Tatu, siuczypo trzebneci piórowie czne?
Takie pytanie zadała pewnemu znanemu tekściarzowi jego nastoletnia córka. Tekściarz nie zrozumiał. Córeczka zapytała więc powtórnie, tym razem: Tatusiu, czy potrzebne ci pióro wieczne?. Na to tekściarz: Co się wygłupiasz, nie możesz powiedzieć normalnie o co ci chodzi? Na co córeczka: A ty nie mógłbyś pisać tekstów, które można normalnie zaśpiewać?

Chodziło o to, że ów tekściarz popełnił tekst piosenki dla dzieci, który zaczynał się tak:

Drży kot przed myszką uciekając,
Myśliwych nie boi się zając...

Natomiast, aby być w zgodzie z melodią i rytmem piosenki, trzeba było śpiewać:

Drżykot przed myszką uciekając,
Myśliwych niebo isięzając...

I wykonawca piosenki tak to śpiewał. Piosenka była dość często nadawana w Polskim Radiu ale jakoś nikt nie zaprotestował przeciwko takiemu gwałtowi na polszczyźnie.

Powyższe wydarzenia miały miejsce dawno temu. Przypomniały mi się kiedy usłyszałem piosenkę "Bo jesteś Ty...", wykonywaną przez Krzysztofa Krawczyka. Bard śpiewa:

Bo jesteś Ty, znów przy mnie budziszsię...
Bo jesteś Ty, cóż więcej mógłbymchcieć...
Bo jesteś Ty, zaczynasz zemnądzień...
Już wszystko mam, cóż więcej mógłbymchcieć...
www.youtube.com/watch?v=lxIECFrJ9S0

To najjaskrawsze ułomności tekstu tej piosenki. Do zawieszania głosu przez wykonawcę w miejscach, w których w tekście nie ma przecinka - nie będę się czepiał. To cecha większości współczesnych piosenek. Przyczepię się..

Duży szum powstał wokół rzymskiego pomnika największego Papieża Wszech Czasów. Może przesadziłem, że największego, ale niewątpliwie jest to pierwszy pomnik, który potrafi w dialektycznej syntezie przeciwieństw połączyć majestat pontyfikatu i brzydotę skorupy bomby lotniczej. Jeżeli niejasne się wydaje to, co napisałem, proszę zerknąć:

www.dailym(*)sculpture-looks-like-tent.html

Jak zwykle dyskusja o względach estetycznych jest poddana indywidualnym gustom, również i pewnej tradycji przedstawiania postaci na pomnikach. W tym przypadku, jak można podejrzewać, jest to przykład wynaturzenia formy a rzeźbiarz najwyraźniej kontestuje inflację toczącą wizerunek tej słynnej postaci, sugerując, że za posągową powierzchownością kryje się próżnia.
Gdybyż żyli jeszcze wielcy twórcy epoki socrealizmu, potrafiący zawrzeć w swych dziełach optymizm i dynamizm połączony z ciężką bryłowatością, tak dobrze pasującą do majestatu Urzędu Nauczycielskiego Kościoła! Mogliby pchnąć estetykę współczesnej rzeźby religijnej na zupełnie nowe tory i byłby to krok naprzód wobec tego, co możemy obserwować obecnie w toczonej robakiem dekadencji Europie.

Chyba jednak ten Bóg jest, a zwłaszcza jest Polakiem i katolikiem - bo któż inny potrafiłby tak Wielkie Zło jak rusko-tuski zamach w Smoleńsku w Jeszcze Większe Dobro równie niezawodnie Przemieniać?

Nowy Katyń nie tylko Przebudził i Zjednoczył Naród (ten Prawdziwy, ma się rozumieć) ale też - jak się okazuje - dał i Sztuce Polskiej niebywale silny impuls Twórczy, impuls wznoszący ją na Wyżyny, które Matejko niejasno przeczuwał zaledwie...

Wszyscy chyba pamiętają (zapomnieć tego się nie da) przesławny Hołd smoleński Stanisława Koziełło-Wolskiego.



Wielka-ć to Radość, iż dzieło owo nie pozostanie na Wieki samotnym wytryskiem polskiego Geniuszu, ale - jak się zdaje - stało się już Zaczynem całego nowego nurtu, kamieniem poruszającym artystyczną lawinę, która z czasem Odmieni Ludzkie Serca i Oblicze Ziemi. Tej Ziemi.

