Ciekawa sprawa:

wyborcza.p(*)licy_przeciwko_jazzmanowi.html

Cytat:

Niektórzy chyba drugą młodość postanowili przeżyć i odświeżają sobie te lata z jazzem Walki (i Męczeństwa). A i bikiniarzom (wg dzisiejszej nomenklatury: hordom pijanych chuliganów walczących z Krzyżem) też coś ostatnio Słuszny Odpór dają...

Tylko patrzeć jak z wiosną kartofliska zaroją się od moheru tropiącego stonkę...

Język angielski i język polski bardzo się od siebie różnią. I to nie tylko dlatego, że ten pierwszy należy do grupy języków germańskich, drugi zaś do słowiańskich. Największą różnicę stanowi ich "filozofia". Język angielski jest (w znacznej mierze) językiem analitycznym pl.wikipedia.org/wiki/Język_analityczny ,język polski jest językiem syntetycznym (fleksyjnym) pl.wikipedia.org/wiki/Języki_fleksyjne .

A jednak występują między nimi liczne podobieństwa. O wielu z nich, na które zwrócił uwagę mój siostrzeniec, już pisałem. Większość tych podobieństw nie jest zaskakująca. Ich powodem jest fakt, że wiele konstrukcji słownych oba języki zaczerpnęły z łaciny lub francuskiego.

Zauważyłem jednak pewne, dość zaskakujące podobieństwo, którego nie można wyjaśnić źrodłosłowem. To podobieństwo występuje w stopniowaniu przymiotników.

Zarówno w angielskim jak i w polskim, stopień wyższy i najwyższy tworzymy na dwa sposoby. Albo do przymiotnika w stopniu równym dodajemy odpowiednie przyrostki (w polskim również przedrostek naj- przy stopniu najwyższym, w angielskim przedimek the), albo (wtedy jest to tzw. stopniowanie opisowe) przed przymiotnikiem w stopniu równym wstawiamy odpowiednie wyrażenia stopniujące. Oto przykłady:

old, older, the oldest
stary, starszy, najstarszy

interesting, more interesting, the most interesting
interesujący, bardziej interesujący, najbardziej interesujący..

niestety program był wczoraj, równocześnie z Kubą Wojewódzkim, wiec wątpię, żeby miał widownię... Będzie dziś powtórzony, ale w nieludzkiej porze - środa, 1 grudnia - 03:25 TVP 2...
Jak każdy dokument, jest to punk widzenia realizatorów, ale warto spojrzeć na to nawet, jeżeli nie jest to obiektywne...
Takie piękne zderzenie: ja w zimnej Polsce grudzień 2010 i Suazi - afrykański kraj sąsiadujący z Mozambikiem, piękne zdjęcia i szokujące obrazy/opowieści młodych dziewcząt...
Cytat:

Opowieść z innego świata - czy my kiedyś zjednamy się kulturowo? Świat Racjonalny - wolny od uprzedzeń, różnobarwny kulturowo... Czy "nasze kultury" da się pogodzić?
Kto zrówna się z kim? My z Nimi? Czy bardziej Oni z nami?

Dla znawców niemczyzny podrzucam ciekawy link do czasopisma

Aufklärung und Kritik
Zeitschrift für freies Denken und humanistische Philosophie
Herausgegeben von der Gesellschaft für kritische Philosophie Nürnberg

(Oświecenie i krytyka
Czasopismo wolnej myśli i humanistycznej filozofii
Wydawane przez Towarzystwo krytycznej filozofii w Norymberdze)

