Rydzyk czym jeździ i gdzie mieszka ?

> Zastanawia mnie, czy racjonalizm się opłaca? Czy oprócz odrzucenia często szkodliwej religii
>przychodzą z tego jakieś korzyści?
Odrzucenie owej szkodliwej religii to tak wielka korzyść, że się opłaca.
Po pierwsze, zyskuje się na tym finansowo. Oczywiście w Polsce i tak musimy, nolens volens, wszyscy sponsorować katolików, bo z naszych podatków utrzymywane są ich przywileje, ale, nie praktykując, oszczędzamy niemałe kwoty, które przeznaczalibyśmy przez dziesiątki lat na tace, wręczali w kopertach w czasie "wizyt duszpasterskich" i płacili za sakramenty typu komunia, chrzciny itd. Odpada też kupowanie książek do religii dla dzieci i zyskujemy tygodniowo około dwu godzin wolnych od obowiązku (nie chodzimy na mszę niedzielną). Jeśli podliczyć tego typu wydatki w skali roku, dodać procenty, jakie uzyskalibysmy lokując te pieniadze przez wiele lat, okazuje się, że praktykujący w ciągu życia przeznaczają na kościół równowartość dobrego samochodu - to już lepiej ów samochód kupić sobie lub dziecku, niż dawać go księżom dobrodziejom.
Po drugie: ma się większy rozmach w życiu, więcej odwagi, bo nie krępują nas anachroniczne często przekonania i zakazy propagowane przez religie. Np. kobiety niewierzące mają okazję spełnić się w różnych rolach, uważają się za kompletne nawet, jeśli nie są mężatkami i matkami, uprawiają seks bez poczucia grzechu i wyrzutów sumienia, tak samo stosują antykoncepcję, gdy nie chcą dzieci, albo in vitro, gdy pragną ciąży, a nie mogą w nią zajść. Łatwiej zatem spełniają swoje marzenia i osiągają życiowe cele. Mają mniej poczucia winy i wstydu, mniej neuroz i obciażeń psychicznych, więcej pewności siebie. Czują się równe mężczyznom, a nie powołane do chodzenia trzy kroki za nimi, nie wysłuchują calej tej mizogynicznej sieczki, jaką serwują święte teksty wielkich religii (tam zawsze kobieta jest niby w porządku, ale jednak niecałkiem, własciwie ledwo tolerowana, bo jakaś taka nieczysta, podejrzana jakaś taka... - a po co z dobrej woli wysłuchiwać takich przytyków i jeszcze za to płacić?...).
Po trzecie: W takiej np. religii katolickiej jest więcej zakazowości, zamordyzmu wręcz, niż pociechy. Ta religia stara się najpierw maksymalnie zdołować człowieka, upokorzyć go, uwikłać w poczucie winy, a potem sprzedaje jakieś mikre wirtualne "furteczki" do raju, jakieś wewnętrznie sprzeczne info o Bogu ludzi miłującym a wszechmogacym - ale chętnie dżumę na nich zsyłającym, takie bzdury nielogiczne. Więcej z tej nauki katolickiej pomieszania, przygnębienia i pesymizmu niż nadziei. Tak, że nie opłaca się per saldo.
>Skoro większość racjonalistów nie wierzy w Boga i życie poza
>grobowe to co nam przychodzi z rozprawiania nad sensem, nie możnością poznania duchowego którego nie
>ma etc.
Ja nie rozprawiam i nie zauważam, żeby ktoś ty szczególnie rozprawiał.
> Skoro na końcu i tak czeka nas śmierć to po co w ogóle żyć? Co za różnica kiedy umrzemy?
Ja lubię żyć dla przyjemnych, dobrych chwil i dlatego, że ta gra mnie wciąga. Jest trudna, ale ciekawa. Życie bywa sympatyczne i to, ze się kończy, nie przekreśla wcale jego walorów. Tak, jak nie wychodzę z dobrego filmu i nie kwestionuję jego sensu, bo przeciez się kończy, tak nie wychodzę z życia. Dopóki ten film jest wystarczająco dobry, to oglądam (i w nim gram, a więc mam wpływ na jego jakość) - do ostatniej sceny.

(...)
Ale czy racjonalizm zaczyna się podczas odrzucenia religii? To oczywiście warunek. Ale jest ich więcej.

>Ja nie rozprawiam i nie zauważam, żeby ktoś ty szczególnie rozprawiał.
Rozprawiamy i to bez przerwy. np. w temacie o strachu przed śmiercią, o tym, czy można prowadzić dyskurs na temat boga itp.

