Zainspirował mnie artykuł o wykorzystaniu sodu przy produkcji wodoru do napędzania pojazdów. Co prawda nie zgadzam się, że proces ten jest efektywny, niemniej wpadłem przy okazji dyskusji na ten temat na pewien pomysł.

Na początek opiszę, możliwie najbarwniej, szczegóły instalacji.
Jesteśmy w równikowej strefie Pacyfiku, wiatr łagodnie marszczy powierzchnię morza, na falach unosi się parę hektarów ogniw słonecznych (dzieje się to w czasach, w których ogniwa fotowoltaiczne są niedrogie i wydajne, zapewne za jakieś 10 lat). Tysiąc osiemset metrów niżej, na dnie oceanu stoi sobie fabryka zasilana ze wspomnianych ogniw. Wstępnie odsolona woda morska poddawana jest elektrolizie, w wyniku czego powstają wodór i tlen. Obydwa gazy, wypuszczane są następnie poza "budynek" do ciśnieniowych zbiorników. Dzięki ciśnieniu 180 atmosfer gazy są sprężane. By uniknąć mieszania się wody i gazu, zbiorniki są elastyczne (do zrobienia, kevlar, itp.). Co jakiś czas przypływają statki, każdy odbiera inny ładunek, podnosząc go z dna dzięki linie łączącej fabrykę z powierzchnią, po której porusza się winda. Produkty to wodór, tlen i sól morska (są jeszcze odpady po elektrolizie). Cała fabryka jest zrobotyzowana, zresztą proces produkcji nie należy do skomplikowanych.
Zaletami pomysłu są: wykorzystanie energii słonecznej, sprężanie gazów dzięki ciśnieniu wody, wyeliminowanie niebezpieczeństwa wybuchu wodoru w połączeniu z tlenem, małe prawdopodobieństwo zapłonu, brak zagrożenia dla ludzi.
Wadami - wysokie koszty i wynikająca z ekstremalnych warunków komplikacja technologiczna.

Powiedzcie co na ten temat sądzicie.

Pozdrawiam