zauważyliście?

Wikipedia (ANG): en.wikipedia.org/wiki/A113

W audycji radiowej traktującej o postaci Emanuela Ringelbluma ( archiwum getta warszawskiego, kronika getta), pod sam koniec programu, profesor Jacek Leociak - jeden z uczestników dyskusji - wyjaśnił słuchaczom, iż bohater audycji, został rozstrzelany i pochowany w ruinach getta warszawskiego - w miejscu gdzie dzisiaj stoi budynek Muzeum Historii Żydów Polski Polin. Nastepnie wyrażając głębokie ubolewanie, iż fakt ów jak również rocznica śmierci i urodzin Ringelbluma nie zostały wogóle odnotowane przez przedmiotowe muzeum - poinformował słuchaczy o skandalu jaki ostatnio miał miejsce w murach - tej zdawałoby się - szacownej instytucji. Otóż obecna tam Doda miała pozwolić sobie na ściągnięcie majtek i paradowanie po salach muzeum bez owej newralgicznej częśći składowej damskiej bielizny.
Informacja była jak groma z jasnego nieba - więc czym prędzej zweryfikowałem ją w sieci. I rzeczywiście. Kilka dni temu w Muzeum rzeczonym odbywała isę komercyjna impreza pod tytułem "finałowa gala konkursu Viva! Photo Awards 2015”. W związku z nią w murach instytucji zjawiła się Doda. Ubrana była jak drugorzędna gwiazda trzeciorzędnego filmu porno, cała wyoliwiona, lśniąca od smarów i olejów (na zdjęciach łudząco przypomina manekiny z muzeum figur woskowych), wypinająca profesjonalnie do teleobiektywów reporterskich poszczególne morgi swojego - jak utrzymują niektórzy - ponętnego areału. O szczegółach jej pobytu w przestrzeniach muzealnych i ściągnięciu majtek traktuje tekst profesora Leociaka..

W Muzeum Sztuki Nowoczesnej ("Mocak") w Krakowie od kliku lat eksponowana jest "instalacja artystyczna" (obiekt / stal, żarówki LED ) zatytułowana "Kunst Macht Frei". Ale dopiero ostatnio zrobiło się o niej głośno. Napis jest oczywiście wzorowany na sloganie zawieszonym nad główną bramą prowadzącą do obozu w Oświęcimiu. Domniemywać można, iż "artysta", nawiązując do oświęcimskiego napisu, chciał wyrazić analogię losu artysty - którego sztuka wcale nie wyzwala - do więźnia kacetu, którego praca też nie zawsze wyprowadzała poza druty obozu. Komentarz do instalacji zamieszczony na stronie internetowej "Mocaku" brzmi: "W tym geście nie ma lekceważenia historii, jest natomiast wykorzystanie siły jej znaku w innym kontekście". Czy aby na pewno? Czy aby na pewno występuje paralela między losem osadzonego w kacecie, a "twórczą niedolą i rozterkami" artysty "płodzącemu w bólu i pocie czoła" dzieła sztuki? Czy można zasadnie porównać los Grzgorza Klamana - autora instalacji - profesora gdańskiej ASP z losami - na przykład - Ksawerego Dunikowskiego - artysty rzeźbiarza , który spędził w Oświęcimiu kilka lat?
Dla mnie odpowiedź na to pytanie jest oczywista. Profesorowi zaś z Gdańska wypadałoby natomiast koniecznie podpowiedzieć, iż byłoby wielce wskazanym aby jego "dzieła" cechowały się trochę większą dojrzałością i taktem.
I nie tylko tym. Trochę więcej estetyki i talentu też warto byłoby w nich dojrzeć. Prymitywny neon - instalację elktryczną - nie chwaląc się - sam byłbym w stanie..

