Czy muzyka klasyczna jest jednym z przejawów kulturowej wyższości cywilizacji europejskiej nad pozostałymi obszarami kulturowymi??? Tak postawione pytanie od razu rodzi zarzut o kulturowy imperializm. Pal licho, mogę się zgodzić na przypięcie łatki takowego imperialisty - chociaż nie sądzę aby mówienie rzeczy oczywistych od razu musiało uchodzić za takową postawę. W czym tkwi istota sprawy? Otóż mówiąc skrótowo Europa stworzyła jedyny w swoim rodzaju fenomen - to jest wyrafinowaną muzykę klasyczną. Poza zachodnim kręgiem kulturowym nigdzie fenomen tego rodzaju nie zaistniał. Z tego coś wynika, są tego określone konsekwencje, były tego określone przyczyny. Europejczycy obecnie - w imię źle pojętej politycznej poprawności - nie przywiązują należytej wagi do tego fenomenu, bądź też nawet umniejszają jego znaczenie, podkreślając rzekomą równorzędność osiągnięć w tym zakresie- z innych obszarów kulturowych.
Nie konstatowałbym aż tak bardzo stanowczo jak wyżej - gdyby nie rozmowa niedawna z azjatyckim muzykologiem, który mniej więcej powiedział to.....co ja wyżej napisałem. Azjaci - jak wiadomo - mają "konika" ( w pozytywnym sensie tego słowa rzecz jasna) na punkcie europejskiej muzyki klasycznej. Dla nich Bach, Szopen, Beethoven - mają status półbogów. Muzykolog jak wyżej bez ogródek stwierdził, iż - jeżeli chodzi o wyrafinowaną muzykę - Azja nie może się równać z Europą, może ją tylko z uwielbieniem naśladować. Jeżeli zaś jest tak w przypadku tego obszaru kulturowego - to jakie inne,..

Odkąd pierwszy raz usłyszałem koncert obojowy Alessandra Marcella, mam na jego punkcie obsesję - przesłuchałem wersje na wiele instrumentów, setki razy...
Już nic bardziej nie będę kojarzyć z Wenecją. Alessandro Marcello, bogaty szlachcic, komponować nie musiał, by się utrzymać - robił to tylko dla przyjemności, swojej i swoich gości. Nie chcę nawet myśleć o zatłoczonej turystami dzisiejszej Wenecji, wolę zamknąć oczy i wyobrażać ją sobie taką jaką chcę. Plac św. Marka, Canal Grande, a gdzieś przyjęcie w domu Marcella i pan domu przygrywający na klawesynie, skrzypcach, oboju czy po prostu dyrygując. Muzyka użytkowa, niepompatyczna, nieskomplikowana, a jednak o najwyższych walorach estetycznych. Brat Alessandra również komponował, jednak na potrzeby Kościoła. Włoskim barokiem mocno inspirował się Johann Sebastian Bach, który transkrybował koncert obojowy Marcella na klawesyn. Co ciekawe, większość osób zachwyca się adagiem z tego koncertu, lecz ja najbardziej lubię andante - nie wiem, to chyba przez wykonanie Heinza Holligera, które sprawia, że chce się żyć.

www.youtube.com/watch?v=vE2O_yfgtBU - obój barokowy
www.youtube.com/watch?v=QgcOz2iZy1M - obój nowoczesny

Polecam czasopismo Świat Nauki (w kioskach)

i piękno przyrody na stronach o niej. Na przykład:

Facebook. Przyroda w obiektywie. Krzysztof Napierała. "oko w oko...ważka"

Link:
scontent-f(*)5f59fd0a3ea7dc3cfd&oe=5D8349B5


Miłego dnia

Trudno jest przecenić znaczenie bambusa w kulturze materialnej i duchowej Chin. Fakt ten jest ogólnie znany. Tutaj napomknę tylko, iż z bambusa można - także - robić wino oraz bardzo wytrzymałe i lekkie rowery.
Natomiast znacznie mniej znanym faktem jest rola jaka odgrywała i odgrywa brzoza w Rosji. Można tutaj mówić o daleko idącej analogii - siląc się na ukucie pojęć: "kultury bambusa" i "kultury brzozy" - na fundamencie sensu stricto botanicznym.
Zainteresowanych detalami - oraz tropienia analogii jak wyżej - odsyłam do podlinkowanych materiałów.