Oto bowiem w płodny rezonans ze Stanisławem Koziełło-Wolskim wszedł malarz Zbigniew M. Dowgiałło, Zadumę obecną w obrazie poprzednika po mistrzowsku Dramatyzmem kontrapunktując:



(Detalom dzieła przyjrzeć się można tutaj. Warto .)

Cóż Picasso? Cóż Braque? - przy takiej..

W TVP obecnie są nadawane z grubsza te programy dla dzieci:

Obecnie od wielu lat uwala się kolejne programy, bo budżet,bo dzieci mają internet(a jak nie mają to są biedakami i niech się gonią)etc

Ale jest jeden program nie do ruszenia, który przeżył Teleranek,Ciuchcie,Jedyneczkę etc.

Tym program jest Ziarno - i nie jest to program wbrew nazwie program o rolnictwie tylko o:

"Prawdy ewangeliczne dla najmłodszych
Jesteśmy katolickim programem dla uczniów szkół podstawowych i ich rodziców. Zapraszamy przed telewizory wszystkie dzieci, bez względu na wyznanie czy kolor skóry. "

Podkreśliłem to co uważam za słowo-klucz. Według mnie świadczy to że to program mający "bawiąc nawracać".

Chciałabym zwrócić uwagę na kwestię książek dotyczących religii i ateizmu w bibliotekach. Mieszkam w niewielkim mieście i kiedyś chciałam w mojej miejskiej bibliotece pożyczyć "Boga Urojonego". Jak się okazało dostępna jest jedynie pozycja "Bóg nie jest urojeniem". W całym dziale nie było żadnej książki o ateizmie i religii, pisanej z punktu widzenia niewierzącego autora. O innych wyznaniach znalazłam może z trzy książki, natomiast o samym Janie Pawle II jest ich ponad sześćdziesiąt (liczyłam)...
Do mojej biblioteki wysłałam email polecający "Boga Urojonego" i wytłumaczyłam dlaczego powinni go zamówić. W odpowiedzi dostałam rozprawkę na temat tego, że ich niesłusznie oskarżyłam o dyskryminację wyznaniową.

Jak to wygląda w waszych bibliotekach?

Skromny esej, takie jakby krytyczne spojrzenie maturzysty na rówieśników-licealistów. Praca wysłana na konkurs jakiś już czas temu. Czy prawdziwy czy zbyt jadowity oceńcie sami. Nie jest w całości, był za długi.

Haha, przecież ja w życiu nie przeczytałam żadnej książki - odpowiedziała mi kiedyś XXX o beztroskim, promiennym uśmiechu absolutnie nieskażonym odrobiną myślenia, na moje ambitne pytanie o ulubionych autorów. No proszę, oto na mojej drodze kolejny geniusz, który, pozostawiając w głębokim poważaniu pozytywistyczne starania o "ukulturalnianie warstw upośledzonych", zwraca się z pełną świadomością, dumą i radością wprost w szeroko otwarte ramiona wtórnego analfabetyzmu. Może to ja zbyt wiele wymagam przy swojej ocenie ludzi, nie każdego w końcu muszą fascynować małe, czarne, fikuśnie poskręcane robaczki rozrzucone po białej kartce, dość gorzką jednak wydaje mi się myśl, że słowa Stanisława Lema przytoczone w tytule tej pracy są bardzo często boleśnie prawdziwe i aktualne.
Margaret Mead określiła dzisiejsze społeczeństwo jako prefiguratywne, czyli takie, w którym ludzie młodzi gwałtownie kreują swój własny nowy świat, nie posiłkując się wzorcami nie tylko z odległej przeszłości, ale nawet tymi sprzed paru lat. Ma ten stan rzeczy swoje dobre strony, muszę to przyznać w szczególności ja, jako osoba o poglądach tak oddalonych od konserwatyzmu, jak tylko jest to możliwe, jednocześnie jednak może to być powodem pogardy dla rad przynajmniej części wcześniejszego pokolenia, która..

Jakie macie zdanie o twórczości muzyka Macieja Maleńczuka?

