Czy to nie dziwne? Jesteśmy już całkiem oświeconymi ludźmi, mamy dość spore pojęcie o wszechświecie i prawie doskonałe o świecie. Lot na Księżyc czy lądowanie na Marsie nie stanowi dla nas dziś już problemu. Postęp cywilizacji jest obecnie większy niż kiedykolwiek. Cuda techniki są w zasięgu ręki. Telefony komórkowe - mówiące do nas, wyświetlające nam nasze położenie geograficzne, służące za telewizor, radio, dyktafon, kamerę. Telewizory - płaskie jak deska do krojenia, które możemy powiesić na ścianie, na suficie. Samochody - przypominające coraz bardziej mikroskopijne statki kosmiczne, super bezpieczne, potrafiące już nawet samodzielnie poruszać się bez udziału człowieka a za pomocą zdalnie sterowanego kierowcy - pilota.
Jesteśmy ludźmi postępu, obyci, nowocześni, ale wciąż wyobrażamy sobie Boga tak jak ludzie pierwotni, w epoce kamienia, brązu, za życia Jezusa, w średniowieczu, pięćset lat temu, trzysta, sto. Ten obraz się nie zmienia i dziwne, że tylko on, bo wszystko inne się zmieniło, my się zmieniliśmy, nasz świat się zmienił. Przeżyliśmy już kilka zlodowaceń, kilka zderzeń z asteroidą, tysiące kataklizmów. Świat podzielił się na setki państw, grup etnicznych, języków i kultur. Świat podzielił się na dobrych i złych, mądrych i mądrzejszych, ale to jedno - obraz Boga - nie zmienił się. Dlaczego? Dlaczego w XXI wieku większość z nas wciąż wyobraża go sobie jako staruszka, siwiuteńkiego, w długiej szacie? Niektórzy widzą Go w myślach podpierającego się laską, przygarbionego, zatroskanego nad losem świata. Zapominamy, że Jego starość nie obowiązuje, nie dotyczy, nie dotyka. Laska, w porządku, dodaje Mu powagi i niejednokrotnie jest przedstawiona w Biblii jako przedmiot magiczny, o boskiej wręcz mocy, ale siwizna czy garb na plecach Świętego Boga to już przesada. Zapominamy, że Bóg jest wiecznie młody, że nie cierpi na ludzkie dolegliwości, że nie postarzał się ani trochę przez ostatnie miliard lat. Trudno nam to zrozumieć. Postrzegamy Go przez pryzmat naszego świata, naszego życia i nas samych. Chcemy by był taki jak my, by się z nami razem starzał, chorował, zmagał się z problemami, martwił. Wtedy byłby nam bliższy, lepiej byśmy Go pojmowali i wydawałoby się nam, że i On rozumie nas lepiej a przede wszystkim nie czuli byśmy się tacy samotni. Ale On nie jest taki jak my, choć trudno nam sobie to wyobrazić. Jest doskonały. Ma moc i mądrość w którą nigdy za życia nie zostaniemy wtajemniczeni, ale to nie znaczy że jest nam obcy. On stworzył nas na swoje podobieństwo, a teraz my chcemy stworzyć jego obraz na podobieństwo nasze. A więc wciąż przed oczami widzimy zatroskanego staruszka.
Przejrzyjmy na oczy. Uświadommy sobie, że Bóg nie jest mitem, bóstwem, które wyszło już z mody. On też powinien zmieniać się z nami, wtedy będzie nam bliższy, mniej obcy, poczujemy, że lepiej nas rozumie i my Go lepiej pojmiemy. Godząc się ze zdaniem większości, że Bóg jest mężczyzną, ubierzmy Go w spodnie i sweter, zamiast tej ponurej długiej sukmany, jakie dziś noszą już tylko pustelnicy albo wyznawcy sekt. Ostrzyżmy Mu włosy, przecież dziś z innych powodów niż w starożytności mężczyźni noszą długie włosy. Odmłódźmy Go, bo On jest zawsze młody. Pozbądźmy się stereotypów. Uwspółcześnijmy naszego Boga. Kiedy to zrobimy, kiedy w naszej wyobraźni zobaczymy Go jako młodego, radosnego mężczyznę, pozbawionego bagażu ziemskiego życia, zmieni się nie tylko Jego wizerunek, ale poczujemy się lepiej, bo On będzie nam bliższy o te kilka tysięcy lat. A jeśli nasza wiara jest rzeczywiście prawdziwa, wcale nie sprawi to, że Bóg będzie mniej święty, bo nasz problem kontaktu z Bogiem polega na tym, że Bóg wciąż w naszym mniemaniu jest starożytny, przemawia do nas niezrozumiałym dla nas językiem Starego Testamentu i oczekuje od nas, słabych istot, rzeczy niemożliwych a my jesteśmy młodzi, nowocześni, współcześni, zagubieni w swojej samotności i tęsknocie za Bogiem, ale takim na nasze czasy.
Ponadto zdajmy sobie sprawę, że gdyby Jezus zamiast dwa tysiące lat temu zjawił się na Ziemi dziś, również nie nosiłby długich włosów i tuniki. Gdyby Jezus narodził się w naszych czasach i obojętnie czy w Izraelu czy w innym kraju na świecie, ubierałby się tak jak my, nosiłby taką fryzurę jak większość z nas, kąpał by się pod prysznicem, słuchał muzyki z płyt CD, jeździł samochodem a w ostateczności rowerem, ale na Miłość Boską, nie na ośle! Myślę, że wiele osób jest nawet skłonnych uważać, że Jezus nosiłby dredy i słuchał rocka, bo w moim przekonaniu nawet te rzeczy nie odebrały by mu boskości, ale osobiście uważam, że wyglądałby zupełnie zwyczajnie, tak jak wyglądał w swoich czasach i może dlatego ówcześni ludzie nie uwierzyli w tego "zwyczajnego" człowieka, który wyglądał tak jak oni, jadał to co oni i mówił tym językiem co oni. Ale nie potępiajmy ich za brak wiary przecież gdyby dziś przyszedł do kogokolwiek z nas zwyczajnie wyglądający facet, w dżinsach i koszuli w kratkę, w półbutach albo adidasach i powiedział: Jestem Jezus Chrystus, Syn Boga Żywego, to odpowiedzmy sobie, tylko szczerze, we własnych sercach, jak byśmy zareagowali i czy byśmy Mu uwierzyli. I nawet gdybyśmy Go nie wysłali na krzyż, gdyż w naszych czasach kara śmierci na krzyżu nie funkcjonuje, to wysłalibyśmy Go do "wariatkowa", albo pozwolili by umarł na chodniku z głodu i zimna, w osamotnieniu i niezrozumieniu, jak co roku na naszych oczach umiera wiele osób. A potem ratując nasze sumienie stwierdzilibyśmy, że sam był sobie winny, bo wariat był i sam nie wiedział co gadał, a tacy nie są nam do niczego potrzebni.