My son is 5. He is currently very into fairly tails. Cinderella, Repunzel, etc. Think lady bird picture books.

We are POC.

I’m a bit disturbed by the fact that all the books he reads just have white faces. TV same thing.

I’d love for him to see characters who look like him represented in the books he reads.

Does anyone know of illustrated fairy tales with POC characters? The story should be the original. Just with POC characters.

Właśnie skończyłam „We Are All Guilty Here” i cholera – ciągłe cytowanie statystyk przestępczości i zachwycanie się tym, jak niesamowicie intuicja mają policjanci, było takie żenujące. Czy mogłabym prosić o polecenie kryminałów napisanych w ciągu ostatnich ~15 lat, które nie są tak pro-policyjne? (Nie mam nic przeciwko policjantom jako postaciom, ani nawet głównym bohaterom, po prostu chcę powieści, która nie jest tak nachalna ideologią „przestępczość jest wszędzie, a policjanci to bohaterowie”. Jestem również otwarta na kryminały osadzone w realiach science fiction/fantasy/historycznych.

Szukam współczesnych powieści, które nie wydają się tak formalne i klasyczne. Wszystko, co ostatnio czytałem, traktuje siebie bardzo poważnie.

Nie szukam jednak czegoś super głupkowatego i niedorzecznego, musi być to wciąż niuansowane i dobrej jakości.

Najlepiej nie science fiction, fantasy ani horror.

Mają w kieszeni całą muzykę świata
mogą im zagrać na zawołanie
wszystkie filharmonie i wszyscy didżeje
na muśnięcie opuszkiem palca po smartfonowym ekranie
jednak słyszą coraz mniej

mają w kieszeni całą mądrość świata
zasoby wszystkich bibliotek i nakłady wszystkich czasopism
każdą radiostację i telewizję na wyciągnięcie ręki
na pstryknięcie palcem na mrugnięcie okiem
jednak rozumieją coraz mniej

mają w kieszeni wszystkie narzędzia potrzebne do tego
żeby zaprowadzić porządek
jednak robią coraz większy bałagan

mogą znaleźć się na drugi dzień w dowolnym miejscu na Ziemi
jednak coraz bardziej zamykają się w sobie i swoich czterech ścianach
poza którymi nie widzą już nic, albo prawie nic

czasem krzyczą wołają o uwagę
kogo? sąsiad wyprowadził się na drugą stronę ściany
i zapatrzony w prostokątny ekran telewizora
nie dostrzegłby nawet Mony Lisy
gdyby przeparadowała z tym swoim uśmiechem przez środek salonu
(no chyba, żeby coś wcześniej z siebie zrzuciła
no ale wówczas uśmiech byłby ostatnią rzeczą, która by go zainteresowała)

a kiedyś marzyli o tym, żeby być jak Marco Polo
albo Ferdynand Magellan
teraz mogą kupić bilet do dowolnego miejsca na Ziemi
i znaleźć się tam w 24 h
zbyt szybko, żeby zacząć marzyć

wraz z rozwojem komunikacji
świat się skurczył
jeszcze tylko gwiazdy nam zostały
napisy końcowe Pana Boga
wystąpili
zdjęcia
muzyka
reżyseria

był człowiek z marmuru
człowiek z żelaza
teraz nadszedł czas człowieka z wystawy
takiego
na wyciągnięcie ręki
jak portfel
jak telefon
na..

Cześć wszystkim, właśnie dostałem bardzo ekscytującą wiadomość, że zostanę tatą! To moje pierwsze dziecko z żoną, więc zrobię to, co robię z prawie wszystkim w życiu, czyli znajdę książkę o ciąży, a nawet kilka, i je przeczytam.

Czy ktoś ma jakieś dobre sugestie dotyczące ciąży i tego, czego się spodziewać, co jest normalne, a co powinno być sygnałem ostrzegawczym i tym podobne? Wszelkie sugestie będą bardzo pomocne, z góry dziękuję!!

