Witam,

Uważam, że kilka programów z wp.tv jest godnych uwagi i rzadko kiedy można znaleźć takie rzeczy w normalnej telewizji (jeżeli w ogóle...). Polecam szczególnie:

Strefa wolnych myśli: wp.tv/i,ST(*)-MYSLI,catid,2214650,klip.html

Szok kulturalny: wp.tv/i,SZOK-KULTURALNY,catid,2218650,klip.html

Bez tabu: wp.tv/i,BEZ-TABU,catid,39052,klip.html

a na deser i lajtowy relaks ->

Uliczny kombajn : wp.tv/i,ULICZNY-KOMBAJN,catid,2215651,klip.html

Pozdrawiam i piszcie czy Wam się podoba

Tym razem zapraszam na Religulous - głośny dokument komediowy Larry'ego Charlesa i Billa Mahera. Tytuł to swoisty mix słów 'religion' i 'ridiculous' (niedorzeczny).

Widziałem, że inne napisy do tego filmu zbierają różne opinie. Mam nadzieję, że moje będą satysfakcjonujące.
---

Link: www.youtub(*)F1321E90738&index=0&playnext=1

---

"Religulous pełen jest świetnego, luźnego humoru", The New York Times

"Ten film jest piekielnie zabawny", Entertainment Weekly

"Film zapewnia regularne wybuchy śmiechu i nie uznaje świętości", The Canadian Press

"Jeśli cenisz niezobowiązujący humor i bezkompromisową analizę, uznasz film za zabawny i pobudzający do myślenia", USA Today

---

Oczywiście, przy okazji polecam inne materiały z kanału youtube.com/liberalatheist
Np. polecane już na forum materiały z Derrenem Brownem.

Zainspirowany najnowszym tekstem Marcina Pompura postanowiłem na forum poruszyć zagadnienie eskapizmu obecnego w tolkienowskiej literaturze.

Jest to powszechne - z racji, że to "historie o czarodziejach i smokach" deprecjonuje się znaczenie, oryginalność i wartość stworzonej przez Tolkiena literatury.

Na samym początku rozprawmy się z zarzutem eskapizmu. Jeśli sam fakt fantastyczności historii ma być przejawem uciekania od rzeczywistości pozwalającym zrównać daną literaturę z Harrym Potterem, to wychodzi, że eskapistyczna jest literatura Lema, dwa najważniejsze dzieła Orwella (jedno to wręcz ordynarna bajka z gadającymi zwierzątkami), niektóre książki Vonneguta, twórczość Aldousa Huxleya etc...

A może chodzi konkretnie o magię - myślenie magiczne jako wytrych do upraszczania świata, zstępowania problemów i ich rozwiązań różnymi tandetnymi czary-mary za jednym machnięciem różdżki rozwiązującymi wszelkie trudności? Cóż, każdy kto czytał WP wie, że jest to tak dalekie od prawdy jak to tylko możliwe a pojęcie "magii" ma specyficzny sens, w pewnym zakresie nader zbieżny ze słynnym sformułowaniem "każda dostatecznie zaawansowana technologia jawi się jako magia".

Zarzut eskapizmu jest co najmniej niesprawiedliwy.

A przecież to de facto jedyny kontrargument jaki stoi naprzeciw tych wszystkich cech WP i dzieł związanych - szczególnie mam na myśli Silmarillion, które ukazują go jako jedno z dzieł wyjątkowych w historii literatury..

   Gęsim* alfabetem nie piszą także Rosjanie, Czesi, Ukraińcy, Francuzi, Żydzi, Arabowie i cała kupa innych nacji. Ale apud i spray nie potrafią inaczej, jak tylko gęsim, a skoro nie potrafią, twierdzą, że muszą. Muszą i tyle.

   Jeśli się mylę, proszę mnie i Kolegium przekonać, że potrafią i chcą, tylko nie mogą i żadne rozwiązania podsuwane przez użytkowników w ich przypadku nie są możliwe do zastosowania.

   Proszę nas przekonać, bo nieprzekonani będziemy zmuszeni przekonać obie nasze miłe użytkowniczki, że nie muszą. I to nie tylko przez trzy dni, tak jak apud.