>> Skoro na końcu i tak czeka nas śmierć to po co w ogóle żyć? Co za różnica kiedy umrzemy?
>Ja lubię żyć dla przyjemnych, dobrych chwil i dlatego, że ta gra mnie wciąga. Jest trudna, ale ciekawa. Życie bywa sympatyczne i to, ze się kończy, nie przekreśla wcale jego walorów. Tak, jak nie wychodzę z dobrego filmu i nie kwestionuję jego sensu, bo przecież się kończy, tak nie wychodzę z życia. Dopóki ten film jest wystarczająco dobry, to oglądam (i w nim gram, a więc mam wpływ na jego jakość) - do ostatniej sceny.
Ale przecież "Gdy jesteśmy śmierci nie ma, a gdy przychodzi nie ma nas". Także, czemu się tak kurczowo tego życia trzymamy? Powinniśmy być raczej wobec niego obojętni. Skoro śmierć nas spotka co za różnica kiedy? Powiesz, że najpierw dobrze jest poużywać przyjemności życia. Ale jeśli byś dziś umarł nie mógłbyś żałować. Gdyby nagle przejechał Cię samochód nie miałbyś nawet ułamka sekundy żeby zacząć tego żałować.

Wycinaj niepotrzebne cytowanie, Sceptymuszka Cię prosi, pokazując, jak to robić.

Mączka pisze >Np. kobiety niewierzące mają okazję spełnić się w różnych rolach, uważają się za kompletne nawet, jeśli nie są mężatkami i matkami, uprawiają seks bez poczucia grzechu i wyrzutów sumienia, tak samo stosują antykoncepcję, gdy nie chcą dzieci, albo in vitro, gdy pragną ciąży, a nie mogą w nią zajść. Łatwiej zatem spełniają swoje marzenia i osiągają życiowe cele. Mają mniej poczucia winy i wstydu, mniej neuroz i obciażeń psychicznych, więcej pewności siebie. Czują się równe mężczyznom, a nie powołane do chodzenia trzy kroki za nimi, nie wysłuchują calej tej mizogynicznej sieczki, jaką serwują święte teksty wielkich religii (tam zawsze kobieta jest niby w porządku, ale jednak niecałkiem, własciwie ledwo tolerowana, bo jakaś taka nieczysta, podejrzana jakaś taka... - a po co z dobrej woli wysłuchiwać takich przytyków i jeszcze za to płacić?...).>

Oczywiście, zgadzam się właściwie całkowicie z Twoim zdaniem, jednak odnośnie tej części chciałam jeszcze coś dodać. Jest to prawda, że kobieta-racjonalista żyje bez pewnych obciążeń psychicznych wynikających z praktykowania jakiejś religii, ale w niektórych przypadkach, a myślę że w naszym kraju często, nie da się uchronić przed stresem wynikającym z życia w społeczności religijnej. Jest presja, są plotki, są anonimy (!), odnoszące się do całej rodziny. Oczywiście, można założyć, że owa Kobieta jest już tak "racjonalna", że potrafi zachować wobec takich sytuacji całkowitą obojętność. Jednak będąc matką, trudno się nie zastanawiać i nie martwić jak też dzieci poradzą sobie w szkole, czy ogóle w życiu.

Generalnie rzecz ujmując, moim zdaniem, racjonalista rzeczywiście w pewnym sensie żyje bardziej "na luzie". Ale na pewno łatwiej żyć mu w Warszawie niż w małej wsi na zapomnianym Podlasiu. Ja właśnie "próbuję być racjonalna" mieszkając na wsi, gdzie przeważają katolicy, w sąsiedniej wsi dominuje prawoslawie i króluje pop, działa także Kościół Chrystusowy, a obok odbywają się zloty Świadkow Jehowy. KAŻDY wyznaje jakąś religię. W szkole równolegle z religią katolicką odbywa się religia prawosławna, a w kąciku patriotycznym w przedszkolu na polskiej fladze wisi krzyż ("symbol polskości", jak powiedziała pani przedszkolanka). Do tego niezwykle silna jest wiara w czary, klątwy, magiczne zioła i znachorów (naprawdę!!!). I pośród tego wszystkiego my - jakbyśmy spadli z księżyca... ;D Czy tu bycie "racjonalistą" się "opłaca"? Przecież mówi się "kiedy wchodzisz między wrony..."

>Czy tu bycie "racjonalistą" się "opłaca"? Przecież mówi się "kiedy wchodzisz między wrony..."
Tak, opłaca się, bo racjonalizm to sposób myślenia, którego nie widać, o ile np. nie parskniesz śmiechem, gdy sąsiadka będzie pluła przez lewe ramię.
Możesz zawsze odpowiedzieć, że wierzysz "po swojemu".
Chorego dziecka do znachorki przecież i tak nie zabierzesz - tu korzyść z racjonalizmu jest oczywista, bo nie wydajesz idiotycznie pieniędzy i nie ryzykujesz niczyim zdrowiem, jeżeli popierasz "naukowe" podejście do zdrowia

---

Mam nadzieję, że ktoś to zacytuje - O. Wilde

>Tak, opłaca się, bo racjonalizm to sposób myślenia, którego nie widać...
Pewne aspekty są widoczne, albo ogólnie wiadome, np. gdy kobieta skorzysta z in vitro, albo kupi w aptece antykoncepcję. I do tego nie bywa w kościele. W małej społeczności tego się nie ukryje, a właśnie takich przykładów użyła Mączka.

no i radnym lub wójtem nie zostaniesz - do kościoła trzeba chodzić! ;D

>I do tego nie bywa w kościele. W małej społeczności tego się nie ukryje, a właśnie takich przykładów użyła Mączka.
Tu racja. Pomyślałem kategoriami wielkomiejskimi - w Warszawie ksiądz może chodzić na prostytutki do sąsiedniej dzielnicy i nikt z parafian się nie dowie.

