Całość

Kto chce złożyć w całość drzazgi i westchnienia,
dni o różnych piórach, ptaki wielobarwne
Słońca oraz burzy? Kto chce do imienia,
które ciągle nosi dodać świat w swym szale?

Kto chce piaskom drogi oddać swoje stopy,
kto chce horyzontom przynieść swoje cele,
oraz swe zdumienie kłaść na kroplach rosy
co lśnią pieśnią światła, niepojętym brzmieniem?

Kto chce innych granic, niż te które w rytmie
snu i gawędzenia mienią się jak fale
na kałuży starej, która w błocie cichnie?

Kto chce czegoś więcej, niż mity wytarte
pewnością stu przodków? Mur obietnic cichnie,
Gdy śmiertelne oczy są wreszcie otwarte!

28 października 2011
Wrocław

Na Racjonaliście już parę razy miały miejsce wątki dotyczące kwestii muzyki o "racjonalnym" charakterze, tudzież inspirowanej nauką. Tak się składa, że pojutrze będzie miała oficjalną premierę płyta Björk Biophilia, która pod wieloma względami, przynajmniej w obszarze szeroko rozumianej muzyki popularnej jest najbardziej ambitnym i udanym przedsięwzięciem mającym na celu połączyć w jedno sztukę, technologię, naukę i naturę (tak, wiem, że brzmi to tak napuszenie, iż mogłoby się wydawać, że musi się nie udać).

Płyta ukazuje się w poniedziałek, ale już jest dostępna do kupienia w iTunes, zaś od kilku dni za darmo można jej słuchać na stronie NPR.

Biophilia to jednak nie tylko ciekawy przykład muzyki o oryginalnych inspiracjach - to także zupełnie nowy model artystycznej ekspresji i biznesu jednocześnie. Bo album to tylko jeden element znacznie większej układanki: cyklu koncertów-pokazów edukacyjnych, w trakcie których prowadzone są warsztaty muzykologiczne dla młodzieży, zaś same koncerty wykorzystują szereg specjalnych instrumentów (gamelesta czyli połączenie czelesty gamelanu, generatory Tesli jako instrumenty basowe czy grawitacyjne wahadła-harfy etc...).

Wreszcie, Biophilia to także aplikacja na wielodotykowe tablety i telefony (czytaj: iPady, iPhony i iPody), w której poszczególne piosenki przeobrażają..

Przeczytałem zdanie pisarza-" Ton nadają wszy.Wszyscy ci anonimowi krzykacze ,co-niepodobna nie pomyśleć -nawet na forum wybiegają ze strachem ,miotają obelgę i chodu w krzaki" No ale po kolei ,rzecz miała się w maju na lamach "Przekroju" kiedy to wspólnym wysiłkiem cala polska walczyła z kibolami stadionowymi zaś redaktorzy popularnych dzienników za cel swój obrali pomyje jakie wylewają się od lat z internetowych for,bluzgi i cały ten jad w których często wręcz toną popularne portale..Jako że dziennik pisany przez Jerzego Pilcha to często pokłosie ważkich tematów jakimi żyje nasz kraj ,wydarzeń często przesączonych przez charakterystyczna dla tego pisarza percepcje i język ..cóż ,zapewne i tak było tym razem... Pościłbym ów tekst w niepamięć jak wiele innych ,jednak słowa które w nim padły nie dawały mnie spokoju ,cały czas się głowiłem ,do tej pory się głowie gdy moje myśli przypadkiem zbłądzą w stronę ich autora..Zastanawiam się jak to możliwe ze wraca podobna retoryka ,jak to się dzieje że ludzie których nie podobna posadzić o brak wiedzy ,którzy w posługiwaniu słowa są zawodowcami bez mrugnięcia okiem z owa zawodowa lekkością porównują ludzi do wszy..Pisarz tego kalibru co Jerzy Pilch doskonale przecież wie czym jest mowa nienawiści , co porozrzedzała i do czego służyła ,nie bez kozery piszę Michał Głowiński o podobnej retoryce-"Dobitnym przykładem historycznym jest rozwijająca się przez wieki propaganda antysemicka, która w końcu doprowadziła do ideologii hitlerowskiej..

