Powiadają, iż było trzech wielkich Mojżeszów. Pierwszy przeprowadził Żydów przez M. Czerwone, drugi Majmonides próbował dokonać przeszczepienia dorobku Arystotelesa na grunt judaizmu, trzeci Mendelssohn - jako czołowy przedstawiciel Haskali - wyprowadził Żydów z talmudycznych mroków i przesądów do krainy rozumu i oświecenia. Bo Haskala była właśnie żydowskim oświeceniem i jako taka opowiadała się za adopcją ideałów europejskiego oświecenia, za racjonalizmem, edukacją, integracją z otoczeniem, wyjściem Żydów z mentalnego, kulturowego i geograficznego getta. Haskala to temat rzeka. Dla potrzeb niniejszego wątku wystarczy tylko nadmienić, iż jedną z jej konsekwencji było wykształcenie się grupy żydowskich malarzy - rzecz do niedawna niepojęta, ze względu na zakaz wynikający z drugiego przykazania Dekalogu. Artyści żydowscy pojawili się także na gruncie polskim. Do najwybitniejszych należeli bracia Gottliebowie z Drohobycza (Leopold był malarzem Legionów Piłsudskiego), a poczesne miejsce wśród nich zajmuje także Samuel Hirszenberg. Urodzony w Łodzi w 1865 r. kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, między innymi pod okiem Matejki. Następnie kunszt swój doskonalił w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz w Paryżu. Zakończywszy edukację osiadł w Łodzi a następnie w Krakowie. W 1906 r. wyjechał do Jerozolimy i tam zmarł w 1908 r. Malarstwo Hirszenberga - o konwencji realistycznej z dużą dozą symbolizmu - koncentrowało się na tematyce żydowskiej. Lubował się w prezentowaniu..

Powiadają, iż było trzech wielkich Mojżeszów. Pierwszy przeprowadził Żydów przez M. Czerwone, drugi Majmonides próbował dokonać przeszczepienia dorobku Arystotelesa na grunt judaizmu, trzeci Mendelssohn - jako czołowy przedstawiciel Haskali - wyprowadził Żydów z talmudycznych mroków i przesądów do krainy rozumu i oświecenia. Bo Haskala była właśnie żydowskim oświeceniem i jako taka opowiadała się za adopcją ideałów europejskiego oświecenia, za racjonalizmem, edukacją, integracją z otoczeniem, wyjściem Żydów z mentalnego, kulturowego i geograficznego getta. Haskala to temat rzeka. Dla potrzeb niniejszego wątku wystarczy tylko nadmienić, iż jedną z jej konsekwencji było wykształcenie się grupy żydowskich malarzy - rzecz do niedawna niepojęta, ze względu na zakaz wynikający z drugiego przykazania Dekalogu. Artyści żydowscy pojawili się także na gruncie polskim. Do najwybitniejszych należeli bracia Gottliebowie z Drohobycza (Leopold był malarzem Legionów Piłsudskiego), a poczesne miejsce wśród nich zajmuje także Samuel Hirszenberg. Urodzony w Łodzi w 1865 r. kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, między innymi pod okiem Matejki. Następnie kunszt swój doskonalił w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz w Paryżu. Zakończywszy edukację osiadł w Łodzi a następnie w Krakowie. W 1906 r. wyjechał do Jerozolimy i tam zmarł w 1908 r. Malarstwo Hirszenberga - o konwencji realistycznej z dużą dozą symbolizmu - koncentrowało się na tematyce żydowskiej. Lubował się w prezentowaniu..

Za niecały miesiąc 400-setna rocznica śmierci Williama Szekspira. Była to dosyć tajemnicza postać, wokół której przez lata narosło wiele teorii spiskowych.

