Kazik w pewnym momencie mógł uchodzić za kogoś takiego. "Natalia w Brooklinie", "Panie Waldku, pan się nie boi", "Dwanaście groszy", "Cztery pokoje", "Mars atakuje" potwierdzają to trochę. Z drugiej strony jest rys anarchistyczny, który zabija target barda.
Na koniec warto powiedzieć, że upadek komunizmu skończył epokę bardów. Bard ma ograniczoną rację bytu w spoleczeństwie konsumpcyjnym.

Pozdrawiam

---

Jesteśmy wynikiem wykorzystania błędów ewolucji przez ewolucję.

Masz rację co do tego Kazika, zresztą i o Kulcie pan Wojciech również pisał w artykule. Kazik w swoich testach raczej odnosi się do sytuacji politycznej i problemów społeczno-politycznych. Czy "Panie Waldku..." za 20 lat będzie równie aktualne? Oczywiście są to utwory, które bardzo trafnie opisują problemy nam współczesne, mogą być głosem naszego pokolenia, bo trwają i stanowią trafną ocenę chwili obecnej, trochę szkoda, że nie są ponadczasowe, ale to tylko moja prywatna opinia. Utwory Kaczmarskiego w dużej liczbie mogą być zaanektowane przez kolejne pokolenia i nadal będą pasowały do problemów, które zastaną i to jest ta różnica (nie mówię, że zła).

> Na koniec warto powiedzieć, że upadek komunizmu skończył epokę bardów. Bard ma ograniczoną rację bytu w spoleczeństwie konsumpcyjnym.

Na ten argument się nie zgadzam! (Bez oburzenia, ot po prostu mam prawo to wołam swoje liberum veto).

Może najpierw bardzo w szczególe, czyli w odniesieniu do Kaczmarskiego.

Kaczmarski tworzył już po upadku komunizmu i moim zdaniem nic nie straciła na tym przypięta do niego etykietka barda. Wręcz przeciwnie, objawił się jego geniusz, bo pomimo tak znacznych zmian on nadal był wrażliwy na problem człowieka. W swoich utworach pokazywał, że pomimo ogromnych zmian, które dokonały się w naszym kraju, zwykły człowiek nadal miał (i ma) problemy, które są dla niego ważne, do których rozwiązania wystarczy tylko i aż zaangażowanie się w coś. I dalej pokazywał, że to zaangażowanie przynosi nie tyko radość i spełnienie ale również zawód i wątpliwości.

Pierwszy z brzegu utwór, czyli to co obecnie słucham "Arka Noego". Nawołanie do przezorności i dalekowzroczności jest zawsze aktualne, ale jakże ciekawego przesłania nabiera ten utwór wśród głosów oszołomów wieszczących kolejny koniec świata. Choć osobiście zgadzam się z głosami, które mówią o tym, że jest to wołanie o zabranie się za samych siebie "Każdy z nas jest łodzią, w której może się z potopem mierzyć[...]". Jak każdą poezję również i tą można traktować metaforycznie na różnych płaszczyznach.

A bardziej w ogóle.

Bard w społeczeństwie konsumpcyjnym może być głosem tych, którzy się bezmyślnej konsumpcji przeciwstawiają, oraz głosem sumienia tych, którzy dają się ponieść i zatracić. Czy taki bard odniesie sukces, to już inna sprawa i nie umiem jednoznacznie na to odpowiedzieć. Jak napisał 4 latemu pan Wojciech w swoim artykule, Kult trwa i ma się dobrze (zresztą w zeszłym roku też czekałem na ich koncert w moim mieście). Oczywiście dla wielu gwiazdą jest Hanna Montanah czy J. Biber a Kazik to wsiowy grajek, ale czy to dla nas i samego Kazika ma jakieś znaczenie? Czy to umniejsza jego rolę jako głosu naszego pokolenia (o już zaraziłem się tym memem)? Jak dla mnie to wręcz przeciwnie. Ludzie, którzy mogli a nie dali się skomercjalizować stają się swoistymi bohaterami naszych czasów.