Jest taka dziewczyna, z którą spotykam się od ponad 10 lat, od okresu dojrzewania do dorosłości. Mieliśmy kilka romansów na przestrzeni lat, z przerwami, ale tak naprawdę nigdy mnie nie chciała. Zawsze ją kochałem, miłością, która głęboko rani, miłością, która zawsze sprawia, że ​​chcę być lepszy. Ale bez względu na to, jak bardzo się starałem, jak bardzo się poprawiłem, ona nigdy nie czuła tego samego do mnie.

A teraz, na końcu, wiem, że jest kobietą mojego życia, ale ja nie jestem jej mężczyzną.

Muszę się z tym oswoić, proszę, poleć mi jakąś książkę. Dziękuję.

Niedawno zostałem po raz pierwszy tatą i czytanie to dla mnie nowość. Próbowałem sięgnąć po coś poważniejszego, Pieśń Achillesa, ale okazało się to zbyt męczące dla mojego zmęczonego mózgu.

Dungeon Crawer Carl to coś, co określam jako literackie śmieciowe jedzenie. Lekko się czyta, głupio, ale naprawdę zabawnie. Jakieś fajne rekomendacje?

Dla kontekstu, moją ulubioną książką, którą ostatnio pamiętam, jest „Projekt Zdrowaś Maryjo” i „Piranesi”.

Szukam książek z trudnymi, mizantropicznymi, wyobcowanymi narratorkami. Uwielbiałam „Eileen”, „Mój rok odpoczynku i relaksu”, „Eleanor Oliphant ma się całkiem dobrze” i „Kobietę ze sklepu spożywczego”. Lubię sarkastyczne, dziwaczne głosy i mnóstwo monologów wewnętrznych. Doceniam niesympatyczne, dziwaczne postacie.

Dla kontekstu: Piszę steampunkowy świat science fiction osadzony na planecie na odludziu. Zajmowałem się głównie tworzeniem świata (do tego stopnia, że ​​mam więcej pojazdów z imionami niż postaci) i w ogóle nie zajmowałem się kulturą. Czy ktoś ma jakieś rekomendacje, od czego zacząć w temacie kultury? Czy są jakieś dobre pytania, na które naprawdę trzeba odpowiedzieć prędzej niż później?

Mały Książe na granicy



Bynajmniej, Mały Książe nie przyszedł tutaj dręczyć niczyich sumień ani tym bardziej zmiękczać niczyich serc... choćby nie wiem jak zatwardziałych. Polityka sama w sobie nie interesuje Małego Księcia, nie jest mu już jednak obojętne to, co polityka robi z jego małym światem i dorosłymi.
Dzieci nie uprawiają polityki, nawet się w nią nie bawią. Polityka to rzecz tylko dla dorosłych choćby dlatego, że nie ma na ogół w niej nic zabawnego, zazwyczaj stoją za nią jacyś nudni panowie w garniturach z idealnie ułożonymi fryzurami... tak jakby żyli, jedli i spali w szafie, z której wychodzą tylko po to, aby coś powiedzieć do kamery.
Zaiste, to jeden wielki teatr i nie ma sposobu, aby rozpoznać czy ktoś jest taki naprawdę czy tylko gra, nic więc dziwnego, że wszyscy tam nie mają do siebie żadnego zaufania i tylko snują różne podejrzenia. Słusznie czy nie, przykry to świat, w którym do nikogo nie można mieć krztyny zaufania. Być może właśnie dlatego tak przykro być dorosłym. Małemu Księciu na szczęście to nie grozi. Nawet on jednak nauczył się, że nie można ufać każdemu. A przynajmniej nie z zasady i nie od razu.

Pewnego razu Mały Książę trafił na bardzo dziwną planetę zamieszkaną przez dwóch polityków. Ci dwaj politycy przez cały dzień nie robili nic innego tylko przemawiali i ustalali granice. Jak tylko mogli bezustannie je przesuwali i negowali granice ustalone przez tego drugiego, a które już uważali..