... kawałek z wykopem - jak trzeba. I w tzw. temacie

czyli :

Enemigos de Dios - Desobediencia Civil

miłego słuchania i oglądania ...

PUNKS NOT DEAD !!! )))

Brama Isztar.

Królewska brama Isztar ciężka od kolorów
zmienia się nieznacznie. Czas rozbija mury,
jednak kształt mieszkańców wciąż w tym samym roju
miasta świata łączy, niczym skalne słupy.

Takie same myśli pieszczą krzyk potomków,
szumem pustych głosów tworzą grup strategie,
w ruchu i w spokoju, w dymie sztucznych bogów,
opiekunów jaźni, która sławi siebie.

Ziemia jest jak rama ludzkich malowideł -
mało kto oderwie wzrok od innych oczu.
Świat to głos sąsiada, reszta płynie w ciszę.

Płytkie krople psychik nie chcą błysnąć w morzu
gwiazd przestrzennej głębi, piasków lgnących w siłę
żywej magmy białka, która wrze w dni ogniu.

15 czerwca 2010


Ps.: Wiersz odnosi się do kolejnego wątku, który poruszam na forum. Jednocześnie chciałbym podziękować Diogenesowi za inspirację.

Jamuna.

Barwne mgły nad rzeką łączą się w początku
dnia skrytego w pyle, który płynie z murów
pełnych śmierci gatów i z łąk cichych tonów,
z pasterskiego fletu wyjętego z nurtów.

Mosty z ciemnej stali niosą już gwar tłumów,
wielobarwne ptaki zrywa brzask z figowców,
mętny szal Jamuny budzi ziemię z gruzów
chwil spalonych w mroku, z echa sal grobowców.

Już Tadż Mahal płonie w marmurowym ogniu,
światło jeszcze krwawi kaligrafią smutku,
słonie brodzą w wodzie, wokół nich w porządku
ciał wychudłych trwaniem trwa wciąż teatr ludu.

Role są rozdanie, dawne jak szmer w zbożu,
wciąż ta sama ziemia żywi smakiem trudu
z jakim kłosy ciążą, niosąc słodki spokój
wziętej z gwiazd energii. Świt w nasionach urósł.

Brzeg dziewczyny młode skupił w swym zakolu,
słychać pieśń o Krisznie, o miłosnym bólu,
który jest tak słodki, że wśród barwnych strojów
pawim piórem błyszczy, tańcząc aż do skutku.

Miłość jest słów matką, w nagłych przemian polu
wzywa najpiękniejszych, tworzy drogi z szumu,
z tańca barwnych ptaków, z żabich błon rechotu.
Ona z pustki bogów stwarza dla swych cudów.

Słońce przez opary przeszło wśród łoskotu
wierszy, maszyn, papug… Ono przymus ruchu
przekazało skałom, rzece płaszcz obłoków
łatwo znów wyrwało. Przyjdzie czas monsunów.

1 czerwca 2010

Ps: Do wiersza można (ale nie trzeba Adamiaku ) posłuchać - www.youtube.com/watch?v=Jtxwvc19bGQ

Ja też chcę się pochwalić swoimi poezjami! A co? Posłuchajcież o dziatki bardzo pięknej balladki.

Tytuł - Co się stało?

Co się stało, że rozum zupełnie straciłam?
Żyć normalnie przestałam, tak jak dotąd żyłam.
Że dzień każdy zaczynam od myśli o Tobie,
Że nie wiem już, co dzieje się ze mną, co robię.

Dlaczego jak powietrza brakuje mi Ciebie?
Dlaczego gdy Cię widzę, czuję się jak w niebie?
Dlaczego, gdy Cię nie ma, umieram i gasnę?
Dlaczego zawsze myślę o Tobie, nim zasnę?

Czemu się ciągle lękam, że mogę Cię stracić?
Czemu jak Tantal, pić chcąc, nie mogę się napić?
Czemu Cię ciągle pragnę i ciągle mi mało?
Czemu tak jest? Ja wiem to. I wiem co się stało.

Jako że niejednokrotnie pozwalałem sobie na kpiny z poetyckich dokonań forumowiczów, uznałem, że uczciwie będzie dać im sposobność do rewanżu.

Non omnis moriar

Nie wszystek umrę, jeśli gdzieś
Choć jeden wiersz mój pozostanie.
W nim skryta cząstka duszy mej
Przedłużać będzie moje trwanie.

I może, za lat kilkadziesiąt,
Po wiersz ten sięgnie ręka twa
I po twej twarzy pobrużdżonej
Na zżółkłą kartę spłynie łza.

A ta łza twoja i wspomnienie
Tak wiele mi dodadzą sił,
Że choć już będę tylko cieniem,
To przez tę chwilę będę żył...

Używajcie sobie.

Czy wiecie, że język polski „nie lubi” głoski i litery a? I to nie lubi jej w sposób dość osobliwy. Ta głoska i litera występuje wprawdzie w wyrazach rdzennie polskich nader często, ale nie na początku wyrazu. Wyrazy, zaczynające się na a, to z reguły zapożyczenia z innych języków. Dotyczy to szczególnie rzeczowników, ale także czasowników i przymiotników. Jeżeli chodzi o rzeczowniki o polskich korzeniach, to zaczynających się na a praktycznie nie ma. Nie chce mi się wertować słownika etymologicznego języka polskiego (którego zresztą nie mam), ale przypuszczam, że można je policzyć na palcach. Mnie w tej chwili przychodzą do głowy tylko dwa: abecadło i asan lub acan (staropolski zwrot grzecznościowy). A i tak abecadło, które jest bez wątpienia rzeczownikiem rdzennie polskim, jest kalką językową z greckiego rzeczownika alfabet, zaś asan (acan) może być pochodzenia tureckiego lub tatarskiego.