"In traditional Chinese culture, bamboo is a symbol of Oriental beauty. It represents the character of moral integrity, resistance, modesty and loyalty. It also stands as an example of loneliness and elegance, among others. This value becomes one of the major themes in Chinese painting, calligraphy and poetry. For thousands of years, generations of artists praised bamboo in the name of this spirit.
www.chinad(*)011-01/19/content_11882983.htm


"W Rosji, kora brzozowa była i jest materiałem bardzo rozpowszechnionym. Dawniej była stosowana:

w budownictwie, jako warstwa izolacyjna na fundamentach i ścianach. Pokrywano nią piwnice, silosy na ziarno
w piśmiennictwie, w formie tabliczek i zwojów
w produkcji przedmiotów codziennego użytku, (tujesy, torby, chlebaki, szkatułki, kosze) obuwia (łapcie), ozdób, zastawy stołowej (talerze, kubki) i instrumentów muzycznych
w przemyśle (dziegieć)
w ludowej medycynie jako..

Film pt. "Wiatr ze Wschodu" z 1940 roku jest fabularnym odpowiednikiem pseudo dokumentalnej produkcji Aleksandra Dowżenki "Wyzwolenie Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi spod okupacji polskich panów". I jako taki jest też wyśmienitym przykładem stalinowskiej propagandy - oraz, w tym zakresie, źródłem historycznym. Tytułem ciekawostki warto dodać, iż konsultantem scenarzystów przy produkcji filmu była Wanda Wasilewska, jednakże w PRl-u był on.....bezwzględnie zakazany ze względu na swoją oczywistą, antypolską wymowę. W jakimś sensie jest on także odpowiednikiem niemieckiej produkcji z tego samego okresu pt. "Powrót do ojczyzny". Jego reżyserem był Abraham Room, pomocnikiem zaś reżysera zaś niejaki J. Szejnkman - obydwaj z nacji którą nietrudno odgadnąć.
Wrażeń miłych nie życzę, ciekawego doznań poznawczych jak najbardziej tak.

"Główny bohater filmu Choma Gabryś jest ukraińskim chłopem mieszkającym we wsi na wschodnich terenach II Rzeczypospolitej. Właścicielem dóbr w tej miejscowości jest polska arogancka i wyniosła hrabina ("grafini) Janina Przeżyńska, żyjąca w monumentalnej magnackiej rezydencji (twórcy filmu wykorzystali wnętrza i otoczenie zamku w Krasiczynie). Latem 1938 roku Gabryś procesuje się z arystokratką, ale polskie sądy nie liczą się z niedolą chłopa i obarczają go sankcjami, które wpędzają go w ubóstwo. Podlega on przy tym wielu innym formom ucisku. Jest karany przez polską policję za najmniejsze wykroczenia. Jego dzieci nie mogą się uczyć w szkole po ukraińsku,..

"Silmarillion" J.R.R. Tolkien

"Hrabia Monte Christo" Alexandre Dumas

"Król szczurów" James Clavell

"Martin Eden" Jack London

"Zbrodnia i kara" Fiodor Dostojewski

"Quo Vadis" Henryk Sienkiewicz

"Rok 1984" George Orwell

"Fabryka oficerów" Hans Hellmut Kirst

Te osiem książek zrobiło na mnie szczególne wrażenie. A co Wy byście polecili? (abym skompletował top10 U mnie jest tak, że więcej czasu trwają poszukiwania, niż czytanie.
Aktualnie czytam: "Komu bije dzwon" Ernest Hemingway, "Na południe od Brazos" Larry McMurty, "Dzieje Rzymu" Max Carry i Howard Hayes Scullard. Co sądzicie o stanie czytelnictwa w Polsce? (bo z badań wynika, że ponad 60% nie przeczytało w tym roku ani jednej książki).

Rudolf Weigl był z urodzenia Niemcem, z wyboru Polakiem. Prace nad szczepionką przeciwko tyfusowi rozpoczął już w czasie pierwszej wojny. W czasie drugiej, we Lwowie, stworzył ośrodek produkcji skutecznej szczepionki jak wyżej na bazie hodowli wszy. Szczepionka owa miała znaczenie priorytetowe dla władz niemieckich - w związku z czym osoby z nim związane znajdowały się pod szczególną ochroną, w tym także tak zwani karmiciele wszy.
Na temat osoby Weigla i działalności jego instytutu można znaleźć sporo info w sieci. Ja jednakże zapraszam na film Andrzeja Żuławskiego pt. "Trzecia część nocy". Ojciec reżysera był jednym z owych karmicieli. Weigl zatrudnił w swojej placówce wiele osób spośród polskiej inteligencji - zapewniając im tym samym, dobre zarobki, zwiększone racje żywnościowe oraz ochronę przed ewentualnymi represjami.
Film nie tylko ukazuje w nienajgorszy sposób funkcjonowanie placówki Weigla i atmosferę w niej panującą. Jest - przede wszystkim - studiom rozpaczy człowieka zmuszonego dokonywać w bezlitosnych czasach dramatycznych wyborów. A do tego jako - sui generis - bonus, Teleszyński i młodziutka Małgorzata Braunek. W filmie przez moment ukazuje się postać strzelająca na zapleczu instytutu bakteriologicznego z łuku. To właśnie prof. Weigl. Pasjami uprawiał łucznictwo. Nawet w mrocznych czasach wojny i okupacji.
Życzę zapładniających ducha i intelekt wrażeń!!!


