Spacerując sobie alejką w parku, zanurzony w narkotycznym eterze upojnego letniego przedwieczoru, w otoczeniu kipiącej zieleni starych drzew, zostałem wyśledzony przez przedstawiciela gatunku niezmiernie dzis już rzadkiego, zagrożonego wyginięciem a przez niektórych uważanego za wymarły.

Poeta.

Podszedł do mnie, jakbyśmy się znali od lat i zapytał, czy interesuje mnie poezja i czy nie chciałbym się zapoznać z najnowszym tomikiem wierszy jego pióra.

Sytuacja wydała mi się tak surrealna (a niektóre rejony surrealizmu są mi zaiste bliskie), że, powstrzymując śmiech, przystanąłem na tę niecodzienną propozycję.

Ów bardzo skromny, sympatyczny młody człowiek studiujący ogrodnictwo zdał mi się zjawą z innego wymiaru; jakoż intuicja mnie nie zawiodła, i, rzuciwszy okiem na kilka wytworów jego artystycznej wyobraźni wysupłałem kwotę, jaką zaproponował za wydane własnym sumptem wiersze.

Jeśli zostaniecie zaczepieni przez długowłosego, noszącego okulary w cienkich oprawkach osobnika przemierzającego alejki krakowskich parków, nie lekceważcie tego. Być może nigdy więcej nie będziecie mieć okazji być świadkami, jak muzy w kwiecistych formacjach zaczynają swój czarowny taniec w przedwieczornym złocie aureoli olimpijskiej Euterpe.

______________________________________________________________________________

ALTERNATYWA

Koncert spisany na straty
Lecz się odezwał sumienia głos
Czemuś do uszu napchał waty?
Dźwięk chybiony o włos

...

ZŁOŚLIWOŚĆ GRAWITACJI I JEJ KONSEKWENCJ..

www.bryk.p(*)ichot-z-la-manchy.problematyka

Jak rycerze i rodzina uświadamiają mu że błądzi intelektualnie....


Umiera.

Proszę Imć drobnera o komentarz.

W 1773 r., gdy Mozart przebywał w Mediolanie zajęty komponowaniem opery Lucio Silla, niejako przy okazji popełnił religijny motet zwany pod tytułem Exultate, jubilate. Skomponował go dla konkretnego śpiewaka, kastrata Venanzio Rauzziniego. Dzisiaj jest to mozartowski "hit" wykonywany przez liryczne soprany, charakteryzujący się ekstatyczną, wybrzmiewającą pod niebiosa radością, ogarniającą każdego bez względu na jego wiarę czy niewiarę w boga.
Absolutnym majstersztykiem utworu jak wyżej jest fragment zatytułowany "Allleluja", w którym wykonawczyni utworu przez dłuższą chwilę wyśpiewuje tylko to jedno słowo, będąc zmuszona do perfekcyjnego zaprezentowania techniku śpiewu i zarazem nie zapominając o owym ekstatycznym entuzjazmie jaki powinien emanować z jej prezentacji.
Podlinkowany materiał jest szczególnie interesujący. Ukazuje bowiem piękny śpiew kreowany przez równie piękną kobietę. Słowem odczucie estetyczne ulega w tym wypadku zdublowaniu.
Życzę miłych uniesień ducha!!!


www.youtube.com/watch?v=o_fA-Ls4RXk

W kalifornijskiej uczelni prowadzonej przez Jezuitów, usunięto z przestrzeni publicznej rzeźbę niemieckiego artysty Fritza Von Graevenitza, który w okresie nazistowskim tworzył dzieła wpisujące się w propagandę III Rzeszy, w tym popiersie Hitlera. Jednakże zdecydowana większość spuścizny twórczej po artyście jest wolna od jakiegokolwiek przesłania ideolo. W Stuttgarcie znajduje się muzeum poświęcone jego pracom. Zakwestionowana rzeźba znana jest jako "Chłopiec z sokołem" i powstała w celu upamiętnienia brata artysty, który zmarł w wieku młodzieńczym.
Rzeźba nie cechuje się jakąkolwiek nazistowską symboliką. Usunięto ją ze względu na epizod nazistowski w biografii Graevenitza - pod wpływem petycji ze strony trzech studentek uczelni.
Kwestia jak wyżej wpisuje się w często debatowany problem zależności między twórcą a dziełem. W zapodanym przypadku swoistej pikanterii zaistniałej sytuacji dodaje fakt, iż dzieło niemieckiego twórcy, łechcące oko, z jednej strony oszczędną, surową formą nawiązującą do cykladzkich idoli, z drugiej zaś stoicką harmonią emanującą z relacji między chłopcem a sokołem w jego ręku, cechuje się dużym potencjałem pozytywnego estetyzowania przestrzeni i jako takie winno być w tej przestrzeni zachowane. Intencje studentek zapewne były słuszne - ale walcząc w ten sposób z nazizmem osiągnęły cel dokładnie odwrotny od zamierzonego: wykreowały zdarzenie mające w sobie pierwiastek totalitarny.
Był kiedyś w Polsce rzeźbiarz, który zwał się Zbigniew Dunajewski. Stworzył..

Kurski o występie Rafała Brzozowskiego: "To był jeden z najlepszych występów" Eurowizja 2021. To dlaczego odpadliśmy? Bo nas nie lubą? Bo jesteśmy narodem kłótliwym, butnym, i rzucającym kłody pod wszystko co EU zaplanuje - za to chętnie wyciągającym łapy po kasę? Można tę "porażkę" tak tłumaczyć. Do mnie bardziej przemawia ten fragment zaczerpnięty z wyborczej:

"Eurowizja to nie piłka nożna, ani nawet nie wyścig zbrojeń, nie wymaga takich sił i środków. Wystarczy pozwolić ludziom - zarówno autorom piosenek, jak i wykonawcom, i wreszcie fanom - dobrze się bawić. Wystarczy przestać się napinać, nie angażować w to polityków, służb specjalnych oraz komentatorów specjalizujących się w takich zagadnieniach jak naród, honor i kwintale z hektara."