   *Nie wszyscy wiedzą, że słowo „gęsi” w znanym powiedzeniu Reja to nie rzeczownik. To przymiotnik. Gęsim językiem nasi przodkowie nazywali w czasach Reja łacinę.

   Pozdrawiam

Witam!
Kwestia "Lepszości kultur" wynikła przy innym wątku, ale myślę, że warto ją poruszyć.

Aby dyskusja miała sens zapraszam do niej tych ludzi, którzy uważają, że coś takiego jak kultura istnieje, oraz, że na Ziemi na przestrzeni wieków istniały i istnieją kultury różniące się wyraźnie między sobą.
Sprężyną wątku jest przekonanie, że porównanie (nie precyzując w jakim stopniu) jest możliwe, a bywa i konieczne. Najprostszym uzasadnieniem tej myśli jest przywołanie przykładów kultur wysoce destruktywnych wewnętrznie (Sparta w pewnym okresie; kultury pewnych plemion kanibali) i zewnętrznie (czyli mających za nic wartości innych [niekoniecznie wszystkich] kultur: kultura Europejska w okresie poczatków kolonializmu i niewolnictwa; kultura plemion Ameryki Środkowej z jej ofiarami z ludzi).
Po co wartościować? Odmowa wartościowania kultur prowadzi do przyzwolenia na ich dziłania, zgodnie z argumentem, że oni w ramach swojej kultury mogą robić, co chcą, bo to ich kultura i nam nic do tego.
W przypadku kultur wewnętrznie destruktywnych jest to przyzwalanie na samozniszczenie, a z punktu widzenia naszej kultury i na zbrodnie na 'własnych obywatelach'. W przypadku kultur zewnętrznie destrukcyjnych jest to przyzwalanie na niszczenie innych kultur (czyli też zbrodnie zazwyczaj), aż do niszczenia naszej kultury (gdzie może i się opieramy- jeśli nasza kultura jest samozachowawcza, ale też usprawiedliwiamy oprawców, bo wszak działają według zaleceń ich kultury, a nam nic do tego jakie one..

„Eviva L’Arte!”

Paryż 5 marca 1982 roku, ożywiona rozmowa w gronie aktorów i malarzy, kilku zaprzyjaźnionych marchandów, krytyków. Iskrzące się dowcipem anegdoty, finezyjne aluzje, lekkie drinki. Rozmowa na pół tonach, skojarzenia chwytane w pół słowa, na błysk spojrzenia, teatralne gesty - na odległość wyrafinowanej metafory. Właśnie kończy opowiadać zabawną historię pani kustosz, właścicielka sławnej galerii. Chodzi o zgodę sąsiadów salonu sztuki na przeprowadzenie jakiejś zmiany budowlanej, wspólnej dla galerii i kamienicy tuż obok.
Oczywiście protesty miejscowych, oczywiście święte oburzenie, oczywiście zawiść bezinteresowna i wściekłość niepojęta, awantura z sąsiadami na ekstremach. Ktoś krzyczy: Niech zdechną artyści! Na diabła nam galeria! Na diabła te pijusy, te zarozumiałe, bezczelne clochardy! – pani kustosz opowiada ze swadą.
Tadeusz Kantor zajęty rozmową ze znanym mecenasem sztuki o możliwości wystawienia spektaklu w Norymberdze – uważnie obserwuje zebranych.
„Jedyną rzeczą , którą mógłbym zrobić nie gdzie indziej, jak tylko w Norymberdze, jest opowieść o gwoździu, którym przebito policzki Veit Stoss'a , stosując się do prawa przewidującego taką karę za przewinienia finansowe. Stało się to wtedy, gdy Mistrz jako starzec, gnany tęsknotą, z Krakowa, któremu pozostawił największe dzieło swego życia Ołtarz Mariacki, po długiej wędrówce dobił do wrót swego domu rodzinnego” - napisze po latach Kantor, dodając zachwycony..