www.cda.pl/video/6494275a

Honoriusz Balzak, geniusz i wyrobnik literatury, stworzył imponujących rozmiarów dzieło - Komedię Ludzką - na którą składa się ok. 130 tytułów. Opus vitae Balzaka to drobiazgowa i pozbawiona sentymentów wiwisekcja francuskiego społeczeństwa w przełomowym momencie wykluwania się epoki kapitalistycznej. Na stronicach książek Balzaka nie mogło zabraknąć Żydów. Zaludnia je około 30 żydowskich postaci (najbardziej znane to: bracia Kellerowie, Elais Magus, Gobseck, Nucingen) - wiernie obrazujących kondycję i zajęcia diaspory żydowskiej we Francji w tym okresie. Marks w swoich rozprawkach socjo - ekonomicznych napisał, że dla Żydów pieniądz i złoto jest wszystkim. Balazak tę samą tezę postawił na niwie literackiej kilkadziesiąt lat wcześniej. Żydzi Balazaka to kupcy, bankierzy, finansiści, "fikserzy", pośrednicy - mający tylko jeden cel: wzbogacić się jak najszybciej, chociażby kosztem klienta, którego należyte złupienie jest elementem ich "etyki" zawodowej.
Postać Balazak a w kontekście wątku żydowskiego jest dla nas szczególnie interesująca - ze względu na jego związki z Polską. Wiadomo bowiem, iż przez kilkanaście lat romansował korespondencyjnie z polską arystokratką Eweliną Hańską, po czem przyjechał do niej na Ukrainę i w Berdyczowie w 1850 r. wziął z nią ślub. Po drodze miał okazją zapoznać się z kresowymi realiami, w tym także z Żydami na Ukrainie. W rzeczonym Berdyczowie zloty zegarek na takim samym łańcuszku wzbudził tak wielkie zainteresowanie i podniecenie u tamtejszych..

W 1891 roku w Brnie, stolicy Moraw, podczas prac mających na celu udrożnienie kanalizacji miejskiej, natrafiono na prehistoryczny grób, zawierający szczątki szamana sprzed 25-30 tysięcy lat. Prócz resztek truchła jak wyżej w grobie znaleziono szereg artefaktów, a tym szczególnie interesujący: wysoką na ok. 40 cm. lalkę - marionetkę - wykonaną z kła mamuta.
Artefakt ów jest najstarszą znaną lalką na świcie oraz - bardzo prawdopodobne - najstarszą znaną zabawką na świecie.
Zainteresowanych zagadnieniem - odsyłam do podlinkowanego materiału.

"A man's head and body carved from mammoth ivory was found at Brno in Moravia. A portion of the neck is missing, and the legs are broken off. There once were arms and part of one survives, but whether the legs were ever complete is not known. If they were, and were long in proportion, then the figure would have stood some 17 inches (42 cm) tall. In spite of the ravaged condition of the face, enough survives to show that it was no caricature: the hair was cropped, the brow rather low but straight, the eyes deep-sunk. The body is too damaged to judge its degree of naturalism but it seems more schematic than the head. Both head and body are pierced lengthwise. The figure was found with the burial of a man who wore, in his prepared grave, a headdress or necklace made up of some 600 slivers of Dentalia shells, roundels cut from bone, and cut and polished beads of mammoth tooth, and finally a stone disc with a central hole, probably used in drilling..

Uduchowiony, motoryczny, repetytywny, wielogłosowy, napadowy, napięty, ambiwalentny, poplątany, skrajnie udramatyzowany - taki jest I Kwartet smyczkowy c-moll op. 51 Brahmsa. Jak się nie lubi, bo głowa boli, to lepiej nie słuchać.

youtu.be/i0gQkT058Dw
imslp.org/wiki/String_Quartet_No.1,_Op.51_No.1_(Brahms,_Johannes)