Chodzi mi o trzy pierwsze płyty brytyjskiej grupy Marillion. Znani szerzej w zasadzie z dwóch utworów ("Kayleigh" i "Lavender" z trzeciego albumu). Myślę, że warto zapoznać się z całymi albumami. Koneserzy wiedzą Psychodeliczne, melodyjne, poetyckie, no i jest moc oraz emocje.

1. Script for a Jester's Tear

m.youtube.com/watch?v=UXeTcpskPi4

2. Fugazi

m.youtube.com/watch?v=q6XsqBgFQ70

3. Misplaced Childhood

m.youtube.com/watch?v=D_5kc3tleEY

Który najlepszy?
Trudne pytanie...

Tabulatory, transkrypcje do różnych utworów, MUZA. W całym tym internetowym śmietniku można sporo znaleźć gdy się wie jak szukać i co chce się wykopać . Edgar Cruz - Mój ulubiony gitarzysta klasyczny. Wydał kilkanaście płyt CD w stylistyce od klasycznej przez flamenco po pop i jazz. Jego dewiza "graj, co chcą Twoi odbiorcy, a dobrze Ci zapłacą". Każdego roku Edgar Cruz daje ponad 200 koncertów i gra w całej Ameryce, Europie i Ameryce Południowej.
To trzeba zobaczyć i posłuchać.
La bamba
youtu.be/5kaGfsUk2UY
No i oczywiscie fantastyczna aranżacja Edgara Cruz - "bohemian rhapsody" Queen
youtu.be/GVVskiLf5ug

Film powstał w 1949 roku, zatytułowany jest "Upadek Berlina". Jest to dwuczęściowa epopeja w reżyserii Michaiła Cziaureliego, z Micheilem Gelowani w roli Stalina. Obraz jak wyżej był czołowym osiągnięciem propagandy stalinowskiej w branży filmowej.
Podlinkowany materiał zawiera zestaw scen z filmu opatrzonych komentarzem dotyczącym zasad propagandy stalinowskiej. Wątków na które warto zwrócić uwagę jest multum. Np. deifikacja Stalina, "sceny erotyczne", kłamstwa propagandy stalinowskiej. Te ostatnie mają charakter wyjątkowo przewrotny (w myśl zasady wyrażonej przez Orwella "wojna jest pokojem") gdyż portretują sojuszników sowieckich z czasów II wojny jako aliantów....Hitlera, zaopatrujących go w niezbędne materiały do prowadzenia wojny ze Związkiem Sowieckim. A przecież było dokładnie na odwrót. Bez pomocy materiałowej z USA - Sowieci nie byliby w stanie kiwnąć palcem w starciach z Niemcami.
W materiale filmowym jest scena, której komentujący nie rozumie.
Ciekawym, czy padną jakieś interesując propozycje jej interpretacji. Sam mam pewien pomysł co do jej znaczenia - ale poczekam z jego ujawnieniem na opinie innych.

www.facebo(*)583215/videos/295295008884760/

Prawdziwym koneserom podrzucam prawdziwą perełeczkę. Wywiad z praprawnukiem Stanisława Strawińskiego herbu Sulima, rotmistrzem starodubowskim, konfederatem barskim, organizatorem porwania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, podkomendnym Kazimierza Pułaskiego.
Fakty biograficzne jak wyżej wyliczam bynajmniej nie w celu uzasadnienia zawłaszczenia do nacji polskiej praprawnuka krewkiego rotmistrza i zagraniu na nosie Moskalom. Nie, są to po prostu pikantne curiosa, które warto znać śłuchając "Święta Wiosny".
W podlinkowanej konwersacji warto zwrócić szczególną uwagę na zademnostrowanie przez rzeczonego praprawnuka sposobu w jaki głuchy jak pień Beethoven - bbazując na zjawisku wibracji - komponował swoje utwory.

www.youtube.com/watch?v=oJIXobO94Jo&t=18s

"Mała książeczka, która wstrząsnęła światem", tak zatytułowany jest króciutki esej poświęcony "Il Principe" autorstwa Nicollo Machiavelli. A w nim - między innymi - znajduje się fragment listu Machiavellego do przyjaciela Francesco Vettori, w którym jest mowa o tym w jakich warunkach powstawała owa mała książeczka, o tak wielkiej mocy.
Życie jakie jej autor wiódł na wygnaniu zdaje się być przykładem wzorcowej kalokagatii- harmonii ducha, ciała i intelektu. Czytając zamieszczony poniżej fragment trudno się oprzeć wrażeniu że to sceneria arkadyjskiej sielanki. Polecam lekturze i przemyśleniom.

"…I am living on my farm…I shall tell you about my life. I get up in the morning with the sun and go into one of my woods that I am having cut down; there I spend a couple of hours inspecting the work of the previous day and kill some time with the woodsmen who always have some dispute on their hands either among themselves or with their neighbours…Upon leaving the woods, I go to a spring; from there, to one of the places where I hang my birdnets. I have a book under my arm: Dante, Petrarch, or one of the minor poets like Tibullus, Ovid, or some such…Then I make my way along the road toward the inn, I chat with passersby, I ask news of their regions, I learn about various matters, I observe mankind: the variety of its tastes, the diversity of its fancies. By then it is time to eat; with my household I eat what food this poor farm and my minuscule patrimony yield. When..