Popularny dziś mit głosi, że Kresy były koloniami Polski. Kolonizacja w ten sposób wygląda, że zdobywa się jakiś teren, przejmuje w nim władzę lub się ją kreuje, a następnie transferuje się dobra z owej kolonii do metropolii. Niczego takiego w historii Polski nie było.
"Kolonizacja" Litwy przez Polskę na tym polegała, że to Litwin Jogaiło dostał władzę nad Polską.
"Kolonizacja" Ukrainy przez Polskę na tym polegała, że królem Polski został Michał Korybut Wiśniowiecki.
Wiśniowieccy, królewięta Ukrainy, w tym sensie byli rodem polskim, że przyjęli kulturę polską. W istocie zaś byli rodem ruskim pochodzącym z Rusi, wywodzącym się od Rurykowiczów.
Wielkich podatków centralnych w Rzeczypospolitej nie było, więc każdy region rządził się sam. Tworzyli jedynie wspólnotę kultury polskiej, która była bardziej wolnościowa i egalitarna niż dawniejsza kultura tych wschodnich krajów (które władzę miały znacznie bardziej skoncentrowaną i elitarną niż na ziemiach polskich). Ile razy Marokańczyk został królem lub prezydentem Francji? Ile razy Hindus został królem lub premierem Wielkiej Brytanii? Nie mieszajmy do Rzeczypospolitej retoryki kolonialnej.

Osiemdziesiąt lat temu, w 1937 r. wszedł na ekrany film "Towarzysze broni" ("La Grande Illusion"), dzieło francuskiego reżysera Jeana Renoira - syna wielkiego impresjonisty Augusta Renoira. Film został okrzyknięty arcydziełem - a kreacje aktorskie Jeana Gabina i Erich Von Stroheima przeszły do legendy. Dzieło Renoira zawsze lokuje się na bardzo wyskoich pozycjach różnorakich list rankingowych i zestawów "najlepszych" filmów wszechczasów. Tytułem ciekawostki warto dodać, iż znajduje się ono także na watykańskiej liście 45 arcydzieł kina - ogłoszonej w 1995 r. - które ze względu na propagowane wartości warto obejrzeć.
Film niesie zdecydowane przesłanie pacyfistyczne, ukazując zarazem rzeczywistość pierwszowojenną, zasadniczo różną od drugowojennej. W 1937 r. film został - ze względu na swe przesłanie pacyfistyczne - zakazany w Niemczech, w 1940 r. zaś......we Francji. Władze francuskie obawiały się, iż film może oddziaływać destrukcyjnie na - i tak już nie najlepsze - morale armii francuskiej.
Polski tytuł filmu nie jest wiernym tłumaczeniem francuskiego. Francuski zaś nawiązuje do tytułu książki "The Great Illusion" brytyjskiego dziennikarza Normana Angella - który utrzymywał w niej, iż wojna pomiędzy europejskimi państwami jest bezprzedmiotowa - z powodu tożsamych interesów ekonomicznych wszystkich europejskich nacji. Scenariusz do filmu napisał Charles Spaak - belgijski scenarzysta, kooperujący z francuskimi reżyserami, brat - co wielce pikantne i istotne - Paula Henriego Spaaka,..