>no i radnym lub wójtem nie zostaniesz - do kościoła trzeba chodzić! ;D
I bardzo słusznie! Taki wójt-antychryst mógłby pogonić pazernego proboszcza, a ruszać "świętego" społeczność lokalna by przecież nie chciała

---

Mam nadzieję, że ktoś to zacytuje - O. Wilde

>Odrzucenie owej szkodliwej religii

Trzeba odrzucić ludzkość,też jest szkodliwa.

>Trzeba odrzucić ludzkość,też jest szkodliwa.
Zdecydowanie szkodzi naturze, a przez to samej sobie, gdyż jest jej częścią.
Czy głupota jest szkodliwą? Może i nie, gdy najbardziej szkodzi głupim, choć i to nie konieczne, gdyż statystycznie wśród głupców szczęśliwych jest więcej.
Zdecydowanie szkodzi myślenie, a najbardziej wolne myślenie, nie potrzebujące nakazów i sankcji.

@@@
.
>

Mączka, podpisuję się pod twoją wypowiedzią rękami i nogami. Niewiara w życie po życiu motywuje człowieka do jak najlepszego wykorzystania czasu, który został mu dany.

>Mączka, podpisuję się pod twoją wypowiedzią rękami i nogami. Niewiara w życie po życiu motywuje człowieka do jak najlepszego wykorzystania czasu, który został mu dany.
>

Będzie czytelniej, jeśli będziesz wpisywać odpowiedź bezpośrednio pod postem, do którego się odnosisz

> Zastanawia mnie, czy racjonalizm się opłaca? Czy oprócz odrzucenia często szkodliwej religii
>przychodzą z tego jakieś korzyści?

W moim przypadku dzięki racjonalizmowi osiągnąłem niebywały komfort psychiczny
(w porównaniu z czasami, które mogę przypisać pod przykład klasycznej nerwicy eklezjogennej)

Pozdrawiam

---

"Kto sieje memy, ten trafia do encyklopedii ..."

a ja mam gdzieś te wasze ciągłe problemy na temat bytu i odbytu

---

dlaczego, jak patrzę w lustro, to nie widzę jak mrugam

Ty chyba z Ustki jesteś.

Byty odbyte. Dobyty odbyt bytu...o czym by tu...

>Zastanawia mnie, czy racjonalizm się opłaca?

Postawiłeś pytanie. Pytanie jest wyrazem jakiejś niepewności, jakiegoś, choćby minimalnego, dyskomfortu, w tym wypadku poznawczego. To jest właśnie początek racjonalizmu, któremu dałeś wyraz - po prostu pytając. Czy to się opłaca? To nie jest kwestia opłacalności, lecz kwestia natury umysłu, który, o ile nie zostanie zniewolony, ogłupiony dogmatem, pyta. Zawsze i wszędzie.

Czy umysłowi opłaca się być umysłem?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Postawiłeś pytanie. Pytanie jest wyrazem jakiejś niepewności, jakiegoś, choćby >minimalnego, dyskomfortu, w tym wypadku poznawczego. ..

Tak może być wyrazem dyskomfortu. Ale, co jest fajne, samo pytanie można postawić na wiele sposobów. Np. patrząc z punktu widzenia biologa, na zasadzie "czy taka postawa może mieć korzystny wpływ na przetrwanie czy zachowanie ciągłości gatunku". Wtedy może się okazać, ze się nie opłaca...

Pytanie, czy ciągłość naszego gatunku się opłaca? Nikomu oprócz nas samych korzyści nie przynosi.

>co jest fajne, samo pytanie można postawić na wiele sposobów.

I o to chodzi. To rodzi dalsze pytania: jak pogodzić ze sobą te różne punkty widzenia? Czy są/ powinny być spójne, czy wszystkie pytania mają sens, itd.?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Czyli możemy przyjąć, że sam racjonalizm jest niezależny od nas, tylko od nas zależy, czy damy mu się w pełni rozwinąć?

>sam racjonalizm jest niezależny od nas, tylko od nas zależy, czy damy mu się w pełni rozwinąć?

Można psioczyć na poznanie racjonalne, że ogranicza świat tylko do pewnego abstrakcyjnego aspektu (np. Bergson), ale nie mamy wyjścia: samo użycie języka, elementarny akt nazywania jest już działalnością umysłu, jest czymś racjonalnym. Nawet fanatyczni teiści są w tym sensie racjonalistami, ale używają rozumu wbrew jego zasadom. Religia jest też racjonalna, ale jej racjonalizm obraca się wokół nicości boga: to myślenie na jałowym biegu.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

> Zastanawia mnie, czy racjonalizm się opłaca?
Zdecydowanie się nie opłaca!

