Uwierz, że najbardziej chodzi o "sprzedawalność", oglądalność, czyli krótko - o kasę.
Faktem jest, że dużo bardziej emocjonalnie podchodzimy do wiadomości o ludzkich tragediach, niż o ludzkim szczęściu i radości.
Człowiek jest już tak skonstruowany, że sam z sobą musi się czuć dobrze, więc lubi współczuć i łączyć się w żalu. Poza tym, cieszy się, że tragedia, która widzi, czy o której czyta, nie dotyczy go osobiście. Wydaje mu się, ze jest taki dobry, gdy kogoś mu żal.
Czyjeś szczęście powoduje jedynie zazdrość, która nie należy do uczuć przyjemnych i budujących. Podświadomie jej nie lubimy...

Pozdrawiam.

---

Jestem człowiekiem. Znaczy to, że jestem spełniającym się zadaniem świata. J.Stachniuk

Niestety linka nie jestem w stanie podać, ale pamiętam doniesienie, że ludzki mózg inaczej przetwarza informacje o cudzych radościach, a inaczej o tragediach. Rozdział był AFAIR bardzo prosty - albo jest sygnał o zagrożeniu, albo go nie ma. Na to pierwsze reaguje się gotowością, podnieceniem - a to drugie 'nie wzrusza'. Stąd i wytłumaczenie skąd wzięła się dziennikarska zasada 'bad news is a good news' - tyle tylko, że telewizja czy fotografia jest stosunkowo nowym wynalazkiem i nie zdążyliśmy wykształcić mechanizmu rozróżniającego pomiędzy 'dotyczy sasiada' a 'gdzieś daleko'...

>Dlatego chciałbym zapytać, czy ktoś zna publikacje
>dotyczące problemu: proces wyboru newsów, a ludzki mózg?

Być może nieco światła na ten problem rzucą ci eksperymenty Craig Kennedy i Maria Couppis z uniwersytetu w Nashville. Okazuje się, że agresywne zachowania u kręgowców związane są z wydzielaniem dopaminy, hormonu odpowiedzialnego za poczucie szczęścia i euforii. W ten sposób skłonność do agresji i konfrontacji byłaby jednocześnie związana z większa lub mniejszą dozą doznania szczęścia. Wspomniani badacze przeprowadzali swe eksperymenty na myszach, ale sugerują możliwość ich uogólnienia na ludzi; dodajmy - ze standardowymi wątpliwościami, o które zawsze potykał się behawioryzm. Ale hipoteza robocza, i to całkiem przekonywująca, jest. Należałoby zaprojektować odpowiedni eksperyment i zbadać, co się dzieje w naszym mózgu, kiedy bezwiednie sięgamy po obraz tragedii, nie zwracając uwagi na np. banalny pejzaż. Być może byłoby to również pewnym wyjaśnieniem zjawiska katharsis (opisał je juz Arystoteles), które towarzyszyło i towarzyszy ludziom przy oglądaniu horroru. Pierwotnie (ewolucyjnie) agresja skierowana jest na obronę np. terytorium, ale mechanizm ten działa (na zasadzie atawizmu?) być może i wtedy, kiedy ludzie dozują sobie dopaminowe szczęscie z telewizyjnego dziennika, thrillera lub... adorując krzyż.

ts-si.org/content/view/2873/992/

Eksperyment, o którym piszesz jest mi znany, ale szczerze mówiąc nie dostrzegam tutaj związku między nimi, a tym o co pytałem.
Zgodzić się mogę, że oglądanie agresji (np. w filmach, czy też grach) może uruchamiać podobne reakcje u ludzi jak "własnoręczne" używanie przemocy... to należałoby sprawdzić zaraz po tym, jak sprawdzi się, czy u ludzi występuje podoba zależność, co u szczurów.
Być może i jest to powiązane ze "złymi newsami", ale uważam, że to zbyt daleko idące powiązanie... przynajmniej w momencie, kiedy nie mamy wyników odpowiednich badań na ten temat.

pozdrawiam