Tak brzmi tytuł jednego z utworów zespołu 52 Dębiec. Pytam o wasze opinie na jego temat, szczególnie tych nie przepadających za hip hopem.
www.youtub(*)?v=Eqj4JWCvEpk&feature=related
Osobiście sądzę, że to coś więcej niż muzyka.

Z okazji rocznicy agresji hitlerowskiej na Polskę - doskonałe zdjęcia dyktatora i nazistowskich dygnitarzy, zapewne nie znane szerszej publiczności, bo zakopane w przepastnych archiwach (kiedyś) niezwykle poczytnego magazynu Life. Wykonane przez amerykańskich reporterów. Robią wrażenie - przynajmniej na mnie zrobiły. To śmieszne, jak bardzo czarno-białe fotografie potrafią zdominować wyobrażenie o tamtych latach u kogoś, kto zna tę historię tylko wyrywkowo i z relacji innych osób.
Zamieszczam to w dziale "kultura" - nieco przewrotnie, gdyż istotnie "kultura" była jednym z haseł wypisanych na sztandarach III Rzeszy. Osobiście zgadzam się z takim rozumieniem kultury, szerszym, niż tylko to potoczne; może istnieć również kultura społeczeństw niewolniczych, feudalnych, totalitarnych, kultura wielkich budowli wznoszonych kosztem życia i cierpień milionów, kultura zabijania, kultura symbolicznego kanibalizmu, kultura pieniądza. Stąd to, że istotnie jest to - zgodnie z pierwotnym, łacińskim znaczeniem słowa - "uprawa", w której niwą jest społeczeństwo, którą się orze, obsiewa i zbiera plony: z dobrego ziarna - dobre, ze złego - złe.

Dobry twórca zachwyci nas swoją twórczością, spowoduje, że będziemy chętnie do niej wracać i cieszyć się z możliwości uczestniczenia w jego sztuce. Twórca wybitny, ma wszystkie cechy dobrego i dodatkowo zmusi nas do refleksji. Czarodziej to wybitny twórca, który pomaga nam odkrywać kolejne horyzonty samych siebie i otaczającego nas świata. Po każdym kontakcie z dziełem czarodzieja, odkrywamy coś nowego w sobie lub otaczającym świecie i czujemy, że to nadal nie wszystko co dzieło w sobie zawiera.

Moim osobistym czarodziejem jest Bobby Mc Ferrin. Utwór "Don't worry be happy" chyba słyszał każdy (prawie na pewno każdy kto ma radio). Co prawda znacznie bardziej przemawiają do mnie, trochę późniejsze utwory, których opisywanie sobie odpuszczę, bo to tylko wpis na forum, ale chciałbym zawrócić uwagę na dwa z nich.
Pierwszy to wystąpienie Mc Ferrina w ramach TED. Przedyskutowaliśmy z przyjaciółmi sporo czasu nad tym, krótkim wystąpieniem i niesamowitym dla mnie jest, jak wiele każdy z nas w nim odnalazł i jak często odkrywaliśmy różne rzeczy. Pamiętam, że dla mnie był to przede wszystkim popis sztuki manipulacji. Bez jednego słowa, można przekonać całą salę pełną obcych sobie ludzi, to interpretacji swojego zachowania (jak ktoś słyszał lub widział koncerty Bobby'ego to wie jak szybko i łatwo potrafi on czarować widownię). Co więcej nie jest to dowolna interpretacja, tylko narzucona przez artystę...

