Witam.
Najpierw kilka słów tytułem wyjaśnienia. Pożywką dla moich myśli był krótki fragment dyskusji w jednym z wątków. Zaczęło się od rzucenia anegdoty Hawkinga. Opowiada on o zorganizowanej przez KK konferencji naukowej (i dla ludzi z KK), na której wygłaszał wykład o początkach wszechświata. Został on pochwalony przez papieża, co go strasznie rozśmieszyło, gdyż w swoim wykładzie przedstawiał on teorię matematyczną, według której chwili zero nie było, nie da się jej uchwycić choćby sie było niewiadomo jak jej blisko. Jest to sprzeczne z religijnym przekazem o stworzeniu, tak jak miałby wyglądać według katolików. Rozbawiła go ignorancja tych, którzy go słuchali.
Cóż, teoria jak teoria, ale mogli nie udawać, że rozumieją.
Dziwnym trafem punkt stworzenia jest rzeczą szczególną. O ile wiem wszyscy wierzący zakładają, że bóg, jakby się według nich nie nazywał, stworzył wszechświat. Natomiast prawie zawsze pytanie o początki istnienia boga uważają za świętokradztwo. Co też się okazało. W każdym bądź razie zostałem odesłany ostatecznie do literatury (link do dyskusji w internecie www.diamet(*).edu.pl/?l=1&p=deb7&m=17&ik=12 oraz pism filozofów wymienionych z imienia). I tu właśnie zaczęła się zabawa.
Powiedzmy, że osoba z ateistycznymi zapatrywaniami przygląda się religijnej ceremonii. Jakie są jej odczucia? Wyraźnie widzi niekonsekwencje działań ludzi, która tak naprawdę jest konsekwencją działania pod wpływem 'prawd' religijnych. Kiedy jeszcze ktoś usiłuje jej wytłumaczyć, że wszystko jest w porządku, nabiera niesmaku.
Tak się właśnie ma sprawa z bogiem. I z filozofowaniem o bogu. Na przykład ów link prowadzi do dyskusji o bogu. Są to rozprawy o moralności nierelatywnej, którą dla niepoznaki nazywa się bogiem (moralność ta bowiem potrzebuje zewnętrznego do wszechświata punktu widzenia, który pozwalałby poznać wszelkie konsekwencje czynów, przez co można przypisać im ostateczną wartość), albo tuningowanie filozoficzne boga skradzionego religjantom. Nie twierdzę przy tym, że rozważania o moralności są bezowocne, po prostu nie podoba mi się używanie słowa bóg zamiast określonego zbioru zasad.
To, co napisałem, to dopiero połowa drogi. Trzeba jeszcze pokazać, że sprawy związane z bogiem można rozważać inaczej, może lepiej, trafniej. Jak do tego podeszłaby osoba o ateistycznym śwaitopoglądzie zmuszona do czegoś takiego? Otóż wyszłaby od rzeczy, które wiemy, że są.
Wszechświat istnieje i rządzi się swoimi prawami. Jedynym punktem styku między bogiem a wszechświatem głoszonym przez wszystkie religie i wiary, jest akt stworzenia. I tyle. Reszta to roważanie, jak by to mogło być, a nie mając przesłanek.
Jeśli ktoś rozważa sytuacje, w której przypisuje bogu różne przymioty, na przykład: dobry, wszechmocny, wszechwiedzący czy wieczny, to zachodzi podejrzenie, że ma źródło wiedzy, które mu pomaga wybrać cechy jakie przypisuje bogu. Jest tych możliwych cech nieskończenie wiele i nie sposób wybrać akurat takie. A te przeze mnie wymienione są szczególne- religjanckie. Religjanci są bowiem tym źródłem informacji, które w niesamowity wręcz sposób dostarcza informacji o bogu. Robi to przy pomocy teorii interwencji- otóż bóg po stworzeniu kontaktował się z ludźmi, lub coś zmieniał we wszechświecie (interweniował), stąd wiedza o nim. Dalej idąc, stąd wniosek, że kiedy łączy się boga z moralnością, z pewnymi szczególnymi atrybutami, to tak naprawdę wchodzi się w skórę religjanta. Jeśli samemu jest się obiektywnym, to jest to tylko rozpatrywanie możliwości. Jeśli zaś jakaś wiara wypacza rozważanie, to kim się jest? Fałszerzem? Kaznodzieją?
Tak więc zostawiam czytelnika z pytaniem czy warto mieszać boga do filozofii. I na jakich zasadach.
Pozdrawiam