Rozmyślałem sobie niegdyś nad następującym pomysłem.
Mamy kapilarę, dostatecznie długa by zagiąć ją na końcu. Kapilara ma za zadanie podniesienie cieczy na wyższy poziom. Z tego wyższego poziomu ciecz ma spadać wykonując jakąś pracę - na przykład obracając turbinę prądnicy. Efekt prosty, zauważyłem nawet, że wielu ludzi miało już wcześniej ten pomysł.
Mieli również sporo problemów w realizacji. Otóż, nie ma dobrego sposobu na zmuszenie cieczy by wyciekła na górze. Ponadto, po zwilżeniu ścianek kapilary dalszy ruch cieczy ustaje (co jest oczywiste - coś jak liniowy silnik np. magnetyczny, ruch w jedną stronę i tyle), chyba że usunie się ciecz ze szczytu rurki (przyjmujemy, że kapilara jest dłuższa niż wysokość na której ciężar wody równoważy siły kapilarne). Następnym problemem było pytanie, skąd bierze się energia, która "napędza" kapilarę. Odpowiedzi znalazłem w wielkiej obfitości, napięcie powierzchniowe, oddziaływanie między cząsteczkami cieczy i cząsteczkami zwilżanej powierzchni, itp. Nie znalazłem natomiast jasnej odpowiedzi skąd się bierze energia potrzebna do wykonania pracy (podniesienia płynu na pewną wysokość). Domyślam się, że w związku z zamieszaniem w to oddziaływań międzycząsteczkowych, płyn się ochładza.

Mam zatem pytania. Po pierwsze: czy mój tok rozumowania w kwestii energii jest poprawny?
Po drugie: skoro drzewa wykorzystują efekt kapilarny (acz nie tylko) do podnoszenia cieczy na znaczną wysokość i jest to mechanizm wydajny, to czy macie jakiś sprytny pomysł na wykorzystanie podobnego mechanizmu do produkcji energii?