Witam!
Najpierw kilka słów tytułem wstępu. Demokracja opiera się na szukaniu większości. Słowem, sumuje się głosy i patrzy, czy taka się pojawiła. Głosy posłów i senatorów, bo mamy demokrację pośrednią, więc lud głosuje z rzadka, co broni przed chaosem. Na tyle jednak często, byśmy zauważyli, że w ogóle ma jakiś wpływ na politykę (czy na rządzenie, tego nie wiem).
Teraz będą, że tak powiem, przemyślenia własne, obciążone wszystkimi wadami, jakie posiadam, spotęgowanymi dodatkowo niedawno przebrzmiałym wakacyjnym czasem.
Załóżmy, że głosujący lud wybierający swych przedstawicieli (tylko, ci, co zagłosowali) to sto procent. (Może to bulwersujące, że przechodzę na liczby, ale tak łatwiej się myśli. Odpadają sympatie czy antypatie do partii, czy poszczególnych polityków, a liczą się wyniki.) Jeśli wśród głosujących istnieje tendencja przekraczająca dwa procent, to polityk reprezentujący daną tendencję znajdzie się w, dajmy na to, Sejmie. Oczywiście gdy tylko w społeczeństwie jest jakaś tendencja w naturalny sposób pojawiają się politycy starający się zrobić wrażenie, że ją reprezentują (z lepszym lub gorszym skutkiem)- to w końcu ich praca.
Ach, zapomniałem dodać, mamy demokrację medialną- nasi pupile/antypupile są na świeczniku. To ważny szczegół.
I jeszcze jedna ważna rzecz- ekonomia rozwija się swoją własną drogą (o ile jej politycy nie przeszkadzają [ci z zewnatrz również- patrz Putin]). Tak samo machina urzędnicza ma swoje procedury i działa (jakoś). Spostrzeżeniem jest, że to politycy raczej się tu dostosowują do działania tych dwóch systemów w znacznym stopniu.
Wracając do wątku. Nasi wybrani pośrednicy w rządzeniu odzwierciedlają poglądy głosujących (w momencie głosowania). Stają do walki z sytuacją ekonomiczną i machiną urzędniczą o 'lepszy byt' (jak do tej pory wszystkie poprzednie rządy rozumiały lepszy byt, jako osobiste wpływy na konto każdego z rządzących [nawet po przekroczeniu tej magicznej liczby na koncie, która zapewnia dostatnie życie aż do śmierci danemu politykowi, jego dzieciom i wnukom {chyba, żeby miał 12 dzieci, wtedy sprawa jest dyskusyjna}]). Oczywiście rzadko kiedy zdarza się sytuacja, żeby coś na ekonomię (wyjątek, kiedy są przyczyną jej psucia lub ich poprzednicy byli) lub na machinę urzędniczą (wyjatek, jak poprzedni). Tak więc stają się teatrem. Owymi igrzyskami dla mas, które przy odrobinie chleba pozwalają doczekać do następnych wyborów (pomijam, że minimum ustaw przyjąć muszą [wspomniałem o tym, gdyż jednak jakaś korzystna działalność to jest, sankcjonujaca zresztą ich istnienie {lecz nie ilość pieniędzy, jaką na nich wydajemy}]).
I teraz chciałbym przejść do kwestii głównej. Jest nią karykaturalność poglądów politycznych w systemie demokratycznym. Mimo, głoszonych poglądów, każda partia ma niewielką (żadną?) możliwość wprowadzania zmian w systmie. Zabawnym jest, że aby się o tym przekonać, trzeba, by partia doszła do władzy (przykład, Samoobrona i LPR w tej kadencji). Prowadzi to do zadziwiających wniosków. Poza przypadkami strzelania sobie samobójów przez rządzących (patrz walka o 'lepszy byt') o trwałości trzymania się przy władzy Prawicy, Lewicy czy Centrum (symboliczne nazwy poglądów, dziś niewiele znaczące) decyduje koniunktura ekonomiczna (plus w niestabilnych czasach przemiany społeczne)!!! Aby sprawdzić tę teorię można się przyjrzeć 'starszym' demokracjom, zdają się ją potwierdzać.
Drugą ciekawą sprawą jest, że ten system radzi sobie z politykami głoszącymi poglądy ekstremalne (politycznie, ekonomicznie i społecznie). Będąc bliżej władzy okazują się niezdolni do spełniania swoich postulatów, co sprawia, że głosujący na nich czują się zawiedzeni (o ile nie zmylą ich teatralne gesty). Dla takich władza okazuje się pułapką, a może i wyborcy się czegoś uczą.
No i wracamy do teatru, który jest jedynym narzędziem w walce ze statystyką. A może tylko drugim dnem tejże. O ile rzeczywistość pozostaje rzeczywistością bez względu, co o niej mówimy, o tyle polityk odgrywa teatr, by przedstawić ją w odpowiednim dla siebie/partii świetle. Ostatecznie bowiem głos trzeźwo myślącego wyborcy jest tyle samo wart, co głos wyborcy będącego pod wpływem dobrze zagranego przedstawienia. I to jest chyba credo polityki, które podsumowuje temat.
Pozdrawiam
PS. Może warto prowadzić statystykę trzeźwych i podatnych na teatr. Zdaje się, że dzieki niej dałoby się przewidywać wyniki głosowań .