Jako osoba, która uważa sztukę za swą najbardziej namiętną pasję, postaram się wyrazić swój trudny do zdefiniowania żal oraz rozczarowanie w związku z tym, co widzę - a właściwie czego nie dostrzegam - w naszym kraju.

Zacznę jednak od początku - jestem zapalonym amatorem, który potrafi bitymi godzinami przesiadywać nad kartkami papieru, mordując je ołówkami a węglami, tworząc to, co sprawia mi ogromną radość i satysfakcję; czytając i analizując albumy, książki poświęcone malarstwu, rysunkowi oraz pięknu; dniami kontemplując ogrom przeróżnych dzieł wielkich artystów, które znajdują się w wielkiej ilości w internecie (np. tu); oddychając tym, co uważam za absolutnie przepiękne i 'podnoszące na duchu' - mimo, że w ducha nie wierzę.

W minione wakacje byłem w Paryżu, zobaczyłem wiele, ale za mało, w tym spędziłem parę dni w takich miejscach jak Muzeum Rodina (np. a, b i c), Muzeum Orsay (a, b i c) oraz Luwrze, chłonąc nieustannie urzekający klimat tego miasta, w którym - co tu dużo gadać - zabujałem się bez reszty.
A później powróciłem tu, do Polski, przez Warszawę i Dworzec Zachodni, będąc oniemiałym z powodu kontrastu, który boleśnie wyrzynał mi ślepia. Poczułem się rozgoryczony brakiem tego, co uważam za piękno (co uwidocznił poprzedni wątek w tym dziale, piękno jest cholera wie czym w ogóle, ale każdy zna swe 'piękno' w szczególe).

Dziś obejrzałem ten oto filmik (polecam!), który traktuje o sztuce współczesnej i tej, którą wielbię, czyli 'dawniejszej'.
I załapałem się na tym, że tamci ludzi mają możliwość zajmowania się rzeczami, które tutaj, w tym kraju, wydają się niemożliwe, a czego im diabelnie zazdroszczę - choć jednocześnie jestem uradowany faktem internetu i mojego w to wglądu, co jest pocieszające. Niemniej, to jest jedynie muśnięcie powierzchni. Szaleję więc z wkurwienia patrząc przez okno na nijakie, umazane mającymi być niby radosnymi kolorami bloki, pragnę zamordować mamroczące nieskładnie staruszki, które żywiołowo komentują choroby swoje i swoich bliskich, a w końcu klnę absurdalność tego, że będąc artystą, nie ma w mojej okoooliiiicyy Akademii Sztuk Pięknych, do której chciałbym uczęszczać.
Dlaczego nie ma tutaj ośrodków kultury z prawdziwego zdarzenia? Dlaczego ludzie nie dostrzegają faktu, iż szare, ponure i brzydkie środowisko wyrządza nam doniosłą szkodę? Czy parę hałaśliwych galerii handlowych wystarczyło by społeczeństwo poczuło się usatysfakcjonowane? Gdzie podziała się estetyka, chwile zachwytu, jakie czasem zdarzają się choćby przy banalnym zachodzie słońca?
Przecież każdy posiada potrzebę widzenia piękna, jakiekolwiek by ono nie było - nawet lepiej na sercu się robi kiedy obiad jest ładnie przyrządzony, meble przyjemnie dla oka rozstawione, ściany pomalowane 'bliskimi' kolorami, drzewa szumiące zielenią czy choćby ponuro, ale dostojnie, świszczące z powodu wiatru między obdartymi jesienią gałęziami; a co mówić o budowlach zapierających dech w piersiach, obrazach poruszających najdelikatniejsze struny w poetycznym sercu? - dlaczego więc ludzie tworzący piękno nie są wywyższani, finansowani, otaczani swoistego rodzaju ochroną? W to, że osób takich w Polsce nie ma, nie uwierzę - czemuż jednak nikt o nich nie słyszał? Czy być artystą to tworzyć w samotności, a tryumfy święcić setki lat później, gdy któryś cwany kolekcjoner zechce zarobić?

Jak sądzę, każdy ma w tym trochę winy - kiedy doczesne problemy całkowicie absorbują umysły przeciętnych ludzi, nie ma czasu na wyższe potrzeby - kultury, muzyki, sztuki, liczy się dotrwanie do końca miesiąca, zapewnienie dobrobytu rodzinie, utrzymanie pracy, niedawanie się depresjom, które są tak częste w obecnym świecie przepełnionym brakiem piękna na co dzień.
Ostatnio wynalazłem film 'Siódma pieczęć' Bergmana - zachwycił mnie i urzekł; chciałem pokazać rodzicielce, ale cóż, dupa - nie ma czasu, zwłaszcza, że po angielsku.
Dobra, dość pitolenia, wracam do rysowania - skoro mam pracować, chcę robić to, co lubię.

Prócz tego, czyż nie przyjemnie nawet popatrzeć? Ech...



I muzyka! Zachwycająca, dla mnie. www.youtube.com/watch?v=LRLdhFVzqt4