Zagłębiem różanym Europy, a zarazem i całego świata jest osławiona, bułgarska "Dolina Róż" w pobliżu miasta Kazanłyk. Szeroka na 10 km., długa na kilkadziesiąt oddziela góry Bałkanów od Srednej Planiny. Uprawiają tam od dawna scpecjalną odmianę róży - różę damasceńską, z której płatków wydystylowuje się olejek różany - bardzo ceniony i cenny surowiec w branży kosmetycznej. Gdy ogromne połacie pół porośnięte krzewami "damascenki" kwitną - cała dolina przepojona jest upojnm aromatem, porównywalnym - w mym subiektywnym odczuciu - z zapachem kwitnących kwiatów pomarańczy - jakim można się napawać w wielu miejscach na wybrzeżu Florydy - w pobliżu olbrzymich plantacji tych owoców należących do firm produkujących soki i napoje.
Bułgarskie róże mają konkurencję w Maroku, Turcji, Indiach - ale nadal dominują, przynajmniej jeżeli chodzi o ilość produkowanego z nich olejku. Co do jakośći - z tym już różnie bywa. Nie znaczy to, iż bułgarski olejek jest zły - ale opinię najlepszego z najlepszych i tym samym nadroższego mają olejki różane produkowane od kilkuset lat w indyjskim mieście Kannauj w prowincji Uttar Pradesh.
Wielki Moguł Jahangir powiedział o zapachu tamtejszego olejku różanego, iż " odswieża duszę i poprawia nastrój". W szczególności bardzo bogatych nabywców z rejonu Zatoki Perskiej, którzy gotowi są za 1 kg wyjątkowo cennego i mocnego olejku różanego z Kannauj - zwanego ruh gulab, do którego wyprodukowania potrzeba 8 ton płatków różanych, zapłacić 18 tysięcy USD. Wsród nabywców..

"Świat nie jest taki prosty, Rebe. Są rzeczy, które się zdarzają i nie są prawdziwymi, inne są - chociaż nigdy się nie zdarzyły". ("Things are not that simple, Rebbe. Some events do take place but are not true; others are - although they never occurred." - Elie Wiesel ("Legends of Our Time, NY, 1968)

Cytat jak wyżej - wyśmienity przykład talmudycznej przewrotności i orwellowskiego wywracania na nice desygnatów słów - to kreacja Elie Wiesela, kapłana holokaustu, laureata pokojowej nagrody Nobla z 1986 r. Zmarły rok temu celebryta miał powody aby utrzymywać jak w przytoczonym passusie. W swojej - zainfekowanej bakcylem grafomaństwa - twórczości przedstawiał rzeczywistość często będącą fikcją, zawsze jednakże utrzymując, iż wszystko co napisał to najświętsza prawda. Skojarzenie tu się pojawić może z naszym Kapuścińskim - który też dla podrajcowania swoich reportaży kreował fikcyjne sceny rodzajowe - "zapominając" o tych "fejkach" poinformować czytelnika - co później zostało przez zaniepokojonych wielbicieli maestra zdefiniowane jako "reportaż literacki". U Wiesela skala jednakże manipulacji była daleko większa. Bo nie dotyczyła ona li tylko i wyłącznie jego spuścizny literackiej. Przede wszystkim - jak się okazuje - są bardzo poważne argumenty aby zanegować jego tożsamość. Zrobił to - jako pierwszy - Miklos Gruner, węgierski Żyd, więzień obozów w Auschwitz i Buchenwaldzie, który stanowczo oświadczył, iż Elie Wiesel nie jest tożsamy z Lazarem Wieselem, którego bardzo dobrze poznał..

Ponoć MEN zdobyło się na spektakularny gest dobrej woli wobec Brukseli i usunęło z listy lektur obowiązkowych "Jądro ciemności" Conrada, który ukazał zbrodnie belgijskie w Kongo, czyli fundamenty zachodnich wartości. Jeśli to prawda, to jest to błąd. "Jądro ciemności" nie jest łatwe w odbiorze i często zarzucano Conradowi rasizm, tym niemniej nauczanie o zachodnim kolonializmie jako bardzo istotnym źródle przewagi ekonomicznej Zachodu, powinno stanowić w Polsce istotny wątek edukacyjny. Polska nie ma tego rodzaju długów moralnych wobec Czarnego Lądu i tę różnicę powinniśmy sobie uświadamiać.

