Ponieważ, jak zauważam, ostatnimi czasy jakaś „bania z poezją” pękła na tym forum – pozwolę sobie „doszlusować” z napisanym pod wpływem natchnienia, oraz prowadzonej w innym wątku dyskusji o islamie poematem pod tytułem „Zgrzyt lutni”.
(No, to lecę na razie regularnym dwunastozgłoskowcem. Co dalej – zobaczymy).
O lutni! Ty dźwięków swych czarem mnie muśnij,
Skowytem stu hurys spowitych, ni w muślin,
Ni w jedwab, co tylko zaledwie im brzuch śli-
Czny cieniem ulotnym się stara napuścić.
Bom żądny poezji jak pies, co to mu ślin-
A cieknie na dzwonek, lub zając w kapuście.
Z uśmiechem boskiego markiza na uściech
Śniąc sen, co poezji niebiańskiej mi chlust śni.
Wczytując ja w dzieje srogiego się Luśni
Spokojny spokojem mych przodków, jak grób śni-
Ętej ry – by (to polski był nie francuski)
Pozdrawiam was moi rodacy. O gnuśni!
O bracie rodaku, co na tym forum’ś mi
Nóż błędu po złotą rękojeść wbił w brzuch mi
I siostro, rodaczko co tekstem swym słuch’ś mi
Zraniła dogłębnie, że jeszcze mnie mózg ćmi.
(Uwaga! Tu przestawiam wajchę na „nowocześnie”
(lecę bez dużych i bez interpunkcji ortografia na razie zostaje rym i rytm ważę sobie lekce)
muślin w brzuchu nocy
i
niedomyślanych myśli przestrzenie
widzę
oczyma astralnego upojenia
idę w nicość
bogaty tobą
jak nędzarz
tej ziemi
czerwień i błękit walczą
o prymat
filiżanki herbaty
odejścia pozostają
(uwaga! zapiac pasy! wyłanczam „orto” i..
Starsze [1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50] [51] [52] [53] [54] [55] [56] [57] [58] [59] [60] [61] [62] [63] [64] [65] [66] [67] [68] [69] [70] [71] [72] [73] [74] [75] [76] [77] [78] [79] [80] [81] [82] [83] [84] [85] [86] [87] [88] [89] [90] [91] [92] [93] [94] [95] [96] [97] [98] [99] [100] [101] [102] [103] [104] [105] [106] [107] [108] [109] [110] [111] [112] [113] [114] [115] [116] [117] Pokaż nowsze wątki 