Wielokrotnie podnoszono kwestię autorstwa dzieł Szekspira. Większość literaturoznawców uważa takie spekulacje za czyste teorie spiskowe, jednak pewna liczba powszechnie znanych autorytetów z różnych dziedzin powątpiewała w autorstwo tej twórczości lub otwarcie je kwestionowała, przypisując je innym twórcom niż Szekspir. Wśród tych autorów byli m.in. Słonimski, Dickens, Twain, Whitman, Bismarck, Freud czy John Denham Parsons.
Obecnie kwestia ta jest ciągłym przedmiotem debat, istnieje wielu specjalistów analizujących każde „za” i „przeciw”, istnieją też zagorzali zwolennicy poszczególnych kandydatów. Trzej najczęściej wymieniani to Christopher Marlowe, Edward de Vere oraz Francis Bacon. Nie wyklucza się też autorstwa „zbiorowego”. - Wikipedia.

Moim zdaniem jest to po prostu brak wiary w człowieka i jego umiejętności. Szekspir był wszechstronnym twórcą. Ale czy to powód, żeby kwestionować autorstwo jego dzieł ? Żył, jeszcze niedawno, wybitny pisarz SF - Stanisław Lem. Inny pisarz SF - Philip K. Dick wierzył, że Lem był prowokacją komunistów, za którym stała grupa pisarzy. Dowodem miało być na to niesłowiańskie nazwisko i mnogość stylów jakimi operował polski pisarz.

Moim zdaniem, bardziej prawdopodobne jest to, że Szekspir miał tzw. "zespół sawanta". Stan ten (czy zaburzenie) cechuje..

Z Pergolesim jest trochę tak jak z Vivaldim. Obydwaj byli znani i popularni w 18 wieku, po czem w następnym zapomniano o nich zupełnie, po to tylko aby w 20 powrócili do łask i uznania. W przypadku Vivaldiego tym, który przywrócił światu jego twórczość był wybitny – i zaszczuty z powodów politycznych – poeta Ezra Pound, wielki miłośnik Wenecji i wszystkiego co weneckie, więc też, a może nawet przede wszystkim, weneckiej muzyki. W przypadku Pergolesiego taką rolę odegrał Strawiński, który za namową Diagilewa opracował do muzyki Pergolesiego balet „Pulcinella” – i uznał ją za kanwę i inspirację dla swojej twórczości. Barokowi kompozytorzy napisali muzykę do średniowiecznej modlitwy „Stabat Mater Dolorosa” i obydwa te utwory są uznane za arcydzieła. Który jest lepszy – to już jest kwestia indywidualnego gustu. Ja wybieram Pergolesiego. Za przejmującą uczuciowosć i liryczną, krańcową „boleściwość” dzieła. Jego Stabat Mater porównać można z powodzeniem do „Requiem” Mozarta czy też Marszu Żałobnego Chopina – jeżeli chodzi o wirtuozerię kreowania określonego nastroju. Być może ów efekt dojmującej autentyczności przekazywanego uczucia wynika z wprost z genezy powstania utworu. Otóż Pergolesi był geniuszem i jak to często bywa w takich sytuacjach – umarł bardzo młodo, w wieku 26 lat, na galopujące suchoty. Ostatnim skomponowanym przez niego dziełem, skomponowanym już na łożu śmierci w ostatnich miesiącach..

100 lat temu, w Zurychu rozpoczęła swoją działalność artystyczna knajpka, której patronem był ten sam człowiek, który patronuje Racjonaliście: Voltaire. Wtedy chodziło nie o rozum, ale o jego wyżej położone piętra - nonsens i anarchię w sztuce (i nie tylko). W oparach knajpy powstawał jeden z najważniejszych projektów współczesnej sztuki, ba, całej kultury: ... Dada m'dada, Dada mhm' dada, Dada Hue, Dada Tza (z dada manifestu H. Balla, 1916). W tym samym czasie , w tymże Zurychu, dadaista Lenin przygotowywał się do wielkiej dada rewolucji... Kilka lat później wykłady o teorii względności głosić tu będzie inny dadaista - Einstein. Zurych jest więc dada...
Nic więc dziwnego że ten rok jest w Zurychu rokiem dada jubileuszu: dada wystawy,dada koncerty, dada spotkania, dada bale, a wszystko o tym na np. dada www:

www.dada100zuerich2016.ch/en/the-jubilee/
www.facebook.com/dada100zuerich2016?fref=ts
www.cabaretvoltaire.ch

oraz na nieistniejącej stronie:

www.dada

Skusiła mnie wyjątkowo niska cena - 6.50 złotych, za sporej objętości książkę oraz częsta ostatnimi czasy opinia w mediach - o wyśmienitych skandynawskich kryminałach. Rozpocząłem lekturę w pociągu niezbyt ciągle przekonany, czy aby na pewno nie jest to marnowanie czasu. Jednakże gdy dojeżdżałem do celu podróży 3 godziny później, liczyłem się już w szeregi wielbicieli prozy Henninga Mankella i postaci komisarza Kurta Wallandera. Rzecz która skusiła mnie niska ceną miał tytuł "Niespokojny Człowiek". Wątek kryminalny w którym realizował się komisarz z Ystad, podrajcowany był intrygą polityczną (sowieckie okręty podwodne na szwedzkich wodach terytorialnych). Nie mam wielkiego doświadczenia jeżeli chodzi o kryminały. W przeszłości zdarzało mi się czytać, Agathę Christie, Joe Alexa (Maciej Słomczyński), Raymonda Chandlera - jednakże ów pierwszoplanowy wątek wydał mi się niezbyt rewelacyjny i w tej chwili nie pamiętam już wielu z jego szczegółów. Kryminał Mankella czytałem z innego powodu, ze względu na drugi plan - który w mojej osobistej recepcji stał się pierwszoplanowy, a wątek kryminalny stał się ledwie pretekstem do ukazywania owego "tła" w całym jego przygnębiającym wymiarze. Mankell prezentuje nam bowiem, bez żadnego znieczulenia, chciałoby się powiedzieć z sadystyczna satysfakcją - nędzę naszego losu i naszego żywota, na tym padole łez i wiecznego cierpienia. Robi to zarówno na przykładzie głównego bohatera jak i sięgając do innych postaci przewijających się na kartach jego..

Wiersz powstał na początku XX wieku: Zygmunt Kubiak, tłumacz Kawafisa, umieścił go w zbiorze wierszy sprzed 1911 roku. Nic nie stracił na aktualności, a współczesne wydarzenia nadają mu dodatkowej głębi. Jeden z moich ulubionych...


Konstandinos Kawafis - Czekając na barbarzyńców


Na cóż czekamy, zebrani na rynku?

Dziś mają tu przyjść barbarzyńcy.

Dlaczego taka bezczynność w senacie?
Senatorowie siedzą - czemuż praw nie uchwalą?

Dlatego że dziś mają przyjść barbarzyńcy.
Na cóż by się zdały prawa senatorów?
Barbarzyńcy, gdy przyjdą, ustanowią prawa.

Dlaczego nasz cesarz zbudził się tak wcześnie
i zasiadł - w największej z bram naszego miasta -
na tronie, w majestacie, z koroną na głowie?

Dlatego że dziś mają przyjść barbarzyńcy.
Cesarz czeka u bramy, aby tam powitać
ich naczelnika. Nawet przygotował
obszerne pismo, które chce mu wręczyć -
a wypisał w nim wiele godności i tytułów.

Czemu dwaj konsulowie nasi i pretorzy
przyszli dzisiaj w szkarłatnych, haftowanych togach?
Po co te bransolety, z tyloma ametystami,
i te pierścienie z blaskiem przepysznych szmaragdów?
Czemu trzymają w rękach drogocenne laski,
tak pięknie srebrem inkrustowane i złotem?

Dlatego że dziś mają przyjść barbarzyńcy,
a takie rzeczy barbarzyńców olśniewają.

Czemu retorzy świetni nie przychodzą, jak zwykle,
by wygłaszać oracje, które ułożyli?

Dlatego że dziś mają przyjść barbarzyńcy,
a ich nudzą deklamacje i przemowy.

