Albert Harris (Aaron Hekelman), piosenkarz i tekściarz żydowski, tuż przed wojną wypromował szlagier zatytułowany "Gdy radio w pokoiku gra"(www.youtube.com/watch?v=MTGxJLpvKMM), mający także charakter sui generis rekalmy tego medium w tytule, będącego wówczas trochę tym czym dzisiaj jest internet. Ten sam kompozytor jest także twórcą znacznie większego przeboju, śpiewanego przez Mieczysław Fogga, czyli "Piosenki o mojej Warszawie". I tu jest pewien problem, bo są tacy, którzy zarzucają Hariisowi vel Hekelmanowi popełnienie plagiatu przy tworzeniu tego utworu. Bowiem istnieje niemiecka piosenka z tego samego okresu zatytułowana "Mamatschi kauf mir ein Pferdchen", której melodia brzmi bardzo podobnie, jeżeli nie identycznie z melodią "Piosenki o mojej Warszawie".
Proponuję wysłuchać jednego i drugiego utworu i samemu zadecydować czy to plagiat czy nie, a może plagiat przypadkowy, nieumyślny???

www.youtube.com/watch?v=N57XUKyamIc
www.youtube.com/watch?v=beityqDT4_Y

W czasie I wojny Japonia i Niemcy znalazły się po przeciwnych stronach barykady.
Po krótkim starciu zbrojnym, Japonia zajęła niemiecką kolonię w Chinach, Cingtao, biorac do niewoli kilka tysięcy niemieckich żołnierzy. Tysiąc z nich trafiło do obozu jenieckiego w miejscowości Naruto. Mieli tam wcale dobre warunki egzystencji, a ramach których zorganizowali orkiestrę i dawali koncerty, takze dla miejsocwej populacji. W 1918 r. owa orkiestra wykonała po raz pierwszy w Japonii oraz w Azji, dziewiątą symfonię Beethovena. Bakcyl został uwolniony. Wkrótce "dziewiątka" podbiła całą Japonię. Dzisiaj cieszy się ona w tym kraju wyjątkowym statusem, jej melodia jest powszechnie znana, co roku ma miejsce tysiące wykonań tego utworu, w tym szczególnie partii chóralnej (oda do radości Schillera). Miejsce gdzie wykonano po raz pierwszy symfonię ma status zabytku, są tam stosowne tablice memorialne, jest odwiedzane przez rzesze Japończyków. Apogeum euforycznego stosunku mieszkańców Nipponu do "dziewiątki", jest coroczne wykonanie parti chórlanej symfonii,z udziałem 10 tysięcy chórzystów. Z setek tysięcy aplikacji wybiera się drogą losowania tę liczbę, po czym ma miejsce kilkanaście prób. Za uczestnictwo w tej przygodzie trzeba zapłacić równowartość około 800 Euro. Na końcu jest spektakularne grand finale, do którego obejrzenia zapraszam.

Powiada się, że z wojna rodzi samo zło. Historia jak wyżej co najmniej dowodzi, że od tej zasady bywają, wspaniałe wyjątki.

www.youtube.com/watch?v=X6s6YKlT..

Najsłynniejszym malarzem prymitywistą był francuski artysta Henri Rousseau, zwany celnikiem. Zaraz po nim, a może nawet ex aequo plasuje się Nikifor czyli Epifaniusz Drowniak. Trzecie miejsce dzierży Teofil Ociepka, założyciel grupy janowskiej, której ostatni przedstawiciek, Erwin Sówka właśnie wczoraj zmarł w wieku 85 lat.

www.onet.p(*)a-erwin-sowka/e735tej,681c1dfa

"Nie miał wykształcenia plastycznego, ale trudno go nazywać twórcą naiwnym czy nieprofesjonalnym. Miał własną wizję świata, był postacią niezwykle istotną dla kultury polskiej, znaną też dobrze na świecie, obecną np. w Światowej Encyklopedii Sztuki Naiwnej – powiedziała PAP Sonia Wilk.Erwin Sówka urodził się w 1936 r. w Giszowcu - dzielnicy Katowic - w rodzinie górniczej. W wieku kilkunastu lat podjął pracę w kopalni Wieczorek - początkowo na powierzchni, potem pod ziemią. Dołączył do grupy górników-malarzy nieprofesjonalnych, założonej w 1946 r. przy tej kopalni w Katowicach-Janowie przez Teofila Ociepkę - duchowego ojca grupy. Grupę Janowską tworzyło ok. 30 malarzy-amatorów. Fenomen ich malarstwa, inspirowanego m.in. okultyzmem, został przedstawiony w filmie "Angelus" Lecha Majewskiego. Do najwybitniejszych twórców grupy janowskiej zalicza się także m.in. Pawła i Leopolda Wróbli, Gerarda Urbanka, Pawła Stolorza, Ewalda Gawlika i Eugeniusza Bąka."