"Głową do wycierania" jest moim najbardziej duchowym filmem. Nikt nie rozumie, o co mi chodzi, kiedy to mówię, ale tak jest.
Film ten rozwijał się w pewien sposób, a ja nie wiedziałem, co to znaczy. Szukałem klucza pozwalającego odkryć, co wyrażają te sekwencje. Oczywiście część z nich rozumiałem; nie wiedziałem tylko, co je łączy. Męczyłem się. Wyciągnąłem więc Biblię i zacząłem czytać. Któregoś dnia przeczytałem jedno zdanie. Zamknąłem Biblię, ponieważ to było to; to było to. I wtedy ujrzałem wszystko jako całość. W stu procentach wypełniało moja wizję.
Chyba nigdy nie zdradzę, co to było za zdanie.
David Lynch

W Biblii zastosowano kilka trików, które dziś moglibyśmy nazwać postmodernistycznymi (np. ironia intertekstualna i metanarracja).
Biblia bez wątpienia jest jednym z tych tekstów kultury, który "zwraca się równocześnie do mniejszości, elitarnej publiczności posługującej się 'wysokimi' (wysublimowanymi) kodami, oraz do masowej publiczności, posługującej się 'niskimi' (popularnymi) kodami".
Historia pokazała, że tekst ten ewokuje ogrom różnorodnych interpretacji, którego żaden dzisiejszy czytelnik nie jest w stanie ogarnąć. Ilość komentarzy do Pisma Świętego powstałych przez szereg wieków należy liczyć w milionach. Dlatego też czytelnik musi wybrać sobie (lub wyrobić samemu) jedną z nich i przyjąć "na wiarę".
Wyrobników interpretacji (hermeneutów) można z grubsza podzielić na dwie kategorie: 1) dogmatycznych oraz 2) nie dogmatycznych lub antydogmatycznych..

Mówią, że "na głupiego to aż miło popatrzeć".

Tyle, że nie wszystkim jest to miłe, a jak obserwuję, pogardzanie komizmem w stylu Jasia Fasoli należy do dobrego tonu. Wszystko przez fakt, iż znakomite sytuacyjnie skecze podszyte pikantną satyrą psychologiczną okraszono komizmem z co najmniej pogranicza dobrego smaku.

No, ale jak twierdzi inny klasyk "sami z siebie się śmiejemy"... Mam zatem pytanie czy Mr. Bean Was bawi, czy raczej jesteście "ponad to"?

Czym jest literatura? Literatura na pewno nie jest koniem. Koń jaki jest, każdy widzi. Z literaturą jest inaczej. Literatury nie widać tak jak zwykłego taboretu, nocnika oraz niezłej dupy- zwykł mawiać Jorge Luis Borges. Literatura w przeciwieństwie do zwykłego taboretu jest dziwna. Dziwność owa poprzez swą nieokreśloność zachęca do interpretacji, zaprasza do reinterpretacji, odsyła do nadinterpretacji.
Teksty, które mówią coś innego niż nam się zdaje są jak muzyka sfer niebieskich. Ich nieuchwytny sens - sens będący niczym królik uciekający Alicji - zmuszający do wysiłku psychofizycznego - łudzi nas, że da się go uchwycić. Sens w literaturze pięknej zwodzi nas na manowce intelektualne iluzją swej uchwytności, a bywa i tak, że doprowadza najwrażliwszych czytelników do pomieszania zmysłów.
Jedynym wybawieniem ze szponów pięknej niczym Kirke literatury jest Encyklopedia.
Encyklopedia mówi jasno. Panujący w niej Porządek Rzeczy Wszelakich jest wyzwalający.
W Encyklopedii wszystko jest na właściwym miejscu a rachunki zawsze się zgadzają. Harmonia Encyklopedyczna sprawia, że wąż jest wężem ale może dla kogoś coś symbolizować np. Szatana.
W Encyklopedii rzeczywistość nadprzyrodzona jest tylko opisywana a nie jak w innej (konkurencyjnej) Księdze- Objawiana. Starożytni Grecy doszukiwali się mitycznego przedstawienia Prawd objawionych Homerowi, istniała alegoryczna egzegeza hebrajskiej Tory, a Filon z Aleksandrii próbował w podobny sposób odczytywać Stary Testament. My na szczęście..