Dlaczego wszystkich nagle ogarnął niepokój?
Skąd zamieszanie? (Twarze jakże spoważniał..

Pod koniec 15 wieku w Hiszpanii wykształcił się instrument zwany vihuela da arco podobny z kształtu do współczesnej gitary, na którym można było grać także smyczkiem. W 16 wieku dotarał on na tereny Włoch gdzie został zmodyfikownay i przekształcony w violę da gamba. Gamba po włosku znaczy noga - bo instrument był przytrzymywany u dołu nogami - w przeciwieństwie do violi da braccio, innej odmiany hiszpańskiego instrumentu, trzymanego w rękach ( braccio - ramię), z którego z biegiem czasu wykształciły się instrumenty z rodziny skrzypiec. Jak ktoś widział grającego kontrabasistę, wie w czym rzecz z tymi nogami w przypadku violi da gamba - bo kontrabas to najbliższy krewniak z lini ewolucyjnej violi da gamby. We Włoszech viola da gamba stała się bardzo popularna. Z drugiej połowy 16 wieku zachowały się podręczniki/traktaty gry na tym instrumencie. Na violi grano solo bądż też w formule polifonicznej w konsorcie, czyli zespole składającym się z różnej wielkości instrumentów. Równocześnie wykształcił się specyficzny repertuar tylko gamb basowych, będący wariacjami wokalnych madrygałów, w którym viola basowa generowała wyjątkowo specyficzne brzmienie. Instrument stał się także popularny w Anglii, gdzie - między innymi - Henry Purcell układał pod niego kompozycje dla zespołów składających się z 3 do 7 gamb.
Jednakże instrument ów został najbardziej rozsławiony przez Francuzów dla których viola da gamba stała się sui generis narodowym instrumentem. Francuski muzykolog Marin Marsenne uważał,..

Witam,
Bardzo zalezy mi na znalezieniu zrodla cytatu "Moze to i sztuka, ale gdzie tu dramat?" O oile dobrze pamietam powiedzial to Dali o obrazach kubistow. Moge sie mylic. Chcialbym wykorzystac cyctat w swojej pracy i potrzebne mi zrodlo. bede wdzieczny. Dziekuje!

Jednemu z największych ,,yntelektualystów'' oraz ,,ałtorytetów'' zeszło się z tego swiata. Pora więc na krótkie podsumowanie.

Eco znany był w środowiskach zajmujących się humanistyką od lat 60., ale jego światowa kariera zaczęła się od publikacji ,,Imienia róży'' w 1980 r. (polskie wydanie 1987). W tamtych czasach nie wolno było nie zachwycać się tym dziełem, choć mało kto doczytał do końca. Żadna z jego późniejszych publikacji (czy to beletrystyka czy też literatura faktu) nie przebiła popularnością tej właśnie książki, dlatego warto pokusić się o krótką analizę, a także zastanowić się, co autor chciał nam przekazać.

Wizja średniowiecza jest bardzo plastyczna i bardzo sztampowa. Bohaterowie żyją jak w sześcianie z filmu ,,Cube'', a tym sześcianem jest religia chrześcijańska. Kościół przedstawiony jest jako wszechobecne zło, istne kłębowisko żmij, pełne sekt, fanatyków, odszczepieńców oraz złoczyńców. Kościół zwalcza wesołość (główny motyw), Kościół zwalcza niewinną miłość (wątek Adsa i dzieweczki), Kościół prześladuje ludzi ponadprzeciętnych (wątek Williama z Baskerville). Oczywiście, Kościół zawsze i wszędzie prześladuje heretyków (wątek braciaszków), no i tradycyjnie zawsze musi pojawić się krwawa Inkwizycja. Nad wszystkim unosi się atmosfera gotyckiej, przytłaczającej grozy.

Oczywiście, ktoś mógłby w tym miejscu podszepnąć autorowi-mediewiście, że prawie 100% rzekomych czarownic zostało zabitych przez sądy świeckie. Oraz że właśnie Inkwizycja zawsze prowadziła drobiazgowe..