Profesor Tadeusz Kotarbiński napisał:
Wielkie to szczęście wierzyć w istnienie Boga Ojca Wszechmogącego Stworzyciela Nieba i Ziemi, i w ład moralny przezeń ustanowiony w ogromie wszechbytu, i w jego opiekę stałą i pomoc, i mieć w nim realny wzór doskonałości, i być przeświadczonym, że prawa rzeczywistości mają sens etyczny, i że przyroda po to istnieje, by człowiek mógł z niej korzystać dla podtrzymania swych sił w pochodzie wzwyż, ku szczytom sublimacji, i że jest od kogo dowiedzieć się o tym na pewno, gdyż Bóg objawił ludziom prawdy o sprawach najważniejszych, i że nasi najbliżsi, nasi ukochani nie poumierają nigdy naprawdę, lecz - jeśli zasłużymy na to - spotkamy się z nimi w życiu przyszłym, wspaniałym, radosnym i nie skończonym.

>Czy oprócz odrzucenia często szkodliwej religii przychodzą z tego jakieś korzyści?
Nie ma z tego żadnych korzyści, tylko kłopoty. Trzeba dużo czytać i zastanawiać się Całe życie się uczyć, aby poznać obszary własnej niewiedzy i uświadomić sobie jak są ogromne.
Żadnej stałej prawdy, nie mówiąc już o Prawdzie.
Cytat artykułu sprzed 80 lat - "Homo Neanderthalensis" H. L. Menckena. Nietrudno zrozumieć, dlaczego człowiek z gminu nienawidzi nauki. Nienawidzi jej, ponieważ jest złożona, ponieważ w sposób niemożliwy do zniesienia obciąża jego ograniczoną zdolność pojmowania. Szuka więc zawsze drogi na skróty. Takimi skrótami są wszelkie przesądy, które mają uprościć, a nawet uczynić oczywistym to, co niezrozumiałe. Podobnie dzieje na pozornie wyższym poziomie. (...) Kosmogonie, jakimi zabawiają się ludzie wykształceni, są niezmiernie złożone. Zrozumienie nawet ich zarysu wymaga ogromnej wiedzy oraz nawyków myślowych.(...) Kosmogonia zawarta w Księdze Rodzaju jest wszędzie tak prosta, że pojmie ją każdy kmiot. Jest wyłożona w kilku zdaniach. Ignorantowi oferuje nieodpartą sensowność nonsensu. Akceptuje on więc on ją z entuzjazmem, i ma jeszcze jeden powód, by nienawidzić mądrzejszych od siebie.

>Skoro większość racjonalistów nie wierzy w Boga i życie pozagrobowe to co nam przychodzi z rozprawiania nad sensem, niemożnością poznania duchowego którego nie ma etc.
>Skoro na końcu i tak czeka nas śmierć to po co w ogóle żyć? Co za różnica kiedy umrzemy?
Każdy musi odpowiedzieć na to pytanie sam sobie, gdy dla kogoś sens życia zaczyna się po śmierci powinien pozostać wierzącym. Dla mnie arcyciekawe jest poznanie zmysłowe przetrawione przez umysł i chciałbym żyć tak długo dopuki ta zmysłowo-umysłowa aparatura się nie popsuje.
Przez całe życie starałem się maksymalnie korzystać z życia z zachowaniem moralnej przyzwoitości. Dzięki temu mam dziś bardzo dużo miłych wspomnień trzymających mnie przy życiu, a życzliwość rodziny i przyjaciół nadaje resztówce życia sens.

A może jednak warto sięgnąć do Kotarbińskiego!

@@@
.

> Zastanawia mnie, czy racjonalizm się opłaca? Czy oprócz odrzucenia często szkodliwej religii
>przychodzą z tego jakieś korzyści? (....)

Po pierwsze, racjonalizm nie jest równoznaczny z ateizmem. Racjonalizm jest postawą dotyczącą sposobu MYŚLENIA i aplikuje ten sposób ( cykl: założenia, hipoteza, obserwacja, weryfikacja ) także do spraw duchowych. Przy obecnym poziomie dowodów na istnienie świata nadprzyrodzonego racjonalizm zawsze prowadzi do ateizmu, jednak w przeciwieństwie do ateizmu nie uznaje nieistnienie świata nadprzyrodzonego za pewnik, a jedynie uznaje jego istnienie za hipotezę pozbawioną dowodów. Przy czym cały czas pozostaje otwarty na badanie prawdziwości tej hipotezy.

W kwestii boga racjonalizm przyjmie pozycję: "istnienie niedowiedzione, wszystko dotychczas wskazuje przeciw" i nie będzie widział sensu w podejmowaniu dyskusji póty, póki nie pojawią się nowe obserwacje.

Ateizm jest w zasadzie opisem postawy związanej z życiem duchowym, podobnie jak agnostycyzm, deizm i temu podobne. Racjonalizm jest postawą związaną ze sposobem myślenia, pozostawiającą hipotezy, których dowieść nie można samym sobie. Osobiście nie widzę przeciwwskazań by racjonalista zachował "wiarę" w tym obszarze, w którym nie wchodzi ona w kolizję z doświadczeniem i rozumem.