www.gkpn.de/AUKALLE.HTM

Przeczytałem w życiu wiele książek i mam zamiar przeczytać ich jeszcze dużo więcej. Pewnie i tak przez całe życie nie zdążę się uporać nawet z małym ułamkiem tego, co jest przeczytania warte. Bardzo nad tym ubolewam ale nie ma rady. Są inne przyjemności oraz obowiązki, którym też trochę czasu się należy.
Nierzadko się zdarzało, że książki wybierałem sobie na oślep. Ot, wpadło w ręce, to czytam. Niektóre czytałem z zapartym tchem inne rzucałem w kąt po przeczytaniu kilku stron a jeszcze inne, nie wiedzieć czemu, męczyłem do końca choć nie były tego warte. Ponieważ ostatnimi czasy z tą metodą "na oślep" nie najlepiej trafiałem, proszę Was o to, byście polecili mi jakieś tytuły. Nie chodzi mi o książki, których autorzy postawili sobie za cel krzewienie racjonalizmu ani o różne biblie ateistów itp. Proszę Was o podanie jednego albo kilku swoich ulubionych tytułów i ich autorów. Niech będzie to cokolwiek, na co warto poświęcić swój czas. Tytuły te mogą być bardzo niszowe oraz banalnie oczywiste. Nieważne. Nie obrażę się za polecenie książek, które już czytałem
Myślę, że z tego wątku każdy może uszczknąć coś dla siebie. Zdarzyło mi się przeczytać bodaj trzy książki polecane na tym forum przy okazji jakichś dyskusji i były to naprawdę niezłe książki, dlatego liczę na Was.
Dzięki.

Czasami ludzie toczą spory mijając się w rozumieniu terminów. Mam nadzieję, że w tym wątku uda mi się wprowadzić, gdzie indziej mało pożądaną, dyskusję o samej definicji.

Science-fiction to dla mnie wspaniały gatunek literacki/filmowy, ale tak jak wielu ludzi mam pewnie problem z określeniem czym dokładnie jest. Spróbuję:
"Sci- fi to gatunek, w którym bada się konsekwencje hipotetycznych odkryć naukowych lub wynalazków dla jednostki bądź społeczeństwa"

Odkryciem naukowym może być np. kontakt z cywilizacją pozaziemską, natomiast często przytaczanymi wynalazkami są teleportery, maszyny do podróży w czasie czy z prędkością nadświetlną. Moja robocza definicja obejmuje spora klasę dzieł typowo klasyfikowanych do sci-fi, ale dostrzegam przynajmniej jedną słabość: nie zawiera w sobie warunku, że badanie konsekwencji powinno być możliwie realistyczne, sprawiać intelektualną przyjemność czytelnikowi (a może to niekonieczny warunek? Tylko jak w takim razie odróżnić sci-fi od fantasy?)

Zajrzałem do polskiej wikipedii:
pl.wikipedia.org/wiki/Fantastyka_naukowa
Cytat:
- Arthur C. Clark
To zabawna definicja, ale merytorycznie dosyć słaba.
Skąd wiemy co nie może się wydarzyć? Na podstawie obecnego stanu wiedzy? A dzieła dotyczące rozwiniętej sztucznej inteligencji (np. A.I. Spielberga) to gdzie klasyfikować, skoro jest prawdopodobne..

Zapraszam do wymiany poglądów na temat jak wyżej.

A bardziej szczegółowo:
Co to jest piękno?
Czy sztuka i piękno są nierozłączne?
Czym różni się odczuwanie np. piękna, od odczuwania harmonii, symetrii, zgodności z wzorcami, gustem osobistym, poziomem wykształcenia itd.?
Czym jest sztuka?
Czym jest sztuka obecnie?
Czy macie ulubione okresy w dziejach sztuki? Ulubionych artystów (jakich)?

Mam trochę wiedzy na ten temat ze względu na wykształcenie, ale ciekawi mnie Wasze podejście, szczególnie że wielu forumowiczów podaje w profilu zainteresowanie sztuką.

Omińmy to co piszą media.
Zajmijmy się jego twórczością.

Najpierw "zakazany" wiersz:


Msza

Oddajmy się Bogu w spełnieniu.
Z głębokich zakamarków zakrystii,
w takt wilgotnych organowych pasaży.
Jak rozkapryszonym dzieciom do następnej bajki,
skrzy się zabawka w jej oczach.

Naprzeciw herbacianym jeziorom o przełęczach z cukru,
gdzie wino ulatnia się z krwi grzmiącym kazaniem,
a muzyka skrapla w tabernakulum strzeliste flażolety,
tak równi odległemu Chrystusowi.