[cytat=Daniel Zbytek]Conrad pokazuje, że ludzie Zachodu wszędzie, w każdych warunkach, pozostają "wydrążeni", zniewoleni przez fałsz przez nich samych tworzony. Pozostają obcy sobie nawzajem, także ukrywają prawdę przed sobą samymi.
Dzisiejsi decydenci polityczni szacują zyski i straty, podobnie jak przełożeni Kurtza doceniali rezultaty działalności swego najbardziej skutecznego agenta - przeliczalne w tonach dostarczanej kości słoniowej. Ale oni coraz bardziej obawiali się skutków jego działalności - wywołanych w imię panowania nad "czarnuchami" wojen międzyplemiennych, wyludniania się olbrzymich obszarów lądu, coraz większego niebezpieczeństwa dla białych czyhającego ze strony miejscowej ludności. Nie mają wyrzutów sumienia, za grosz ludzkiej solidarności, werbalnie tylko głoszonej, jako moralny nakaz wyższej cywilizacji białych. Ludobójstwo uprawiane przez Kurtza widzą jako zagrożenie..

Czy pod tymi słowami podpiszą się artyści racjonalni?
www.youtube.com/watch?v=ayucgEanWyY

W komentarzach pod filmem któryś z internautów sugeruje iż na filmiku pojawił się jakiś mason.

"A znak jego będzie czterdzieści i cztery" I byli tacy, co twierdzili, iż chodzi tutaj o rok - 1944, wielce znamienny dla historii Polski, chociażby z powodu Powstania Warszawskiego. Był ona tak samo znamienny - a może i bardziej - dla Estończyków, którzy w tymże nieszczęsnym roku podjęli heroiczny bój z sowiecką nawałnicą. Tak samo heroiczny jak i tragiczny bo był to często bój...bratobójczy. O owym roku fatalnym opowiada estońska epopeja filmowa "1944". Kto jeszcze jej nie obejrzał - koniecznie powinien. Jest to sui generis trzeci segment trylogii bałtycko - skandynawskiej, dopełnienie "Talvisoty" i "Tali Ihantala". Obserwując heroiczne boje estońskich esesmanów uświadamiamy sobie w pewnym momencie, iż pomimo tego, iż noszą oni wraże mundury - walczą przecież po tej samej stronie barykady co powstańcy warszawscy, walczą bowiem o wolność swojego małego kraju z bolszewicką hydrą. Część z nich trafiła pod koniec wojny na Śląsk Opolski, gdzie walczyły z Sowietami w rejonie Brzegu. Wielu z nich tam padło i jesto pochownaych na śląskiej ziemi. Koniec wojny zastał resztki z nich pod czeską Pragą. Dostali się do niewoli amerykańskiej - i w 1950 r. zostali ekskulpowani przez amerykańska komisję, która przyznała im prawo ubiegania się o azyl, podkreślając, iż nie można estońskich esesmanów utożsamiać z niemieckim SS.
Zapraszam do obejrzenia filmu, który zmusza do zadania sobie wielu trudnych i...intrygujących pytań.

"The Baltic Waffen SS Units are to be considered as separate and distinct..

Na forum rozgryzałem już ukryty program dwóch Szopenowskich ballad. Po Balladzie f-moll op. 52, o której kontrowersyjnym politycznym przesłaniu pisałem tutaj: www.racjonalista.pl/forum.php/s,737946, oraz Balladzie g-moll op. 23, której rodowód węgiersko-cygański tropiłem w tym miejscu: www.racjonalista.pl/forum.php/s,743173, przyszedł czas na Balladę F-dur op. 38.
Krytycy Szopena robią co mogą, by słuchacz nie mógł się domyślić, o co w niej chodzi, a sprawa jest bardzo prosta i wprost oczywista dla każdego, kto miał to szczęście, że mama, niania czy babcia nuciła mu w dzieciństwie do ucha tradycyjne polskie kołysanki.
Jedną z nich jest bardzo popularna Iskiereczka, rozpoczynająca się od słów "Na Wojtusia z popielnika iskiereczka mruga". Melodia tej kołysanki jest pierwszym motywem Szopenowskim Ballady. Jest to otwierający utwór temat idylliczny:
youtu.be/AnWrFWUJWTI
Drugi temat Ballady op. 38 oparty jest na innej tradycyjnej polskiej kołysance, rozpoczynającej się od słów "Był sobie król, był sobie paź i była też królewna". Motyw nieco trudniej tu rozpoznać, ponieważ u Szopena przyjmuje on formę bardzo burzliwą i dramatyczną, ekstremalnie kontrastującą z tematem pierwszym, ale wyraźnie pobrzmiewa w basach:
youtu.be/AnWrFWUJWTI?t=2m12s
Ten kto zna melodie i teksty obu kołysanek bez trudu zrozumie, dlaczego stanowiły one znakomitą inspirację dla romantycznego kompozytora, romantycznego - w duchu..

