Przez ponad dwa wieki, od czasów Oświecenia, antagoniści chrześcijaństwa "udowadniali", że Chrystus nie istniał. Każda wzmianka o Nim zaczynała się od słów: Według legendy biblijnej... Aż tu nagle, na przełomie XX i XXI nastąpiła zmiana. Zaczęto pisać, że Chrystus co prawda istniał, ale było z nim nie tak, jak mówi Biblia, tylko całkiem inaczej. Że naprawdę Chrystus był synem rzymskiego żołnierza, przybyszem z Indii lub nawet kosmitą. Życie też prowadził nie tak "bezbarwne", jak to opisane w Biblii. A i los Jego był inny. Bo albo wcale nie został ukrzyżowany, albo to ukrzyżowanie przeżył. Zaś prawdziwi wyznawcy, których po sobie pozostawił, to nie rzesze chrześcijan, tylko tajne bractwa, przekazujące sobie prawdę o Nim z pokolenia na pokolenie i/lub roztaczające pieczę nad Jego potomkami. Oczywiście tych "rewelacji" na temat "prawdziwego" Jezusa jest o wiele wiele więcej.

Nasuwa się pytanie, skąd ta zmiana. Czyżby "antychrześcijanie" nagle uwierzyli w Jego istnienie? A może uznali, że "kompromitacja" Jezusa bardziej osłabi Jego wyznawców niż negacja Jego istnienia? Zapewne to też, ale główna przyczyna była inna. Na negacji istnienia Chrystusa nie bardzo dało się zarobić. Któż byłby gotów wydać pieniądze na publikację udowadniającą, że Chrystus nie istniał? Zapewne znaleźliby się tacy, ale z pewnością nie byłoby ich wielu. I ile takich publikacji dałoby się napisać bez powtarzania tych samych informacji?

Publikacje, traktujące o tym, że Chrystus nie istniał i "udowadniające" tę tezę wydawano zatem tylko dopóty, dopóki istnieli ideowi przeciwnicy chrześcijaństwa. Tacy, którzy walcząc o swoją prawdę nie myśleli, by na tym zarobić. Ba, nawet wydawali własne pieniądze. Niejedno dzieło antychrześcijańskie zostało w tym "heroicznym" okresie wydane nakładem autora. Jednak ci ideowcy (podobnie jak ideowi komuniści) wymarli, zaś ich następcy już nie byli aż tak ideowi. Owszem, bardzo chcieli "dokopać" chrześcijanom (a zwłaszcza najbardziej znienawidzonej instytucji - KRK), ale nie za darmo. Wymyślili więc formułę 2 in 1 (Dwa w Jednym), tj. Lie & Earn (Kłam i Zarabiaj). I to działa. Takie "dzieła" sprzedają się bardzo dobrze, nawet katolicy je kupują. Czy są skuteczne w walce z Kościołem, to inna sprawa. Ale przecież nie to jest najważniejsze. Zresztą niektórym, mniej ideowym, ale za to mądrzejszym antagonistom chrześcijaństwa, wcale nie zależy na zniszczeniu wiary w istnienie Chrystusa. Przecież, w pewnym sensie, z niej żyją. Nie zależy im również na zniszczeniu chrześcijaństwa, bowiem ich "wizje alternatywne" nie miałyby żadnego sensu, gdyby nie istnieli ortodoksi. Któż kupi książkę o nieznanych a sensacyjnych faktach z życia Apollina, skoro nie istnieją wierzący w bogów olimpijskich?...

Jest taka arabska bajka:

Król lew bardzo się postarzał i zniedołężniał. To rozzuchwaliło myszy do tego stopnia, że nie tylko biegały po sali tronowej, ale skakały po osobie króla i kosztowały jego jadła. Król zatrudnił zatem kota, który bardzo gorliwie odganiał myszy. Od tej pory rzadko się zdarzało, aby jakaś mysz zakłóciła spokój króla. Król lew był bardzo zadowolony ze służby kota i sowicie go wynagradzał. Nadał mu też zaszczytny tytuł marszałka dworu.
Zdarzyło się pewnego razu, że kot musiał na kilka dni wyprawić się do rodziny w odległe strony. Pełnienie służby przy królu powierzył swojemu najstarszemu synowi. Ten zaś (chyba ideowiec) pełnił ją tak gorliwie, że w jeden dzień wyłapał wszystkie myszy. Był bardzo z tego dumny i nie omieszkał pochwalić się ojcu, gdy ten wrócił. Kot się bardzo zdenerwował i miast pochwalić syna, zwymyślał go. I miał rację. Nazajutrz został przez króla zdjęty z urzędu i zwolniony ze służby.