Jeśli można, chciałabym gorąco polecić wszystkim ten utwór: www.youtube.com/watch?v=B6y8_Abmi14&feature=feedu nagrany przez mojego znajomego. Jak normalnie nie lubię hip-hopu, tak bardzo podoba mi się ten kawałek i uważam, że to jest właściwe miejsce, aby go zareklamować - wszak tematyka pokrewna z poglądami wielu obecnych tu osób poza tym, moim zdaniem, szkoda, że ten utwór ma tak niewiele odsłuchań, podczas gdy tyle piosenek o niczym ma ich miliony.
Mam nadzieję, że Wam się spodoba

Czy możecie sobie wyobrazić świat bez:
-religii,
-wojen,
-bez zabijania w imię czegoś-tam,
- zjednoczony w imię braterstwa wszystkich ludzi?
Ja nie potrafię. Ale wierzę, że taki świat jest możliwy.

Ostatnie lata przynoszą coraz więcej sygnałów o narastających separatyzmach na obszarze Europy: w Belgii, w Hiszpanii, w Wielkiej Brytanii; trwa napięcie między Węgrami a Słowakami, narastają nastroje przeciw imigrantom w Holandii. Co się dzieje ze światem, że nie chce zaznać pokoju, że historia nie może odnaleźć swojej przystani? Czy w genach ludzkich istnieje zapisana jakaś zasada ekspansji, jakiś instynkt walki i zdobywania, który nie pozwala nigdy społeczeństwom odnaleźć trwałej równowagi, tylko zmusza je do ciągłego ruchu, tego ruchu, który zapisuje karty historii krwawym atramentem?

Jeśli słowa tej piosenki nie poruszą sumień, jeśli zamiast tego nadal miliony ludzi twierdzących, że Bóg naznaczył ich do roli szafarzy jedynej prawdy, będzie głosić swoje nauki w imię spraw pozostających poza rozumem, to i bezrozumna będzie przyszłość świata - chaos, ziszczona apokalipsa, triumf głupoty i koniec cywilizacji w serii wyniszczających wojen: o surowce, o ziemię, o wodę.
O swoją prawdę.

Chyba jedynym ratunkiem dla świata, jest wsłuchanie się w słowa proroka. Takiego proroka, na jakiego ten świat sobie zasłużył.
www.youtube.com/watch?v=-b7qaSxuZUg

Ale ten głos brzmi coraz ciszej.

Dzisiaj mija 20 lat od czasu gdy pierwszy raz usłyszałem „Mury” Kaczmarskiego (datę pamiętam, bo mnie się zawsze z Wedlem kojarzyła ). Niestety spotkała mnie przykra niespodzianka, bo na dzisiaj sobie zaplanowałem dzień z kasetami Jacka, niestety od lat nie odtwarzane nadają się tylko na śmietnik. „Dzięki Bogu” (hehe Bogu) mamy Internet. Wrzuciłem artystę do wyszukiwarki i sobie słucham. Proste łatwe i przyjemne, choć podświadomość pyta czy aby na pewno legalne? Wolę nie sprawdzać, po co mi taki problem, przecież w wolnej chwili i tak sobie płyty kupię.

Ale głupia wyszukiwarka, na moje szczęście, odnalazła również artykuł Wojciecha Jaskuły na racjonaliście (tak na marginesie, czemu pan Wojtek już nie publikuje? Bardzo mi się podobają jego artykuły). Nie znałem twórczości Kaczmarskiego w czasach komuny, zresztą w gdy padała nie byłem jeszcze pełnoletni, więc trochę inny był mój jej odbiór. Trochę inny ale tak naprawdę bardzo podobny. Bo nie przejmując się tym, że utwory powstały w innych okolicznościach ich wypowiedź pozostawała dla mnie nadal aktualna. Głównie dzięki temu, że poezja Kaczmarskiego dotyczy problemu człowieka. W różnych utworach ten człowiek jest różnie przedstawiony, co w wzmiankowanym artykule jest bardzo ciekawie opisane, ale dzisiaj po tylu latach (przeszło 30 lat po powstaniu Murów i Raju) człowiek nadal ma te same problemy...

Mimo internetu mury wciąż stanowią medium dyskusji i polemik. Czasem bezpardonowych:



Na murze Warszawy, Śródmieście, 8 lipca 2011