Racjonalizm daje więc potężne NARZĘDZIE ułatwiające przetrwanie, stawiając RZECZYWISTE obserwacje nad implikacjami niepotwierdzonych założeń.

Ateizm i religia daje z kolei to, co każdy mocno ustalony światopogląd na sprawy duchowe - pewność i spokój. Mówi się, zresztą słusznie, że ateizm religią nie jest. Bo nie jest - nie ma prawie żadnych cech charakterystycznych dla religii. Nie ma kultu, nie ma bytów nadprzyrodzonych. W zasadzie jest postawą filozoficzną. A jednak... mimo braku tego wszystkiego jest czegoś absolutnie pewnym. Ma więc w sobie tą iskrę "boskości" - bezpieczeństwo absolutnej pewności.

Racjonalizm i naukowe podejście są w tej kwestii czymś wręcz przeciwnym - w zasadzie kultem niepewności. Podstawą jest bowiem założenie, że wszystkiego trzeba dowodzić i wszystko weryfikować, a żadna wiedza raz dana nie jest absolutnie prawdziwa. Trzyma się też zasady, wynikające w prost z powyższego, że da się ciągle poszerzać wiedzę bez odwołania do zewnętrznych wobec niej absolutów. Klęską racjonalizmu okaże się więc sytuacja, w której poszerzenie wiedzy bez odwołania do absolutu nie będzie możliwe.

Choć żaden racjonalista w to nigdy nie uwierzy.

> Skoro na końcu i tak czeka nas śmierć to po co w ogóle żyć? Co za różnica kiedy umrzemy?

Z braku wskazówek z góry cel życia należy wyznaczyć samemu.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

>Przy obecnym poziomie dowodów na istnienie świata nadprzyrodzonego racjonalizm zawsze prowadzi do ateizmu, jednak w przeciwieństwie do ateizmu nie uznaje nieistnienie świata nadprzyrodzonego za pewnik, a jedynie uznaje jego istnienie za hipotezę pozbawioną dowodów.

Hipoteza o nadprzyrodzoności to z punktu widzenia rozumu nadużycie rozumu. Dokładna analiza jej powstania eliminuje ją jako konstrukt poznawczy.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Ateizm i religia daje z kolei to, co każdy mocno ustalony światopogląd na sprawy duchowe - pewność i spokój.

W sprawie religii zerknijmy do św. Augustyna: Niespokojne jest serce moje, dopóki nie spocznie w Tobie. Czym jest owo spoczęcie w bogu? Czy to jest religia? Zdaje się, że chodzi o śmierć w bogu. Czy ludzie wierzący są spokojni? Nieliczni. A i to nie wiadomo, czy za sprawą wiary, czy zmęczenia nią.

Również ateizm nie jest miksturą na spokój.

>..ateizm religią nie jest. ...W zasadzie jest postawą filozoficzną.... jest czegoś absolutnie pewnym. Ma więc w sobie tą iskrę "boskości" - bezpieczeństwo absolutnej pewności.

Pierwsze słyszę. Czego jest absolutnie pewnym? Dyskurs o bogu jest nonsensem, nie ma więc potrzeby emocjonalnego angażowania się w ten pseudoproblem. O jaką pewność chodzi?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Pierwsze słyszę. Czego jest absolutnie pewnym? Dyskurs o bogu jest nonsensem, nie ma więc potrzeby emocjonalnego angażowania się w ten pseudoproblem. O jaką pewność chodzi?

Tak dla potrzeb polemiki, zapytam nieśmiało, czy właśnie nie napisałeś odpowiedzi na swoje własne pytanie? Piszesz "dyskurs o bogu jest nonsensem", a potem - "o jaką pewność chodzi?". No właśnie podpowiadam - może o taką właśnie?

---

-pio-

>"dyskurs o bogu jest nonsensem", a potem - "o jaką pewność chodzi?". No właśnie podpowiadam - może o taką właśnie?

Nie wiem, czy dobrze cię zrozumiałem. Odrzucając iluzoryczną pewność religii nie ma gwarancji, że znajdziesz pewność gdzieś indziej. Ale osobiście nie o pewność tu chodzi. Pewność jest nastawieniem dogmatycznego (religijnego właśnie) umysłu, a umysł to myślenie, niepokój. Wyruszając w podróż zwaną poznaniem jest się w innej sytuacji niż Odyseusz:

Myśląc - nigdzie nie wracasz, niczego nie budujesz. Nie zatrzymuje cię ani bóg, ani ludzka pamięć. Po prostu koczujesz i ruszasz dalej.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Spróbuję odpowiedzieć na oba kawałki na raz.

