W "Wyborczej" na niedzielę dzisiejszą najbardziej podobał mi się tytuł "Papież królem Polaków". Gdzieś w internecie mignęło mi fundamentalne pytanie: "Czy Papież powinien być opiekunem Polski?" Muszę się przyznać, że przywiązałem się do wytłuszczonego stwierdzenia, że "Polacy potrzebują świętych". W czasach gospodarki opartej na wiedzy musimy wiedzieć, że ktoś w niebie pilnuje naszych spraw.
Gazeta lewicy laickiej zafundowała swoim czytelnikom okolicznościowy oleodruk Jana Pawła II z napisem: "Na pamiątkę beatyfikacji". W ponad dwudziestoletniej historii tej gazety jest to najcenniejszy prezent dla czytelników i chyba nikt nie wątpi, że żaden kawałek "Wyborczej" nie będzie po tylekroć oprawiany w ramki. (a przecie świętości przeróżnych wydrukowała gazeta lewicy laickiej niemało.)
Wisieć będzie ta pamiątka nad tysiącami łóżek i łóżeczek, łącząc polityków pozycji i opozycji w tej samej nadziei, że ich modlitwa będzie silniej wsparta podszeptem świętego rodaka i pozwoli oponentów utopić.
Modlitwę wstawienniczą uskutecznić każdy może. Mógłby ktoś sądzić, że to o to chodzi, żeby modlący się był wstawiony. Nic bardziej błędnego. Jest to rodzaj duchowej "Solidarności". Modlimy się za sąsiada, żeby wygrał w totka i nawet nie wspominamy, żeby się potem podzielił.
A jak to będzie ze znajomym świętym? Modlimy się do świętego, czy modlimy się do Boga, a znajomego świętego prosimy tylko, żeby posłużył jako wzmacniacz? Znajomy święty jest tylko pasem transmisyjnym do Boga. (W komunizmie związki zawodowe były pasem transmisyjnym Partii do mas, tu odwrotnie znajomy święty jest pasem transmisyjnym każdego z mas do Pana Boga.)
Jeszcze przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej pytał mnie znajomy lekarz, czy Polska będzie w Unii Grecją czy Irlandią? Przestałem do niego chodzić, bo straciłem do niego zaufanie. Był to człowiek małej wiedzy i małej wiary. Ktoś napisał, że dzień dzisiejszy jest najważniejszym dniem w tysiącletniej historii naszego państwa. Ja się prawie zgadzam. Pozycja kraju czy jednostki nie jest dziełem przypadku, trzeba ją sobie umieć wypracować. Jan Paweł II dobrze wiedział, że życie doczesne to tylko przygrywka do życia wiecznego. Przez cały pontyfikat cierpliwie budował swoje niebiańskie struktury i dziś wiadomo, że nikt mu nie podskoczy. Nikt nie ma za sobą takiej drużyny. My mobilizujemy modlitwą znajomego świętego, znajomy święty mobilizuje swoich świętych i czysta arytmetyka niebiańska sprawę rozstrzyga.
Cały naród patrzy ufnie w przyszłość. Nikt nam nie podskoczy.