Daje się ostatnio odczuć pewien niepokój. Jak Polska długa i szeroka, mniej lub bardziej otwarcie, przez megafony mediów czy szeptem, przy kolacji, Polacy mówią o tym, co - przyznajmy to otwarcie - było nieuniknione, ba - do przewidzenia przez każdego, kto uważnie obserwował przemiany, zachodzące w ostatnich miesiącach i komu nieobca jest wiedza o odwiecznym rytmie, w którym świat przechodzi swoje przemiany.

Nikomu do głowy nie przyjdzie, by przeciw temu zaprotestować. Ludzie w tej części Europy zbyt dobrze jeszcze mają w pamięci krzykliwą czerwień sztandarów i urzędową radość transparentów, malowanie trawników na zielono, by podnieść głos w słusznym oburzeniu. Boć przecież nawet na odwilż nie możemy już liczyć. Owszem, po zimach równie łagodnych jak ostatnia coraz częściej - niektórzy przynajmniej spośród nas, ci, którzy dobrze pamiętają czasy panowania Dziadka Mroza - pozwalają sobie na nieśmiałe głosy jakoby żalu jakiegoś, tęsknicy niewypowiedzianej za trzaskającymi mrozami i okutanymi pod oczy, skulonymi babami ciągnącymi przez zaśnieżone, smagane wschodnim wiatrem i zawieją pola.

Tak. To, co zostało przepowiedziane, nadeszło i już tu jest. Gdzieniegdzie, niczym pierwsze jaskółki, kręcą się już amerykańskie czołgi i wesoło furkoczą helikoptery Apache. Nie nacieszyliśmy się zimą - widokiem nagich gałęzi, rysujących abstrakcyjne wzory na siwym niebie, śniącym swój północno-zachodni sen, oj, nie nacieszyliśmy!. Nikt już nie może udawać, że nie widzi zieleniejących po gałęziach pąków, listeczków, które niebawem przeobrażą się w listki, a potem w zupełnie duże liście, nikt już nie może zaprzeczyć, że przyroda znowu rozpoczęła swój szalony taniec, taniec życia i śmierci, pełen bezsensownej radości, wyzwalający, dla której żaden smutek nie jest dostatecznym powodem, by się ukryć ze wstydu przed sobą. Bo w niczym nikomu nic nie jest winna.

Tyle zamętu, swarów, kłótni, każde żyjątko znowu ciągnie do swojej norki upolowanego robaczka. Przystańmy na krótką choćby chwilę, zadumajmy się nad majestatem Natury i jej łaskawością. Może bowiem jej szafarzem jest jakiś Wielki Władyka, który w niezrozumiałym akcie bezinteresownej miłości pozwolił nam tańczyć się, śmiać i śpiewać Radość Istnienia.

Pamiętajmy bowiem, że Król jest tylko jeden.

A to wersja psycho, dla naszej młodzieży:

www.youtube.com/watch?v=Zx1_6F-nCaw