Strona internetowa wystawy "Van Gog Alive. The Experience" promuje ja tymi słowy: "The internationally acclaimed Van Gogh Alive immersive experience. Journey through the life and art of Vincent van Gogh in a symphony of light and sound". A potem żeby nie było wątpliwości jest taka opinia: "An Unforgettable Multi-sensory Experience"
Venture into an exciting new world; forego all preconceived ideas of traditional museum visits, dispel all notions of tiptoeing through silent art galleries to view masterpieces from afar, change how you engage with art. Vitalise your senses and challenge your beliefs in a completely unique, stimulating Van Gogh exhibition experience.Be prepared for a vibrant symphony of light, colour and sound, combined and amplified to create what visitors are calling "an unforgettable multi-sensory experience".

Wystawa ruszyła dzisiaj więc jej jeszcze nie widziałem "na własne oczy", ale po obejrzeniu zajawek i strony internetowej, z której zaczerpnąłem cytaty, a do której podaję link na końcu wątku - nie mam na to najmniejszej ochoty. Ze względu na pamięć o geniuszu jakim był Van Gogh, na którym właśnie jakiś hochsztapler od wyrafinowanych geszeftów dokonał makabrycznego gwałtu, najpewniej w celach sensu stricto merkantylnych. Van Gogh tworzył swoje dzieła w określonym formacie, skali, z użyciem takich a nie innych technik, z przeznaczeniem do sal wystawowych i bynajmniej nie zależało mu na "multisensorycznej" percepcji jego obrazów. Tak, spokojne spacerowanie po..

Witam

znalazłem odnośnie antycznego rzymskiego festiwalu Regifugium


oraz egipskiego Festival of establishing Heru as King;The appearance before Ptah


czy jest to przypadkowe w zakresie tych świąt w kulturze antycznej? jak sądzicie

Jest to być może jeden z najważniejszych mitów dotyczący początku kalendarza i pojmowania obecnego świata

Zapraszam do dyskusji

pozdrawiam

Źródła

quotation:
"The circle comprises 360 degrees and, likewise, the ideal year contains 360 days. Because, however, there is a discrepancy between the ideal and the real, many ancient cultures appear to have designated the extra full five days of the natural year as a kind of 'time out'. This 'non-time' or 'time-between-time' is the epagomenae - the five 'extra' days that are beyond the norm and which are in some way inauspicious. We can suspect that with the flight of the king or rex sacrorum, the 'king of the sacred rites' on the previous day of the Regifugium, the sacred fire of Vesta was also extinguished. "

That's why in ancient Roman religion, Regifugium or Fugalia ("King's Flight") was an annual observance - according to Varro and Ovid, the festival commemorated the flight of the last king of Rome, Tarquinius Superbus, in 510 BC. Plutarch, however, explains it as the symbolic departure of only the priest with the title rex sacrorum.

AND

First "for the Egyptians and their Sothic year, the five epagomenal days were those in which Nut, circumventing a curse from the sun-god Ra, gave birth successively..

Niedawno temu Olga Tokarczuk po raz drugi w swojej karierze odbierała nagrodę Nike. Tym razem za powieść historyczną "Księgi Jakubowe". Przy tej sposobności powiedziała na wizji: - Trzeba będzie stanąć z własną historią twarzą w twarz i spróbować napisać ją trochę od nowa, nie ukrywając tych wszystkich strasznych rzeczy, które robiliśmy jako kolonizatorzy, większość narodowa, która tłumiła mniejszość, jako właściciele niewolników czy mordercy Żydów.


Czy ktoś z was przeczytał już "Księgi Jakubowe albo wielka podróż przez siedem granic, pięć języków i trzy duże religie, nie licząc tych małych"?

Kiedyś artystą jak wiadomo był człowiek, który ukończył odpowiednią szkołę w tym kierunku i cechował się talentem. Z czasem znaczenie szkół artystycznych dla kariery przestało być istotne, a na szczyty wybijali się amatorzy - z tym, że o ile amator często posiada talent, niekiedy nawet większy niż zawodowiec, od jakiegoś czasu w showbiznesie coraz bardziej zaczynają się liczyć znajomości czy koligacje rodzinne. Czy to jest bardziej przyczyna, czy skutek upadku sztuki?