Przeczytałem dzisiaj, że święty Antoni był bardzo święty i bardzo się umartwiał, ponieważ jadał tylko jeden posiłek dziennie i to po zachodzie słońca. Inkryminowany (też czasem błysnę erudycją) tekst wprawił mnie w głęboką zadumę, której rezultat zawarty jest w pytaniu: czy ateista może zostać świętym?

   Wcale nie sugeruję, że Antoni był ateistą. Chodzi mi o problem czysto abstrakcyjny, ani teologiczny, ani filozoficzny, bo gdybym tak stwierdził, obraziłbym teologię, filozofię tym bardziej. Więc abstrakcyjny. No, powiedzmy nie do końca. Podmiotem domyślnym pytania jestem ja sam, jakże by inaczej.

   Rzecz w tym, że od lat bardzo wielu, od całego mnóstwa lat, jadam także raz dziennie. Przeważnie po zachodzie słońca. Kiedy oraz ile razy pijam, zmilczę, ta kwestia nie jest rozważana i na problem nie ma wpływu. Inkryminowany tekst nie wspomina, czy o świętości Antoniego decydowały też inne sprawy. Bo jeśli tylko częstotliwość jadania, to ja bardzo przepraszam. Jasne, nie mam szans na beatyfikację, papieża krajana już nie ma, niestety, zresztą beatyfikacja byłaby dla mnie okropnie niewygodna. Poza tym, co mniej ważne, jestem ateistą. Właśnie dlatego się pytam.

   Powiedzmy, postawił ktoś dom. Ładny albo brzydki. Powiemy wtedy, że stawiał go dobry albo kiepski architekt. Nie mamy wątpliwości co do autorstwa architekta. Zazwyczaj. Bo czasem ujrzeć można taki dom, o który zapytamy: "czy szewc go stawiał, do cholery, czy może zegarmistrz?" (Oczywiście, uczciwszy szewców i zegarmistrzów, którzy pozostają przy swojej robocie).

   Więc Kościół, proszę państwa, to jest dla mnie właśnie taki dom, postawiony przez szewca. Zaprzeczający wszelkim regułom budownictwa. Reguły są, owszem, spisane, ale nie zastosowane przez prostą niemożność. Nie mieszkają w tym domu właściwi lokatorzy. Oni tylko mówią, że mają tam przydział. Niesłychanie gościnnie zapraszają wszystkich, by weszli i podziwiali ten dom, mieszkania, ten wystrój i te szatki. Takie zaproszenia muszą budzić nieufność. Tym bardziej, że gdy się dobrze, z perspektywy, przyjrzeć temu domowi, bez trudu dostrzec można budowlaną chałturę i prowizorkę.

   Powyższe nie oznacza, że z budownictwa w ogóle należy zrezygnować.

   Nie pasowałoby mi zostać świętym. Zresztą, za jakie pieniądze? Nie ma w kościele pensji, o emeryturach też nie słyszałem. Z tacą głupio by mi było tak łazić, jak ów dziad spoza drzwi. Za co żyć? Wciąż by mi się zdawało, że żyję na kredyt, za nie swoje pieniądze. To jest właśnie kwestia nie tych lokatorów.

   Wolę własny namiocik na dzierżawionej łączce, choć niezbyt mi wygodnie.
.