Czy wiecie, że język polski „nie lubi” głoski i litery a? I to nie lubi jej w sposób dość osobliwy. Ta głoska i litera występuje wprawdzie w wyrazach rdzennie polskich nader często, ale nie na początku wyrazu. Wyrazy, zaczynające się na a, to z reguły zapożyczenia z innych języków. Dotyczy to szczególnie rzeczowników, ale także czasowników i przymiotników. Jeżeli chodzi o rzeczowniki o polskich korzeniach, to zaczynających się na a praktycznie nie ma. Nie chce mi się wertować słownika etymologicznego języka polskiego (którego zresztą nie mam), ale przypuszczam, że można je policzyć na palcach. Mnie w tej chwili przychodzą do głowy tylko dwa: abecadło i asan lub acan (staropolski zwrot grzecznościowy). A i tak abecadło, które jest bez wątpienia rzeczownikiem rdzennie polskim, jest kalką językową z greckiego rzeczownika alfabet, zaś asan (acan) może być pochodzenia tureckiego lub tatarskiego.

Czy ktoś z forumowiczów zna jeszcze jakieś inne polskie rzeczowniki na a lub wyszuka je w słowniku?

A dlaczego w tytule wątku napisałem „osobliwość” (w cudzysłowie)? Dlatego, że to żadna osobliwość. Inne języki też „nie lubią” pewnych liter lub głosek. Posłużę się przykładem z języka angielskiego, bo go zmam najlepiej. Otóż angielski „nie lubi” z. I to znacznie bardziej niż polski a. Nawet w najbardziej opasłych słownikach języka angielskiego wszystkie wyrazy na z zajmują co najwyżej 3 lub 4 strony. A i wyrazów z z w środku jest niewiele.