Owszem, masz rację: w ramach obecnych obserwacji i stosując logikę, która obecnie doskonale zgadza się z rzeczywistością koncepcja bytu nadprzyrodzonego prowadzi do nierozstrzygalnych sprzeczności. Przyjęto uważać, że założenia prowadzące w ramach stosowania metody naukowej do sprzeczności są nieprawdziwe. Z drugiej jednak strony, przyjęto także w wypadku teorii naukowych, że jeśli stosowanie określonej teorii/metody do faktów daje sprzeczność, to teoria jest fałszywa.

Fakty są zawsze faktami. Gdyby więc, podkreślam tryb przypuszczający, gdyby pojawiły się nowe obserwacje dotyczące bytów nadprzyrodzonych, istnieje potencjalna możliwość, że stosowana przez nas metoda rozumowej analizy jest niepoprawna. Aczkolwiek trudno mi wyobrazić sobie taką sytuację.

Co zaś do spokoju:

Myślę, że wiele nie chybię pisząc, że człowiek potrzebuje w swoje egzystencji jakiejś stabilnej podstawy, czegoś, czego może być na 100% pewny. Miłości małżonka, miłości rodziców, tego, że wstanie słońce... Wreszcie tego, że życie ma jakiś sens. Rozbicie tych podstaw bywa wielce destrukcyjne. Co by nie mówić, religie dają taką pewną bazę, pewną podstawę na której można się zawsze oprzeć. Sądzę, że także dogmatyczny ateizm ("boga nie ma bo nie ma i już") ma taką cechę.

Oczywiście żadna religia, ani żadne "...izm" nie będzie receptą na spokój jeżeli jego przyjęcie nie pochodzi z najgłębszej głębi osobistego przekonania. Jeśli jednak spotkasz ludzi naprawę wierzących (w cokolwiek), to będą to ludzie absolutnie pewni tego, w co wierzą. Czy będzie to "bóg miłosierny" czy "po prostu koniec" - wiara daje pewność, której się nie kwestionuje. W zasadzie przechodzi z domeny "wierzę" w domenę "wiem".

I na tej pewności można oprzeć całe swoje życie, budując je mocno, trwale, z poczuciem tego, że podstawa nie runie niespodziewanie (być może poczuciem fałszywym, ale to już nie mnie rozstrzygać).

To rozumiem przez spokój.

>(...)Dyskurs o bogu jest nonsensem(....)O jaką pewność chodzi?

Mniej więcej o taką. I nie widzę związku z emocjami.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

>Gdyby więc, podkreślam tryb przypuszczający, gdyby pojawiły się nowe obserwacje dotyczące bytów nadprzyrodzonych, istnieje potencjalna możliwość, że stosowana przez nas metoda rozumowej analizy jest niepoprawna.

Obserwacja bytów nadprzyrodzonych - to nonsens.
Kto obserwuje? Człowiek (byt przyrodniczy). Wszystko, co stanie się treścią jego spostrzeżenia, staje się tym samym ludzką, przyrodzoną treścią. Wniosek: człowiek nie jest w stanie przekonać się o tym, czy obserwowany byt ma charakter nadprzyrodzony. Nędzną namiastką nadprzyrodzoności (nazwijmy ja plebejską) są rzekome cuda, które w swej treści są całkowicie naturalne: ktoś chodzi po wodzie, rozmnaża chleb, itp. Tym zdarzeniom (pomijam ich wiarygodność) dorabia się następnie metafizyczną gębę. To co piszę zawarte jest w transcendentalnej krytyce teoretycznego rozumu, jaką dał Kanta: człowiek postrzega byt w przyrodzonych kategoriach.

Na dobrą więc sprawę człowiek wymyślił sobie boga,którego w przyrodniczych warunkach nigdy nie spotka. Chyba że ktoś dokona panteistycznego hokus-pokus i dostrzeże sacrum we wszystkim: to próba ratowania boga przez wcielenie go nie tyle w syna, co w całą przyrodę. Pomysł równie nonsensowny.

>Aczkolwiek trudno mi wyobrazić sobie taką sytuację.

Bo to logicznie niemożliwe.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Czyli prosto racjonalista to człowiek opierający się na pewnych dowodach, aczkolwiek nic nie wykluczający. Nie racjonalnym jest przecież ufanie swojemu mózgowi w 100%.

Tak mi się wydaje. Choć zamiast "dowodach" napisałbym raczej: "metodzie".

Zresztą to właśnie jest najczęściej zarzucane racjonalistom: "wiara" albo nawet "dogmatyczna pewność", że wszystko da się prędzej czy później wyjaśnić na drodze rozumowej.

Cóż, nawet rozum ma swoje dogmaty.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

W szczerym racjonalizmie niema dogmatów.

Czy zatem szczery racjonalizm może rzec: "wszystko da się wyjaśnić na drodze rozumu"?

---

Tomasz Sztejka

>Czy zatem szczery racjonalizm może rzec: "wszystko da się wyjaśnić na drodze rozumu"?
Nie. Nigdy tak nie twierdziłem. Dla mnie racjonalizm to chęć zdobywania wiedzy, która uświadamia nam jak mało wiemy."Wiem, że nic nie wiem". Powinien też być wiecznie sceptyczny.