Czy ktoś z forumowiczów zna jeszcze jakieś inne polskie rzeczowniki na a lub wyszuka je w słowniku?

A dlaczego w tytule wątku napisałem „osobliwość” (w cudzysłowie)? Dlatego, że to żadna osobliwość. Inne języki też „nie lubią” pewnych liter lub głosek. Posłużę się przykładem z języka angielskiego, bo go zmam najlepiej. Otóż angielski „nie lubi” z. I to znacznie bardziej niż..

To Wy sobie rozmawiajcie , ja jadę na koncert AC/DC ) Pozdrawiam.

Yamakusa „Zarządca”

Mocarz nad mocarzy dla dusz stał się katem
zalewa przesytem pochłaniając makiem
jak tytan swój żywioł manifestujący
ocieka brudem i nigdy nie zakończy

Upodli nas, zniszczy, zmieni w kamienie
zaniknie już nawet samotne cierpienie
przepadnie wiara w istnienie człowieka
oto zarządca z swym czasem nie zwleka

Cóż mogę począć aby plan mu zniweczyć?
spaść z piramidy czy śnić sen człowieczy?
co dobre ,co złe zostawić w oddali?
czy czekać aż gorycz od wnętrza mnie spali?

Oddaje głos w nicość ,jego tam nie ma
nie osądzi mnie nawet cesarz podziemia
wszystko to fikcja ,iluzja i obłuda
przestałem już wierzyć we wszelakie cuda.

Absztyfikanci grubej Berty
i katowickie węglokopy,
i borysławskie naftowierty,
i lodzermensche, bycze chłopy,
warszawskie bubki, żygolaki
z bandą wytwornych pind na kupę,
rębajły, franty, zabijaki,
całujcie mnie wszyscy w dupę.


Socjały nudne i ponure,
pedeki, neokatoliki,
podskakiwacze pod kulturę,
czciciele radia i fizyki,
uczone małpy, ścisłowiedzy,
co oglądacie świat przez lupę
i wszystko wiecie: co, jak, kiedy,
całujcie mnie wszyscy w dupę.


I ty, fortuny s*******nu,
gówniarzu uperfumowany,
co splendor oraz spleen Londynu
nosisz na mordzie zakazanej,
i ty co mieszkasz dziś w pałacu,
a srać chodziłeś za chałupę,
ty wypasiony na Ikacu,
całujcie mnie wszyscy w dupę.


I tem ów belfer szkoły żeńskiej,
co dużo chciałby, a nie może,
i tem profesor Cy... wileński
/Pan wie już za co, profesorze!/
I ty za młodu nie dorżnięta
Megiero, co masz taki tupet,
że szczujesz na mnie swe szczenięta;
całujcie mnie wszyscy w dupę.


I tem Syjontki palestyńskie,
Hulace, co lejecie tkliwe
starozakonne łzy kretyńskie,
że „ szumią jodły w Tel - Avivie”,
i wszechsłowiańscy marzyciele,
zebrani w malowniczą trupę
z byle mistycznym kpem na czele,
całujcie mnie wszyscy w dupę.


I tem aryjskie rzeczoznawce,
wypierdy germańskiego ducha
/gdy swoją krew i waszą sprawdzę,
wierzcie mi, jedna będzie jucha/,
Karne pętaki i szturmowcy,
zuchy z Makabi czy Owupe,
i rekordziści i sportowcy,
całujcie mnie wszyscy w dupę.


Izraeliccy doktorkowie,
Widnia, żydowskiej Mekki, flance,
co w Bochni, Stryju..

Patrzę, niczym zmory wypełzają z cienia.
Patrzę, będąc jednym z dzieci Matki Ziemi.
Ludzie, których w pustkę gnają urojenia,
Dźwięczy echo modłów wysyłanych w próżnię.

Widzę, jak swój życia czas ograniczony
Trwonią na iluzję, w modłach zatraceni,
I nie słyszą krzyków siłą nawróconych
Ofiar, których krwawych łez już nie odróżnię...

Zerwałam żelazne łańcuchy, o Panie.
Lochów twych bezdennych otchłanie
Opuszczam na skrzydłach myśli oświeconych.

Gdyż pośród krajobrazów możliwości nieskończonych
Wiatr śpiewa pieśni i niosą knieje
Dobrą nowinę: bóg nie istnieje.

Alpha Phoenicis, 17 grudnia 2009r.


Jakoś wcześniej nie miałam okazji go tu wrzucić, taka jakby trema mnie łapała
A co do "dziwności" pewnych sformułowań: Czasem sama nie wiem jak mi niektóre z nich do głowy przyszły, większość po prostu zapisałam. W razie waszych wątpliwości postaram się je jakoś zinterpretować, aczkolwiek mam nadzieję, że zaglądają tu osoby w miarę inteligentne i nie będzie problemów z domyśleniem się "co autor miał na myśli"