Parę dni temu minęła setna rocznica urodzin Friedricha Durrenmatta, znakomitego szwajcarskiego dramaturga i prozaika. W Polsce znany jest on głównie jako autor dramatu "Wizyta starszej pani", kryminału "Sędzia i jego kat" oraz opowiadania "Kraksa". Jednakże w świecie niemieckojęzycznym największym hitem tego twórcy okazał się być dramat "Fizycy". Chciałem rocznicowo podrzucić link do tej perły tragikomedii - ale ze zdumieniem odkryłem, iż nie ma on line polskojęzycznego spektaklu!!! Rzecz ta jest w ogóle słabo znana w Polsce - nad czym należy szczególnie ubolewać, bo sztuka Durrrenmatta , zawsze aktualna, w okresie pandemii zdaje się mieć walor po prostu publicystyki - i to publicystyki najlepszego sortu.
O czym bowiem ona jest? W wielkim skrócie o odpowiedzialności i braku odpowiedzialności naukowców.
Zainteresowanych problemem, z braku sztuki on line - odsyłam do lektury tekstu ( ewentualnie do obejrzenia niemieckojęzycznego spektaklu, łatwego do znalezienia on line), podrzucając link do recenzji teatralnej jednego z nielicznych przestawień tej sztuki na deskach teatru polskiego.

scienceinp(*)w-teatrze-collegium-nobilium-w

"Autor w samej konstrukcji dramaturgicznej sztuki zadbał o to, aby igrać z przyzwyczajeniami widza. Oznacza to, że w każdej kolejnej scenie właściwie podważa to, co wcześniej braliśmy za pewnik. I tych suspensów, zwrotów akcji jest bardzo wiele" - powiedział Hycnar. Dodał,..

W II RP, kilka kilometrów od Pińska funkcjonowała wieś Iwaniki. Dosyć wyjątkowa bo zasiedlona przez Żydów zajmujacych się pracą na roli. Powstała w połowie 19 wieku, wysiłkiem kolonizacyjnym państwa rosyjskiego, które - generalnie rzecz biorąc bezskutecznie - usiłowało część Żydów przysposobić do pracy na roli.
Zainteresowanych zagadnieniem zachęcam do zapoznania się z podlinkowanym materiałem - który zwiera także opinie na temat wybitnego polskiego reportażysty okresu miedzywojennego, Ksawerego Pruszyńskiego. Tymczasem, pozwolę sobie na podzielenie się kilkoma uwagami.
Primo, Iwaniki na długo przed pojawieniem się na scenie politycznej syjonizmu wcielały w życie syjonistyczny postulat/dogmat, to znaczy przekuwanie zdegenerowanego ( określenie syjonistów) Żyda, parającego się lichwą, arendą i spekulacjami finansowymi - w zdrowego rolnika, epatującego tężyzną fizyczną. Później w Palestynie ten sam proces będzie miał zachodzić w kibucach. Secundo, w Iwanikach przed wojną było sporo sympatii prokomunistycznych, co się dobrze wpasowuje w stereotyp Żydokomuny. I wreszcie po trzecie i najważniejsze, Żydzi - rolnicy z Iwanik nie doświadczali przejawów antysemityzmu ( antyjudaizmu, antytalmudyzmu - raczej) ze strony sąsiadów - innych chłopów, prowieniencji generalnie rzecz ujmując białoruskiej. To bardzo istotna obserwacja. Bo często do tej pory mówi się i pisze o wyssanym wiadomo z czego antysemityźmie wschodnioeuropejskich chłopów. A jak się okazuje, jak Żyd nie był wrogiem (w tym klasowym)..

Fryderyk Nietzsche wielkim filozofem był. I jako taki był rzecz jasna autorem wielu znanych, do dzisiaj powtarzanych sentencji. Rzekł on - miedzy innymi - że "życie bez muzyki byłoby pomyłką". I sam, osobistym przykładem, potwierdził zasadność tej prawdy. Nietzsche bowiem - o czym nie każdy wie - był także kompozytorem i tworzył wcale udane utwory na fortepian. Nie są to wybitne arcydzieła. Jednakże jeżeli postrzegać je w kategoriach subsydiarnego dopełnienia jego przełomowej, genialnej filozofii - siłą rzeczy nabierają one określonego waloru i stają się wartością same w sobie. Opinie na temat owych kompozycji są skrajnie różne. Każdy ma prawo do własnego sądu. W moim odczuciu bardzo często wypowiadający się na temat nie dokonują autonomicznej oceny tego co słyszą - postrzegając kompozytorskie kreacje Nietzschego przez pryzmat genialności jego osoby jako filozofa. Dla mnie muzyka Nietzschego ma w sobie coś z twórczości Erika Satie. Jest oszczędna w formie i nihilistyczna - chciałoby się powiedzieć - w brzmieniu.
Podrzucam link do utworów wielkiego filozofa i zachęcam do czytania jego klasyki filozoficznej przy dźwiękach jego...klasyki fortepianowej. To wielce interesujące doświadczenia z pogranicza sztuk - a więc szczególnie ubogacające i inspirujące.