A więc nie powinien też odrzucać ad-hoc idei poznania pozazmysłowego czy też istnienia bytów nadprzyrodzonych, zachowując wobec nich postawę badacza-eksperymentatora, który gotów jest przeanalizować każde nowo pojawiające się okoliczności.

Wreszcie: czy nie powinien też zachować co nieco krytycyzmu dla samej rozumowej metody poznania?

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

>A więc nie powinien też odrzucać ad-hoc idei poznania pozazmysłowego czy też istnienia bytów nadprzyrodzonych, zachowując wobec nich postawę badacza-eksperymentatora, który gotów jest przeanalizować każde nowo pojawiające się okoliczności.
Oczywiście, że nie powinien odrzucać. Przecież opieranie się tylko i wyłącznie na nauce to dogmat.
>Wreszcie: czy nie powinien też zachować co nieco krytycyzmu dla samej rozumowej metody poznania?
Już gdzieś pisałem. Nieracjonalne jest ufanie w 100% swemu mózgowi. Jest on tylko wytworem natury, nic nie jest doskonałe.
Jedyne co pewne to to, że nic nie jest pewne.

>racjonalizm ...w przeciwieństwie do ateizmu nie uznaje nieistnienie świata nadprzyrodzonego za pewnik, a jedynie uznaje jego istnienie za hipotezę pozbawioną dowodów.

To jakiś dziwaczny racjonalizm. Podział świata na zmysłowość (bezpośredniość) i formę logiczną (językową) jest rozłączny. Nie ma miejsca na jakąkolwiek nadprzyrodzoność (nadzmysłowość). Tak więc można ubóstwić albo sferę zmysłowości (przeżycie zmysłowe), albo oderwaną od świata (pozbawioną zmysłowości) jakąś formę, językowy konstrukt. Hipoteza boga (i społeczne konstrukty wokół niej) jest więc nieporozumieniem. Deus non datur.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>>racjonalizm ...w przeciwieństwie do ateizmu nie uznaje nieistnienie świata nadprzyrodzonego za pewnik, a jedynie uznaje jego istnienie za hipotezę pozbawioną dowodów.
>To jakiś dziwaczny racjonalizm. (...)

Nie stawiałbym równości między zmysłowością w sensie bezpośredniości a popularnie rozumianą nadprzyrodzonością.

Zapewne powinienem był zapisać: "pozbawioną dowodów i niezgodną z zasadami logiki". Choć niezgodna z zasadami logiki jest zdaje się jedynie hipoteza boga wszechmogącego. Bóstwa ograniczone oraz byty rozumiane popularnie jako "duchowe" dadzą się moim zdaniem wcisnąć w zasady logiki, a przynależą przecież do - znów popularnie rozumianego - świata nadprzyrodzonego. Wówczas jedynym brakującym elementem staje się dowód doświadczalny.

Pozdrawiam i dziękuję za uwagi,

---

Tomasz Sztejka

>Nie stawiałbym równości między zmysłowością w sensie bezpośredniości a popularnie rozumianą nadprzyrodzonością.

Nie było to moją intencją. Pisząc deus non datur chciałem podkreślić, że poza zmysłowością i jej formą (kultura, język, teoria, itd,) nie ma nic trzeciego.

>niezgodna z zasadami logiki jest zdaje się jedynie hipoteza boga wszechmogącego. ...

Hipoteza to zdanie. Problem zaczyna się jednak już na poziomie tworzenia pojęcia boga. Moim zdaniem jest to termin pusty, a dalsze orzekanie o jego desygnacie czegokolwiek jest bezsensowne. To procedury stosowane w literaturze: możemy przypisywać np. Hamletowi różne cechy, co nie znaczy, że powołamy go do istnienia. Klasyczna logika mówiła, że z pojęcia (definicji) nie wynika istnienie. Ma to również swój instytucjonalny wariant: z religii nie wynika istnienie boga. W ogóle z ceremoniału poza dobrym lub złym samopoczuciem nie wynika nic.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

> Skoro na końcu i tak czeka nas śmierć to po co w ogóle żyć? Co za różnica kiedy umrzemy?

Żyć tylko po to, by się tym życiem cieszyć...naprawdę ,to wcale nie takie trudne Co do śmierci...cóż,po co tyle o tym myśleć??Ta ,jedna z niewielu , różnic miedzy nami a resztą zwierząt ,(świadomość śmierci ) faktycznie trochę nam całą sprawę uprzykrza , spróbuj jednak wykorzystać ten czas na przyjemniejsze rzeczy nisz myśl o jego końcu.

>Żyć tylko po to, by się tym życiem cieszyć...naprawdę ,to wcale nie takie trudne
Praktycznie tak też robię Ale racjonalnie czy to nie jest nieracjonalne, skoro prowadzi nas to samo życie do śmierci? Co nam z tej przyjemności skoro i tak umrzemy?
>Co do śmierci...cóż,po co tyle o tym myśleć??Ta ,jedna z niewielu , różnic miedzy nami a resztą zwierząt ,(świadomość śmierci ) faktycznie trochę nam całą sprawę uprzykrza , spróbuj jednak wykorzystać ten czas na przyjemniejsze rzeczy nisz myśl o jego końcu.
A kto powiedział, że zwierzęta nie mają świadomości śmierci?