Witam!
Pamięć to cudowna rzecz. Można pamiętać kształt, zapach, kolor, rzeczy abstrakcyjne- właściwie każdą kombinację wrażeń zmysłowych i myśli.
Kultura miedzy innymi pełni dla człowieka taką samą rolę, jak kostur wspomagający (chromego) wędrowca. Gdy wspomaga pamięć przyjmuje rolę kuferka pełnego rzeczy, które warto pamiętać i rzeczy, o których nie należy zapominać.

Przeskoczyć teraz muszę do fragmentu konkretnej książki, by zakotwiczyć dalsze myśli. Chodzi mi o kawałek z "Harreho Pottera i więźnia Azkabanu", rozdział dwunasty Patronus (w polskim wydaniu od 249-256 strony). Dokładniej chodzi mi o wywołanie w sobie szczęśliwych (mogą być nieszczęśliwe, jak ktoś woli) wspomnień, by poczuć się szczęśliwym. Proszę śmiało spróbować!
O ile sytuacja przypominana nie jest niedawna, niewygasła (wciąż żywa), będzie to niemożliwe! (Mogę się mylić, do tej pory sprawdziłem na sobie i znajomych.) Co prawda wspominając dawne czasy można troszeczkę humor poprawić, ale nie jest to jakościowo równoważne byciu szczęśliwym.
Uczuć nie przechowujemy w pamięci, co być może jest naszą siłą napędową. (Myśl na kolejny, oddzielny temat.)
Czy kultura przechowuje za nas uczucia? W jaki sposób to robi? Czy jest to 'sensowny' sposób?
Uczucia są motywatorami/de naszych działań. Jeśli kultura przechowuje i uaktywnia nasze 'motywacje', czy nie znaczy to, że działamy według jej porywów?

Zapraszam do komentowania i dodawania własnych przemyśleń.
Pozdrawiam

Witam
potrzebuję napisy do "Atheism: A rough history of disbelief" (Ateizm: Zarys historii niewiary) w zasadzie do wszystkich 3 części. Jeśli by ktoś miał, albo znał stronę z której można je pobrać i był łaskaw podać źródło, będę bardzo wdzięczny

Witam. Obejrzałem ostatnio film "Watchmen" Zacka Snydera. Sięgnąłem poń z pewnym niesmakiem, gdyż myślałem, że będzie to przesycone sensacją Hollywood. Nic podobnego. Uważam, że film zasługuje na ekranizację roku. Film jest strasznie przesycony symboliką, analogiami, ukrytym przekazem i przeróżnie "schowanymi" porównaniami, oczywiście w sensie pozytywnym. Jest jakby parodią, żartem z obrazu społeczeństwa amerykańskiego (i nie tylko oczywiście) za czasów realnej zagłady nuklearnej. Krótko o filmie:



[cytat]Tytułowi Strażnicy to zamaskowani herosi, którzy na mocy pewnej ustawy otrzymali zakaz ścigania przestępców. Akcja toczy się w 1985 roku, kiedy to Nixon został wybrany na trzecią kadencję, a świat staje w obliczu nuklearnego pojedynku pomiędzy Stanami Zjednoczonymi, a Związkiem Radzieckim. Oczywiście konflikt ten, jeśli dojdzie do wymiany ciosów, jakby nie kombinowano może zakończyć się tylko w jeden sposób - zagładą ludzkości. I właśnie w tym świecie żyją byli superbohaterowie, z których jedynie kilku „wyszło na ludzi” i nie podupadło na zdrowiu fizycznym i lub bądź psychicznym.

Wstęp opowiadający historię Strażników w pigułce pokazany podczas napisów początkowych to bardzo fajna zagrywka. W sposób skompilowany opowiada dość długą historię tej grupy walczącej o dobro USA. Widzimy upadki i wzloty Strażników, oraz ich wpływ na cały świat, a nawet podkulturę. A całość została zrobiona w ciekawej technice. Lecący w tle kawałek Boba Dylana został dobrany z wyjątkowym..

Wlasnie tutaj chce zapytac, dlaczego blokuje sie posty Apud.
Kultura, to naprawde odpowiedni dzial do zadania takiego pytania.