Zadałem kiedyś pytanie kim był lub jest JEZUS CHRYSTUS ??
Odpowiedź: ???????
1. Ewangelie były adresowane do ludzi prostych, z których większość nie miała nawet pojęcia w którą stronę jest Jerozolima. Nikt z piszących nie przejmował się ścisłością historyczną, bo nikt się nie spodziewał, że kiedyś będzie można to zweryfikować. Że to, co pisze, będzie przepisywane i analizowane przez następne 2 tysiące lat. Opowieść o Jezusie miała być po prostu ludową legendą o Mesjaszu, który żył i nauczał. Nikomu nie przyszło do głowy zastanawiać się czy wiarygodne jest wyjaśnienie pobytu rodziny Jezusa w Betlejem (spis ludności, rzeź niewiniątek). Również poziom znajomości obyczajów żydowskich, jaki rysuje się w Ewangelii jest raczej marny. Ale to nie miało znaczenia dla pasterza, który wypasał owce na jakimś greckim pastwisku, gdzie dowiedział się o Bogu-człowieku. Liczyło się tylko przesłanie.
2. Jeden element szczególnie wskazuje na to, iż podłoże historyczne było dla autorów Ewangelii nieistotne. Tym elementem jest właśnie ich stosunek do Rzymian. Izrael w czasach Jezusa to był kraj okupowany, przy czym była to okupacja niezwykle krwawa, być może jedna z najbardziej brutalnych w dziejach. Również fanatyzm walczących o niepodległość Żydów był rekordowy (podczas powstania zanotowano największe zbiorowe samobójstwo w historii). I nagle powstaje historia Jezusa, który przychodzi na świat w Galilei (ten rejon był istną wylęgarnią fanatyków), podróżuje po całym kraju, naucza i uzdrawia. Nic nie wskazuje na to, że jest to kraj okupowany, wręcz przeciwnie: Rzymianie wydają się znośni, a naprawdę źli są żydowscy faryzeusze. W sensie historycznym jest to piramidalna bzdura. To coś takiego jakby napisać historię życia Polaka, który w czasie okupacji niemieckiej nie dostrzega żadnego problemu w obecności Niemców, za to o całe zło oskarża np. Armię Krajową. Nic dziwnego, że Żydzi uznają Nowy Testament za rodzaj bezpośredniej obelgi wymierzonej w ich naród. Tymczasem prawda jest taka, że w Ewangeliach Piłat to w porządku ziomal, który omal nie uratował Jezusa, ale ostatecznie spasował wobec zaciekłości wrednych Żydów. Dziś wiemy że ten Piłat to był prosty oprawca, który wysyłał na krzyż bez mrugnięcia powieką i pretekst nie był mu specjalnie potrzeby.
3. Nieprawdą jest jakoby o Jezusie świadczyły wiarygodne źródła pozachrześcijańskie. Najbardziej wiarygodnym źródłem powinien być Filon z Aleksandrii, który żył w tych czasach w Palestynie (zmarł w 45 n.e.), ale o chrześcijanach ani nazarejczykach nie słyszał. O Jezusie pisze Flawiusz w latach 70-94 n.e. (a więc wiele lat po). W "Dawnych Dziejach Izraela" podaje dokładnie:
"W owym czasie pojawił się Jezus, człowiek wielkiej mądrości, jeśli go w ogóle można nazwać człowiekiem. Czynił cuda i nauczał ludzi, którzy chętnie przyjmowali prawdę, tak pozyskał dla siebie wielu Żydów i Greków. Był on Chrystusem. Gdy najprzedniejsi w państwie wydali Jezusa, a Piłat go ukrzyżował, ci, którzy go pierwsi umiłowali, nie wyrzekli się go. Na trzeci dzień ukazał im się znowu żywy, o czym, podobnie jak i o tysiącu innych cudów, świadczą jego wyznawcy-chrześcijanie, od niego wywodzący swą nazwę".
Tekst ten, nazywany "Testimonium Flavianum" i jego wiarygodność jest bardzo wątpliwa. Mało prawdopodobne żeby Flawiusz podawał, że Jezus był Mesjaszem, czynił cuda i zmartwychwstał, bo to oznaczałoby, że był chrześcijaninem, a nie był nim z pewnością. Poza tym aż do III wieku nikt z pisarzy chrześcijańskich nie wspomina o tym zapisku, wręcz przeciwnie, Orygenes (zm. 254) zarzuca Flawiuszowi, że nie uznał mesjańskiego charakteru Jezusa. "Roczniki" Tacyta datuje się na 109-116 rok, zaś dzieła Swetoniusza na 120 rok. Obaj pisali o chrześcijanach, podając jedynie, że wywodzą się od Jezusa, którego uważają za mesjasza.
4. Źródła żydowskie, tj. kroniki talmudyczne wymieniają kilka osób które można kojarzyć z Jezusem, a którzy zostali straceni z woli Sanhedrynu, ale żaden z tych przekazów nie potwierdza wersji ewangelicznej, a i Kościół odcina się od nich twierdząc, że dotyczą kogoś innego. Naukowcy zazwyczaj wyodrębniają dwie postacie wzmiankowane w Talmudzie: jeden, imieniem Jeszu, syn Pandiry, żył ok. 80 roku p.n.e., drugi, Ben Stada ok. 100 n.e. Nieobecność postaci Jezusa we współczesnych mu dokumentach świadczy o tym, że za życia nie odgrywał większej roli i nikt prócz jego uczniów go nie zauważył.
5. Reasumując trudno jest uznać Jezusa za postać historyczną. Nie chodzi jednak o to, czy istniał czy też nie. Trudno byłoby wymyślić od początku do końca jakąś postać, a następnie bić się o nią do upadłego. Nie jest jednak postacią historyczną w tym sensie, że jego biografię rekonstruują jedynie Ewangelie. Nawet św. Paweł nie wspomina o niej zbyt wiele w Listach i Dziejach Apostolskich, gdyż tej biografii albo nie znał za dobrze albo nie była dla niego istotna. Źródłem nie są też Pseudoepigrafy, niefachowo określane jako Apokryfy, które jako późniejsze stanowią jedynie rodzaj ludowych baśni. Natomiast Ewangelię nie sposób uznać za źródło historyczne, gdyż przedstawia Jezusa nie jako człowieka, ale jako bóstwo. Nie występuje tu krytycyzm potrzebny do ukazania wiarygodnego obrazu człowieka. Takim samym sposobem postacią historyczną nie jest też Budda, Laozi albo Pitagoras, osoby również znane tylko z relacji własnych wyznawców (sporadycznie też panfletów, jak w przypadku Jezusa żydowski Toledoth Jeszuah). Tak jak w przypadku Jezusa zakłada się, że pewnie żyli, ale naukowa rekonstrukcja ich życia jest niemożliwa.
6. Stwierdzenie, że Jezus nie jest postacią historyczną nie jest atakiem na religię chrześcijańską. Sami chrześcijanie nie lubią mówić o Jezusie jako o człowieku z krwi i kości, tym samym wyłączając tę postać z ram historii. Był on synem bożym: wskrzeszał zmarłych, chodził po wodzie i zmartwychwstał (to zresztą wszystko kwestia wiary, a nie dowodów naukowych).
I to by było na tyle. A może nie??? Może to tylko stek historyczych bzdur ??