>>Co do śmierci...cóż,po co tyle o tym myśleć??Ta ,jedna z niewielu , różnic miedzy nami a resztą zwierząt ,(świadomość śmierci )
>A kto powiedział, że zwierzęta nie mają świadomości śmierci?

Pewnie chodziło o to, że leżąc z pełnym brzuchem nie rozkminiają swojego nieodwołalnego losu. Takie np. kury w kurniku, mimo, że smutną mają twarz, wyraźnie cieszą się życiem na niewielkim wybiegu.

---

-pio-

>Pewnie chodziło o to, że leżąc z pełnym brzuchem nie rozkminiają swojego nieodwołalnego losu. Takie np. kury w kurniku, mimo, że smutną mają twarz, wyraźnie cieszą się życiem na niewielkim wybiegu.
Ale tanie słonie "opłakują", zbierają się nad szczątkami zmarłych słoni, mogą do robić nawet przez wiele lat nad różnymi szkieletami. A czysto po śmierci robią obrządek. Łamią gałązko i okładają nimi martwego osobnika, oraz wkładają je do pyska.
Nauka nadal się głowi o co chodzi. Ale to daje do myślenia.

>Co do śmierci...cóż,po co tyle o tym myśleć??

Nie ma powodu aby myśleć za dużo lub za mało. Uczynić z życia meditatio mortis - to przesada. Ale z drugiej strony zmieść problem pod dywan - też nie wyjdzie.

Nikt za nas nie umrze.

Dobrze jest mieć własny pogląd na śmierć. Najlepiej krótki, bo jak śmierć przychodzi, nie ma czasu na rozmyślania, choćbyśmy całe życie o niej medytowali. Czasem nie zdąży się wyjąc rąk z kieszeni, by ją powitać.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

> Zastanawia mnie, czy racjonalizm się opłaca?
Na razie trzeba dopłacać ale według najnowszych racjonalnych badań stopa zwrotu będzie wysoka.
Zastanów się, czy racjonalnie byłoby inwestować jakiekolwiek zasoby ludzkie, finansowe, intelektualne itp. gdyby nie było pewności zysku?
Gdyby racjonalizm się nie opłacał byłby w gruncie rzeczy irracjonalny.

>szkodliwej religii

Jeśli religia Panu szkodzi Panie Złotek to pańska sprawa.
Większości nie szkodzi,proszę to uszanować z łaski swojej.

>>szkodliwej religii
>Jeśli religia Panu szkodzi Panie Złotek to pańska sprawa.
Szkodzi, tylko trzeba wyjść z dogmatu. Uświadomić to sobie.

>Większości nie szkodzi,proszę to uszanować z łaski swojej.
Lata inkwizycji i wciskania kitu siłą, dało efekty. Dziś człowiek bogobojny od dzieciństwa podświadomie cieszy się z religii, bo gdyby tego nie robił zostałby skazany na wieczne potępienie i ta świadomość Wielkiego który nas kocha nawet gdy sprawia męki. Szkoda pisać dużo tu wątków o tego typu sprawach. Jak mawiał Goebbels "Często powtarzane kłamstwo staje się prawdą".

>>szkodliwej religii
>Jeśli religia Panu szkodzi Panie Złotek to pańska sprawa.
Pan Złotek jeszcze nie wie. Pan Złotek jest młodym poszukującym człowiekiem, a Pan Jan Tadeusz chciałby go ubrać w religijne chomąto aby sobie nie zaszkodził. Spokojnie i bez obaw - jak znajdzie jakieś racjonalne powody to się nawróci.

>Większości nie szkodzi,proszę to uszanować z łaski swojej.
Muszę podzielić się z Panem pewną obserwacją. Gdy powiemy zdrowemu psychicznie człowiekowi, że w związku z jego kłopotami powinien skorzystać z porady psychiatrycznej to z niej skorzysta. Gdy Pan powie to człowiekowi choremu to odpowie agresją, gdy będzie Pan napierał to będzie gotów Pana pobić.
Rozumiem Pan na pewno jest zdrowy, gdyż sam Bóg o Pańskie zdrowie zadbał.

Z życzeniami dalszego zdrowia - zdrowych i wesołych Świąt życzę.

PS. Mój szacunek dla ludzi wierzących wyrażam, miedzy innymi, poprzez to, że nie wchodzę na żadne religijne strony i nie zawracam "bogobojnym" dupy moimi pogladami. Nie czuję żadnej potrzeby ateizacji, gdyż uważam, że przy pewnej umysłowości to już Święty Boże nie pomoże. Żyć z tym można, ale jest to nieuleczalne.

@@@
.

> Zastanawia mnie, czy racjonalizm się opłaca? Czy oprócz odrzucenia często szkodliwej religii przychodzą z tego jakieś korzyści? .....
Traktuję to jako pytanie retoryczne ... nie warte uwagi.