Boże, doceń wiarę moją i poświęcenie w posłudze.
Jam wierny sługa Twój i wyznawca,
ziemski konsul Twój i żołnierz.
Ksiądz.

A to ona, czteroletnia,
gładkie i głupiutkie jeszcze, dziecko.

Cio to jeśt. To duzie takie.
To lalka Barbie. Możesz się pobawić nim,
o, tu jest główka.

Panie! Poświęcam to małe stworzenie,
Na chwałę Twoją.

Weź do buzi lalkę Barbie, oto hostia, oto ciało moje...
członek.

Ssij, mała dziwko.

Będziesz zbawiona, dziecko moje. Bóg kocha małe dzieci.
Przyjmij ciało moje, bo tak też czyniła Maryja.
Czy chcesz być jak Matka Boska?
Ojcie w twoje ręce poleciam siebie ciała.
Ale, gdzie jeśt moja mama?

Do cipki małej, pulchnej wstydem,
I do buzi, raz do cipki, raz do buzi i jeszcze...

Jeszcze w odbyt,
ciasny, zaledwie czteroletni, błogosławiony, łaski pełen.

Jedzcie i pijcie z tego wszyscy, oto ciało i krew moja,
Mamo! To boli! Mamo, to boli.

Ty mała dziwko p*****lona, nie płacz, k***a,
Bóg cię kocha moim chujem,
eucharystia w kroczu, wielki sterczący paschał,
błogosławiony wytrysk, o ja p*****lę!..

Jako osoba, która uważa sztukę za swą najbardziej namiętną pasję, postaram się wyrazić swój trudny do zdefiniowania żal oraz rozczarowanie w związku z tym, co widzę - a właściwie czego nie dostrzegam - w naszym kraju.

Zacznę jednak od początku - jestem zapalonym amatorem, który potrafi bitymi godzinami przesiadywać nad kartkami papieru, mordując je ołówkami a węglami, tworząc to, co sprawia mi ogromną radość i satysfakcję; czytając i analizując albumy, książki poświęcone malarstwu, rysunkowi oraz pięknu; dniami kontemplując ogrom przeróżnych dzieł wielkich artystów, które znajdują się w wielkiej ilości w internecie (np. tu); oddychając tym, co uważam za absolutnie przepiękne i 'podnoszące na duchu' - mimo, że w ducha nie wierzę.

W minione wakacje byłem w Paryżu, zobaczyłem wiele, ale za mało, w tym spędziłem parę dni w takich miejscach jak Muzeum Rodina (np. a, b i c), Muzeum Orsay (a, b i [url=http://..

Niewiele filmów czy powieści opowiada o postaciach, które są zadeklarowanymi ateistami. Jakiś czas temu oglądałem film "Znaki" w którym głównym bohaterem jest, grany przez Mela Gibsona, były pastor i ateista. To naprawdę zawzięty typ, np. krzyczący na swoje dzieci gdy chcą się pomodlić. Na szczęście w finałowej scenie [UWAGA SPOILER] Gibson nawraca się! Cóż za radość!

Literacka postać, wyraźnie nazwana ateistą, to bohater opowiadania "Brzask świtu" chrześcijańskiego horroropisarza Deana Koontza (ze zbioru "Trzynastu Apostołów"). Nie dość, że ten literacki ateista gnębi wszelkie przejawy religijności swojego dziecka, to w dodatku zawodowo tworzy ateistyczną architekturę (sic!):
Cytat:
Po prostu postać przesympatyczna, szczęśliwie po wielu traumach jednak [UWAGA SPOILER] nawraca się! Alleluja!
Czy znacie jakieś inne ateistyczne postacie z filmu czy literatury? Czy wizerunek ateisty zawsze przedstawia typ niedojrzały i negatywny?
Kojarzy mi się, że w "Dżumie" Camusa jest chyba ateistyczny lekarz, w każdym razie przedstawiciel świeckiego humanizmu,..