www.youtube.com/watch?v=FYBwNcTeY7M

Ambient to rodzaj elektronicznej muzyki z trochę wyższej półki - w której nad tradycyjną strukturę i rytm przedkłada się nastrój i tonalność. Prekursorem tego gatunku był Eric Sati (www.racjonalista.pl/forum.php/s,822752). Natomiast za jej dwudziestowiecznego mistrza uchodzi Brian Eno. Podrzucam parę ambient dźwięków do wysłuchania. Są jak balsam neutralizujący ból i kojący rozterki duszy. Stanowią wyśmienite tło do zasypiania, czytania, medytowania, analizowania skomplikowanego zagadnienia, wpadania w przynoszący ulgę stupor/odrętwienie.
Te podlinkowane. Bo są też inne, z kategorii dark ambient - kreujące "bojaźń i drżenie". Ale o tych ostatnich może innym razem.



www.youtube.com/watch?v=ggLTPyRXUKc

Kilkakroć na tym forum zachęcałem do kupowania i czytania niezbędnika historycznego Polityki, wychodząc z założenia, że choć reklama jest na forum zakazana, to jednak reklama popularnonaukowych publikacji powinna być wyjątkiem

Niezbędniki charakteryzowały się zawsze tym, że pisali w nich różni autorzy prezentując swoją wiedzę z różnych dziedzin związanych z głównym tematem, a przy tym mnóstwo było ciekawostek, biografii, nieznanych szczegółów. W niezbędniku o Wielkiej wojnie znalazły się artykuły o uzbrojeniu, taktyce ale i o wojskowych burdelach W niezbędniku Polacy i Rosjanie notka o popularności w ZSRR Hansa Klossa, a w Dziejach Bałtyku tekst o ryskiej secesji

Tym razem jednak...

Wielce spóźniony, ale jednak dostępny w internetowym sklepie Polityki wpadł mi w ręce Niezbędnik "Dzieje Śląska czyli historia na pograniczu"

Z pogranicza jednak niewiele.
Owszem historia w punktach opisana poprawnie od pradziejów po Wujka, ale
1 Cały niezbędnik o pograniczu pisany jest wyłącznie przez polskich autorów, czyli z pogranicza nici
2 Śląska sztuka opisana (pysznie!) na przykładzie artykułów o architekturze gotyku, baroku i modernizmu, ale pominięto całkowicie śląskie malarstwo, literaturę, film i muzykę
3 Opisano historie wielkich rodów, ale pominięto tym razem notki biograficzne Ślązaków mających wpływ na dzieje swojego regionu jak i krajów do których ten region przynależał/przynależy. A przydałoby się napisać kim byli w czterech opcjach politycy: Korfanty, Ziętek, Ulitzka, Kożdoń,..

"Nie pisałbym, gdybym nie kochał, człowieka, lecz poza gatunkiem" - tak zakończył pieśń inspirowaną czwartą podróżą Guliwera, Jacek Kaczmarski. To chyba najlepiej określające jego twórczość stwierdzenie. Człowiek to jednostka, która tworzy piękne rzeczy (kultura). Gatunek to ogół homo sapiens, ze swoją tandetą (antykultura).

m.youtube.com/watch?v=O8FG9aQQVHM

pl.m.wikisource.org/wiki/Podróże_Gulliwera

O amerykańskiej odmianie socrealizmu, który zwał się...social realism traktował wątek pt. "Amerykański socrealizm".www.racjonalista.pl/forum.php/s,829524.
Tym razem będzie o kwalifikowanym przypadku - to jest o sowieckiej wzorcowej socrealistycznej produkcji, zrobionej za...amerykańskie pieniądze przez Hollywood (Samuel Goldwyn Productions).
Rzecz miała miejsce w czasie II wojny. Film, pt. "North Star" (1943) był typową propagandą wojenną, w której wystepują wzorcowo pozytywni Sowieci i wzorcowo diaboliczni Niemcy. Najbardziej pikantne jest to, iż początek filmu to sporej długości sekwencja "przedwojenna", w której życie na sowieckiej, kołchozowej wsi ukazane jest jako rajska rzeczywistość. Mając na uwadze szczególnie komentatora okrągłego - nadmienię stanowczo, iż ów sowieki raj jest jedną wielką propagandową szmirą. Rzeczywistość na takiej wsi szczególnie w latach 30 - tych była nie wzorcowym rajem tylko wzorcowym piekłem.
Reżyserem filmu był niejaki Lewis Milestone (aka Leib Milstein) sceanriusz napisała Lilian Hellman - też z narodu uważanego przez niektórych za wybrany, producent Samuel Goldwyn też nie stanowi tu wyjątku.
Forumowicze majacy racjonalny i historycznie zweryfikownay stosunek do fenomenu Żydokomuny - be zwiekszych problemów połączą nieprzyzwoicie prosowieckie przesłanie filmu, z etnicznymi korzeniami jego twórców.
Robert Conquest, wybitny brytyjski sowietolog (któremu onegdaj poświęciłem wątek: www.racjonalista.pl/forum.php/s,673917) nazwał ów film..