Agresja jest dziedzictwem początkowych etapów naszej ewolucji, kiedy to zaczęliśmy się wyłaniać ze świata zwierzęcego. Jest ona, bowiem powszechna nieomal we wszystkich gatunkach świata ożywionego wyposażonych mózgi i systemy nerwowe oraz organy zmysłowe umożliwiające reakcję na bodźce zewnętrzne.
Jest to narzędzie ewolucyjne służące ich przetrwaniu i doskonaleniu. Spełniała ona dobrze i spełnia do dziś swą rolę we wszystkich gatunkach, które do realizacji dyktowanych przez nią działań używają narzędzi, w które wyposażyła je ewolucja, czyli kłów, dziobów i pazurów. Narzędzia te nie zagrażały, bowiem istnieniu gatunków a co najwyżej ograniczały ich liczebność i zasięg.
Dramat rozpoczął się dopiero, kiedy jeden z gatunków - Homo Sapiens - rozpoczął wytwarzanie narzędzi agresji skuteczniejszych od naturalnych i w wyniku rewolucyjnego rozwoju kultury materialnej zastąpił je środkami, które zamiast mu służyć, zagroziły nie tylko jego istnieniu, ale i większości gatunków na Ziemi.
W ten sposób Homo Sapiens wpadł we własną pułapkę. Po raz pierwszy, bowiem w historii świata ożywionego agresja jednego gatunku przestała służyć nie tylko jego dobru, ale zaczęła wręcz zagrażać zagładą większości świata ożywionego.
Tak, więc agresja będąca naturalnym i celowym instynktem w innych gatunkach w przypadku człowieka stała się zjawiskiem całkowicie nieracjonalnym i wysoce niebezpiecznym a mimo to tak powszechnym w stosunkach między ludzkich na wszystkich szczeblach organizacji społecznych i politycznych. Homo Sapiens okazuje się, więc istotą wysoce niespójną. Względnie racjonalnie działa on tylko w dziedzinie kultury materialnej natomiast w dziedzinie kultury duchowej i stosunków międzyludzkich w dalszym ciągu posługuje się pierwotnymi instynktami i bazowanych na nich ideologiami. Taki stan spycha nas coraz bardziej na krawędź zagłady naszej cywilizacji a prawdopodobnie i większości istot żywych na ziemi.
Najbardziej przygnębiającym jest to, że nie tylko szerokie masy, ale i decydenci polityczni świata wydają się nie zdawać sobie w pełni sprawy ze stopnia zagrożenia i jeżeli nawet mówią o tym to w sposób podobny do dyskusji o odległych galaktykach Wszechświata. W międzyczasie zaś podgrzewają nacjonalistyczne i patriotyczne nastroje, które zamiast scalać dzielą świat na wrogie obozy i zaostrzają coraz bardziej groźną sytuację.
Myślę, więc, że największym i najpilniejszym zadaniem ruchów racjonalistycznych na świecie powinno być podjęcie działań zmierzających do uświadomienia tego stanu przez narody świata.