Auguste Rodin pasował go na dziedzica swojej artystycznej spuścizny, a Jerzy Stempowski obwołał "drugim Fidiaszem". Iwan Mestrović - bo o nim mowa - byl niewątpliwie najwybitniejszym rzeźbiarzem jaki spłodziła Europa Środkowo - Wschodnia oraz....... Słowiańszczyzna. O Mestroviciu - Chorwacie z urodzenia - znaleźć można sporo w sieci, więc nie ma sensu tutaj przytaczać Jego biogramu. Warto tylko może nadmienić, iż był orędownikiem ideii jugosłowianskiej ( Ustasze z tego powodu uwięzili go na moment), przywiązanym do religii katolickiej, wielkim admiratorem kultury śródziemnomorskiej. Był nie tylko genialnym rzeźbiarzem - ale także uzdolnionym architektem, twórcą grobu nieznanego żołnierza w Belgradzie ( wzgórze Awala), mauzoleum Niegosza na Lovcenie, czy też pomnikowego założenia Grzegorza z Ninu - w pałacu Dioklecjana w Splicie. Ten ostatni monument z pałacu usunęli Włosi podczas II wojny - uważając ( poniekąd słusznie) , iż pomnik Grzegorza z Ninu akcentuje propagandowo obecność pierwiastka słowiańskiego na wybrzeżu M. Adriatyckiego.
W Międzynarodowym Centrum Kultury w Krakowie zorganizowano wystawę poświeconą życiu i twórczości Mestrovicia - która daje wyśmienitą okazję zaznajomenia się z dorobkiem wybitnego artysty. Polecając wszystkim obejrzenie owej wystawy - skoncentruję swą uwagę na wybranym wątku. Otóż wśród zaprezentowanych prac Mestrovica znajduje się rzeźba zatytułowana "Hiob". Stałem przy niej kilkanaście minut zahipnotyzowany całkowicie tym co widzę. Nie spotkałem..

Nazwa chóru wzięła się od nazwiska Władysława Daniłowskiego. Stąd "Chór Dana". Powstał w 1928 r. i był bez wątpienia najpopularniejszym polskim zespołem rewelersów w okresie miedzywojnia. Był to kwartet, o dosyć zmiennym składzie, działający przy kabarecie Qui pro Quo w W-wie. Przez długie lata w chórze śpiewał Mieczysław Fog, a w czasie okupacji, gdy zespół występował w kawiarni "Mała Ziemiańska" - chórowi akompaniował Witold Lutosławski. Chór wylansował szereg przedwojennych szlagierów, odnosił także sukcesy z granica, w tym w Sowietach i USA.
Lata dwudzieste i trzydziestE minionego stulecia to złoty czas dla zespołów typu rewelersi ( z angielskiego: drań, łotr, hulaka). Prócz Chóru dana byli też inni polscy rewelersi, jak chociażby Chór Eryana, czy też osławiony, założony już po wojnie w 1946 r., Chór Czejanda, przy szlagierach którego ( Na prawo most, na lewo most; Czerwony autobus; Suliko - ulubiona pieśń Stalina) odbudowywano stolicę i budowano w Polsce komunizm.

A oto próbka szlagierów Chóru Dana z okresu przedwojennego:

www.youtube.com/watch?v=-OBRKWy6IJo

www.youtube.com/watch?v=acv-euqt1sY